Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 3:11

ΙΑ΄. Τι είναι πιο γνήσιο από τον πατέρα; Και τι πιο συμπονετικό από τη μητέρα; Αλλά, σε αυτούς τους ανθρώπους καταργήθηκε ακόμη και η φύση· και ο πατέρας, το ίδιο του το παιδί, αυτό που γέννησε, αυτό που ανέθρεψε, αυτό που θεωρούσε ως το μοναδικό φως της ζωής του, για το οποίο πολλά και πολλάκις προσευχήθηκε στον Θεό, αυτό το παιδί το θρηνεί μεν, αλλά το διώχνει, εν μέρει με τη θέλησή του και εν μέρει εξαναγκαζόμενος. Και η μητέρα θυμάται μεν τις ωδίνες του τοκετού, και σπαράζουν τα σπλάχνα της, και το ανακαλεί με τρόπο εξαιρετικά σπαρακτικό, και βάζοντάς το μπροστά της το θρηνεί σαν να είναι νεκρό, ενώ ζει, λέγοντας: «Τέκνο δυστυχισμένο μιας άθλιας μητέρας, το οποίο πικρά μοιράστηκε μαζί μου η αρρώστια· τέκνο αξιοθρήνητο, τέκνο αγνώριστο, τέκνο που ανέθρεψα για τους γκρεμούς, τα βουνά και τις ερημιές· μαζί με τα θηρία θα κατοικήσεις, και σκέπη σου θα είναι η πέτρα, και από τους ανθρώπους μόνο οι πιο ευσεβείς θα σε αντικρίζουν»· και έπειτα αναφωνεί τα αξιοθρήνητα εκείνα λόγια του Ιώβ: «Γιατί άραγε πλάστηκες στην κοιλιά της μητέρας, και βγήκες από τη μήτρα, και δεν χάθηκες αμέσως, ώστε ο θάνατος να συμπέσει με τη γέννηση; Γιατί δεν απήλθες πρόωρα, πριν γευτείς τα δεινά του βίου; Και γιατί σε δέχτηκαν τα γόνατα;»

Ήταν άραγε έργο της ημέρας να τα πράξει αυτά, πες μου; 3,11a «Γιατί», λέει, «δεν πέθανα στην κοιλιά,» 11b «και βγαίνοντας από τη μήτρα δεν χάθηκα αμέσως;» 3,12a «Και για ποιο λόγο με υποδέχτηκαν γόνατα;» 12b «Και για ποιο λόγο θήλασα τους μαστούς της μητέρας μου;» 3,13a «Τώρα, αν είχα κοιμηθεί, θα ησύχαζα,» 13b «και αφού αποκοιμιόμουν, θα αναπαυόμουν» 3,14a «μαζί με βασιλείς και συμβούλους της γης,» 14b «οι οποίοι καυχιούνταν για τα ξίφη τους,» 3,15a «και μαζί με άρχοντες, των οποίων ο χρυσός είναι πολύς,» 15b «οι οποίοι γέμισαν τους οίκους τους με ασήμι,» 3,16a «ή σαν έκτρωμα που βγαίνει από τη μήτρα της μητέρας» 16b «ή σαν νήπια, τα οποία δεν είδαν το φως.» Τι λες; Δεν είπες εσύ: αν δεχτήκαμε τα αγαθά από τον Κύριο, τα κακά δεν θα τα υπομείνουμε; Τι συνέβη; Ξαφνικά άλλαξες γνώμη και καταριέσαι την ημέρα σου και κατηγορείς ο ίδιος τη γέννησή σου, και μάλιστα παρουσία των ακροατών; Εσύ, όμως, δεν θαυμάζεις που δεν ξεστόμισε εκείνα τα λόγια, ότι: «Τι λαμβάνω και έναντι ποιου πράγματος; Αυτά λαμβάνω έναντι της φιλοξενίας μου; Αυτά έναντι της πολλής φιλανθρωπίας;» Αντιθέτως, δεν είπε τίποτα από αυτά, αλλά σαν να υπέμενε δίκαια όσα υπέμενε, ευχήθηκε, αξίως και ευλόγως, να μην είχε γεννηθεί, όπως ακριβώς έλεγε και ο Χριστός για τον Ιούδα: καλό θα ήταν γι' αυτόν, να μην είχε γεννηθεί εκείνος ο άνθρωπος. Αυτό λοιπόν λέει και αυτός: «Γιατί γεννήθηκα;»

Βλέποντας ο δίκαιος ότι η βαρύτητα των συμβάντων προσέλκυσε τους φίλους του, και συνειδητοποιώντας το δυσβάστακτο της πληγής του, και κρίνοντας ως επαχθές το να παρακάθονται δίπλα του για πολύ, αλλά και ότι στο παρελθόν δεν είχε συναναστραφεί μαζί τους υπό τέτοιες συνθήκες· και, για να το πούμε έτσι, βλέποντας τα πάντα να έχουν αναστραφεί εναντίον του, ούτε τους απωθεί απότομα, θεωρώντας πως είναι άτοπο αυτούς που ήλθαν για να τον τιμήσουν να τους διώξει προσβάλλοντάς τους, ούτε τους παρακαλεί απλώς να αναχωρήσουν, από σεβασμό προς τη φιλία τους. Αντιθέτως, αναλογιζόμενος όλα αυτά, και κατατρυχόμενος από τα πάντα, κατέληξε σε αυτά τα λόγια, απολογούμενος κατά κάποιον τρόπο στους φίλους του: ότι δηλαδή, ενώ θα ήθελε να συνομιλήσει μαζί τους, δεν μπορεί, καθώς βαρύνεται από το πλήθος των δεινών. Και τι λέει; Η νύχτα εκείνη ας γίνει σκοτάδι, δηλαδή, ας παραμείνει στην άγνοια χωρίς να μνημονεύεται, και ας μην ενδιαφερθεί γι' αυτήν ο Κύριος, ούτε να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των νυχτών. Επειδή, καθώς δεν μιλούσε για κάποια υπαρκτή φύση ή για κάποιο ζωντανό ον, δεν ευχήθηκε τον θάνατο ή τη φθορά, αλλά το να λάβει παράταση το αντίθετο της ημέρας· ώστε, σαν να εγκλωβιζόταν η ημέρα ανάμεσα στις δύο νύχτες λόγω της παράτασης του σκότους, να περιέλθει στη λήθη για όσους θα ήθελαν να τη συνυπολογίσουν. «Γιατί άραγε δεν πέθανα μέσα στην κοιλιά; Και βγαίνοντας από τη μήτρα, γιατί δεν χάθηκα αμέσως;»