Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 3:22

Αν όμως κάποιος δυσπιστεί, εύκολα θα μπορούσε να το κατανοήσει από τα συμφραζόμενα. Διότι το κείμενο αναφέρει: «Γιατί άραγε έχει δοθεί φως σε αυτούς που βρίσκονται σε πικρία, και ζωή στις ψυχές που υποφέρουν από οδύνες, οι οποίοι επιθυμούν διακαώς τον θάνατο και δεν τον συναντούν; Και θα ήταν περιχαρείς, αν τον πετύχαιναν. Διότι ο θάνατος για τον άνθρωπο είναι ανάπαυση.»

Θα ήταν καλύτερο να μην είχε γεννηθεί.» 3,17a 〈Εκεί οι ασεβείς έπαψαν τον θυμό της οργής,〉 17b 〈εκεί αναπαύθηκαν οι κατάκοποι στο σώμα.〉 3,18a 〈και όλοι μαζί παντοτινά〉 18b 〈δεν άκουσαν φωνή φοροεισπράκτορα.〉 3,19a 〈Ο μικρός και ο μεγάλος είναι εκεί,〉 19b 〈και ο υπηρέτης που δεν φοβάται τον κύριό του.〉 Τι λες; Ότι εγώ είμαι ασεβής και πονηρός, αλλά και αυτοί έτυχαν αυτής της παρηγοριάς; 3,20a 〈Για ποιο λόγο, λοιπόν,〉 λέει, 〈δόθηκε το φως σε όσους έχουν πικρία στην ψυχή,〉 20b 〈και η ζωή στις ψυχές που βρίσκονται σε οδύνη;〉 3,21a 〈οι οποίοι ποθούν τον θάνατο και δεν τον πετυχαίνουν,〉 21b 〈και τον αναζητούν σκάβοντας σαν θησαυρό,〉 3,22 〈και γεμίζουν με υπερβολική χαρά, εάν τον βρουν.〉 3,23a 〈Διότι ο θάνατος είναι ανάπαυση για τον άνθρωπο του οποίου ο δρόμος αποκρύφτηκε·〉 23b 〈επειδή ο Θεός τον περιόρισε από παντού.〉 Θαύμασε και εδώ την ευλάβειά του: πώς επιθυμεί τον θάνατο και δεν τον βρίσκει, και όμως δεν τόλμησε να δώσει τέλος στη ζωή του. Αυτά τα λόγια δεν ανήκουν σε κάποιον που κατηγορεί, αλλά σε κάποιον που απορεί και δεν βρίσκει την αιτία. Όπως ο Χριστός, όταν είπε «καλό θα ήταν για εκείνον να μην είχε γεννηθεί», δεν φανέρωσε τίποτε άλλο παρά ότι τον περιμένουν δεινά και σκληρά βάσανα, έτσι και εδώ ο Ιώβ, λέγοντας «είθε να μην είχα γεννηθεί», δεν καταφέρεται εναντίον της δημιουργίας του Θεού, αλλά φανερώνει το μέγεθος της συμφοράς του. Γιατί λέει «είθε να μην είχα γεννηθεί»; Μήπως επειδή έπαθες κάτι άδικο; «Σε καμία περίπτωση», απαντά, «αλλά επειδή δεν αντέχω τη συμφορά.»

