Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 30:10

Διότι όλα τα υπάρχοντά του αρπάχτηκαν ξαφνικά· υπηρέτες και παιδιά καταπλακώθηκαν βρίσκοντας βίαιο και άωρο θάνατο, έχοντας κατασφαγεί την ώρα του τραπεζιού και του συμποσίου, όχι με μαχαίρι και ξίφος, αλλά από πονηρό πνεύμα που συγκλόνισε συθέμελα το σπίτι. Και η γυναίκα του έπειτα όπλιζε τις δικές της μηχανορραφίες, και τις έστρεφε εναντίον του δικαίου· ακόμη και οι υπηρέτες και οι φίλοι του, άλλοι μεν έφτυναν το πρόσωπό του, όπως λέει ο ίδιος: «Διότι δεν δίστασαν να ρίξουν φτύσμα στο πρόσωπό μου»· άλλοι δε τον ποδοπατούσαν, και εκδιώχθηκε από ολόκληρο το σπίτι του, και στο εξής κατοικία του ήταν η κοπριά, και πηγές από σκουλήκια ανέβλυζαν, και από παντού έρρεε αίμα και πύον από εκείνον τον αδάμαντα, και παίρνοντας ένα όστρακο έξυνε τις πληγές του, γινόμενος ο ίδιος δήμιος του εαυτού του. Και οι οδύνες ήταν αλλεπάλληλες, και τα βάσανα ανυπόφορα, και η νύχτα ήταν χειρότερη από την ημέρα, και η ημέρα πιο φρικτή από τη νύχτα, όπως λέει: «Όταν πλαγιάζω, λέω: "Πότε θα γίνει ημέρα;" και όταν σηκώνομαι, πάλι λέω: "Πότε θα έρθει το βράδυ;" Και γεμίζω από οδύνες από το βράδυ μέχρι το πρωί». Και όλα γύρω του ήταν γκρεμοί και σκόπελοι, και δεν υπήρχε κανείς να τον παρηγορήσει, ενώ εκείνοι που του επιτίθονταν ήταν αμέτρητοι. Αλλά παρ' όλα αυτά, μέσα σε τέτοια θύελλα και σε κύματα όντως αβάσταχτα, στάθηκε απέναντι σε όλα γενναίος και ακλόνητος. Και η αιτία για όλα αυτά ήταν τούτη, όπως ανέφερα: ότι όταν πλούτιζε, προσδοκούσε τη φτώχεια· όταν ήταν υγιής, περίμενε την ασθένεια· και όταν έγινε πατέρας τόσων παιδιών, ανέμενε ότι θα μπορούσε ξαφνικά να μείνει άτεκνος.

Φτωχοί, απάτριδες, ανέστιοι, που δεν έχουν να υπερηφανεύονται ούτε για κοσμική ευημερία ούτε για αρετή της ψυχής. «Τώρα όμως», λέγει, «είμαι εγώ η κιθάρα τους, και με έχουν κάνει θρύλημα. Με αποστράφηκαν με βδελυγμία απομακρυνόμενοι, και δεν δίστασαν να φτύσουν το πρόσωπό μου. Ανοίγοντας τη φαρέτρα του με κακοποίησε και έβαλε χαλινάρι στο πρόσωπό μου. Στα δεξιά του βλαστού μου επαναστάτησαν, εξέτεινε το πόδι του και άνοιξε εναντίον μου οδούς της απώλειάς τους. Καταστράφηκαν οι οδοί μου». Βλέπεις ποια είναι αυτά που τον λυπούν περισσότερο; Το να χλευάζεται από τέτοιους ανθρώπους προς βλάβη εκείνων. «Κλέφτες», λέγει, «και πονηροί και μιαροί και παράνομοι άνδρες μας έκαναν αντικείμενο ενασχόλησης και θρύλημα».