Από αυτό μαθαίνουμε ότι όχι μόνο η ζωή, αλλά και ο θάνατος έχει δημιουργηθεί για σκοπό ωφέλιμο, εφόσον είναι τόσο ποθητός· συνεχίζει λοιπόν: «Εκείνοι που λαχταρούν τον θάνατο και δεν τον βρίσκουν, που σκάβουν γι' αυτόν όπως για θησαυρούς· και γίνονται περιχαρείς εάν τον πετύχουν». Γι' αυτό λέει: «Υπάρχει καιρός για κάθε πράγμα». Και πάλι: «Ω θάνατε, πόσο πικρή είναι η θύμησή σου σε άνθρωπο που ζει ειρηνικά με τα υπάρχοντά του, σε άνδρα αμέριμνο και που ευοδώνεται στα πάντα, και που έχει ακόμη τη δύναμη να δεχθεί τροφή!». Και πάλι: «Ω θάνατε, πόσο καλή είναι η κρίση σου για τον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη και του οποίου μειώνεται η δύναμη, στον υπέργηρο, και σε αυτόν που περισπάται για τα πάντα, που δυστροπεί και που έχει χάσει την υπομονή του». Γι' αυτό και ο Ιώβ, ενώ βρίσκεται μέσα σε συμφορές, επιθυμεί τον θάνατο και λέει αυτά, ώστε, όταν ακούσεις τη γυναίκα του να τον συμβουλεύει: «Πες έναν λόγο προς τον Κύριο και πέθανε», να μην νομίσεις ότι από προσκόλληση στη ζωή (φιλοζωία) δεν τον είπε, αλλά από ευσέβεια. Διότι αυτός που θεωρούσε τον θάνατο τόσο ποθητό για τον εαυτό του, και τον νόμιζε ως ένα μεγάλο αγαθό, αν και μπορούσε να τον βρει, δεν το τόλμησε. «Ο θάνατος είναι ανάπαυση για τον άνθρωπο· διότι ο Θεός τον περιέκλεισε από παντού». Αυτή είναι μια απόφαση· εάν λοιπόν είναι ανάπαυση, για ποιο λόγο δεν προστρέχουν σε αυτόν οι περισσότεροι; Διότι γι' αυτό ακριβώς ο Θεός έκανε τη ζωή ποθητή σε εμάς, για να μην προστρέχουμε στον θάνατο. «Διότι ο φόβος για τον οποίο ανησυχούσα ήλθε σε εμένα, και εκείνο που φοβόμουν με συνάντησε».

Από παντού τον περιέβαλλε αδιέξοδο, από παντού στενοχώρια· οι στεναγμοί, πριν από τα δάκρυα, φύτρωναν στην καρδιά του σαν αγκάθια· οχετοί δακρύων κυλούσαν στα μάγουλά του, τα οποία αυλακώνονταν από τη συνεχή ροή των δακρύων· τον θάνατο συλλογιζόταν στον ύπνο του, τον θάνατο αναζητούσε το βλέμμα του μετά τον ύπνο, και πουθενά δεν τον έβρισκε. Διότι, ως λύτρωση από τους πόνους και τις μακροχρόνιες μέριμνες, επιζητούσε τον θάνατο, μη διαφέροντας σε τίποτα από τον πολύαθλο Ιώβ. Επειδή και εκείνος, αφού έχασε τα υπάρχοντα, τα κοπάδια, τα κτήματα, στο τέλος, με γυμνό το σώμα και καλυμμένος από σκουλήκια, είχε ριχτεί πάνω στην κοπριά και επιθυμούσε τον θάνατο. Διότι τι έλεγε; «Γιατί δίνεται φως σε εκείνους που βρίσκονται σε πίκρα, και ζωή στις ψυχές που βρίσκονται σε οδύνη; Σε αυτούς που λαχταρούν τον θάνατο και δεν τον βρίσκουν, σκάβοντας για αυτόν όπως για έναν θησαυρό· και οι οποίοι θα γίνονταν περιχαρείς, εάν τον πετύχαιναν· διότι ο θάνατος είναι για τον άνθρωπο ανάπαυση».

Και έφθασαν σε αυτόν, ο καθένας από τη δική του χώρα, για να τον επισκεφθούν, και αφού τον αναγνώρισαν, έσκισε ο καθένας το ένδυμά του εξαιτίας του παθήματός του. Έπειτα δε από την πληγή, πρώτος άνοιξε το στόμα του ο Ιώβ και καταράστηκε την ημέρα και τη νύχτα κατά την οποία γεννήθηκε. Σχετικά με το χωρίο: Όπως ο δούλος που φοβάται τον κύριό του, έτσι δίδεται το φως σε όσους βρίσκονται σε πικρία, οι οποίοι ποθούν τον θάνατο και δεν τον επιτυγχάνουν. Διότι ο θάνατος αποτελεί ανάπαυση για τον άνθρωπο.

ΤΙΤΛΟΣ Ε΄. — Περί των θλιβομένων, και των μεριμνώντων, και περί λύπης. «Γιατί άραγε δόθηκε φως σε όσους ζουν μέσα στην πικρία, και ζωή στις ψυχές που βρίσκονται σε οδύνη; Σε αυτούς που ποθούν τον θάνατο και δεν τον βρίσκουν. Ο θάνατος είναι για τον άνθρωπο ανάπαυση.» «Με εκφοβίζεις με όνειρα και με τρομάζεις με οράματα.»