Αυτός όμως είδε ολόκληρο τον χορό των παιδιών του να αρπάζεται σε μια ριπή του χρόνου, και με τον πιο πικρό τρόπο θανάτου, και σε ώρα συμποσίου, και σε σπίτι που ήταν ανοιχτό για τους ξένους, και το σπίτι έγινε τάφος γι' αυτούς. Ποιος άραγε θα μπορούσε να περιγράψει εκείνη την πρωτοφανή πείνα, που είναι αδύνατον να ερμηνευθεί, την εκούσια, την ακούσια; Διότι δεν γνωρίζω πώς να την ονομάσω· εκούσια; Όμως επιθυμούσε να γευθεί τα παρατεθειμένα φαγητά· μήπως ακούσια; Όμως τα τρόφιμα ήταν μπροστά του και δεν υπήρχε κανείς να τον εμποδίσει, αλλά, παρότι το τραπέζι βρισκόταν δίπλα του, εκείνος απείχε, και ενώ έβλεπε τα φαγητά δεν τα άγγιζε. Διότι η δυσωδία των τραυμάτων του σώματός του, προλαβαίνοντας, εξάλειφε την επιθυμία του, και γέμιζε με αηδία το ίδιο το τραπέζι· «Διότι σαν δυσωδία», λέει, «βλέπω τα φαγητά μου». Και από τη μία πλευρά, η ανάγκη της πείνας τον βίαζε να αγγίξει τα φαγητά, από την άλλη όμως, η υπερβολική δυσωδία που προερχόταν από τις σάρκες του νικούσε τη βία της πείνας. Πώς να διηγηθώ τους πόνους; Τις πηγές των σκωλήκων, τον ιχώρα που κατέρρεε, τους ονειδισμούς των φίλων, την περιφρόνηση των υπηρετών; «Διότι δεν με λυπήθηκαν», λέει, «οι υπηρέτες μου, και δεν συγκράτησαν τα φτυσίματα από το πρόσωπό μου· και εκείνοι που δεν τους θεωρούσα άξιους να είναι ούτε μαζί με τα ποιμενικά μου σκυλιά, αυτοί τώρα έχουν πέσει επάνω μου, και με νουθετούν οι πιο ασήμαντοι». Άραγε δεν φαίνεται ότι όλα αυτά είναι βαρύτατα;

Η ευλογία εκείνων που χάνονταν ας έλθει επάνω μου. Ήμουν, λέει, οφθαλμός των τυφλών, πόδι των χωλών, και πατέρας των αδυνάτων. Συνέτριψα τους μύλιους οδόντες των αδίκων, και μέσα από τα δόντια τους απέσπασα το άρπαγμα. Όπως η διψασμένη γη που προσδέχεται τη βροχή, έτσι προσδέχονταν και αυτοί τα λόγια μου. Κατασκήνωνα σαν βασιλιάς ανάμεσα σε στρατιώτες. Γιοι αφρόνων και άνθρωποι χωρίς όνομα· τώρα όμως εγώ έγινα το τραγούδι τους, και με έχουν κάνει περίγελο. Και δεν συγκράτησαν το φτύσιμο από το πρόσωπό μου. Με θεώρησες ίσο με τον πηλό, στο χώμα και στη στάχτη βρίσκεται η μερίδα μου. Με κραταιό χέρι με μαστίγωσες. Έγινα, λέει, αδελφός των σειρήνων, και σύντροφος των στρουθοκαμήλων. Αν η καρδιά μου παρασύρθηκε από γυναίκα άλλου άνδρα, τότε ας αρέσει και η δική μου γυναίκα σε άλλον. Διότι ο θυμός του άνδρα είναι ασυγκράτητος εναντίον εκείνου που θα μολύνει τη γυναίκα του. Αν περιφρόνησα γυμνό που χανόταν και δεν τον έντυσα, και αν από το μαλλί των προβάτων μου δεν ζεστάθηκαν οι ώμοι του, τότε ας αποκοπεί ο ώμος μου από την κλείδα μου. Διότι αν χάρηκα με την πτώση των εχθρών μου, και αν η καρδιά μου είπε «Εύγε», τότε ας ακούσει το αυτί μου τη δική μου κατάρα. Αν δεν έσκισα τη χρεωστική ομολογία και δεν την επέστρεψα, χωρίς να λάβω τίποτα απολύτως από τον οφειλέτη, και αν η γη στέναξε εξαιτίας μου, τότε αντί για σιτάρι ας φυτρώσουν σε εμένα τσουκνίδες.