Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 30:13

Φτωχοί, απάτριδες, ανέστιοι, που δεν έχουν να υπερηφανεύονται ούτε για κοσμική ευημερία ούτε για αρετή της ψυχής. «Τώρα όμως», λέγει, «είμαι εγώ η κιθάρα τους, και με έχουν κάνει θρύλημα. Με αποστράφηκαν με βδελυγμία απομακρυνόμενοι, και δεν δίστασαν να φτύσουν το πρόσωπό μου. Ανοίγοντας τη φαρέτρα του με κακοποίησε και έβαλε χαλινάρι στο πρόσωπό μου. Στα δεξιά του βλαστού μου επαναστάτησαν, εξέτεινε το πόδι του και άνοιξε εναντίον μου οδούς της απώλειάς τους. Καταστράφηκαν οι οδοί μου». Βλέπεις ποια είναι αυτά που τον λυπούν περισσότερο; Το να χλευάζεται από τέτοιους ανθρώπους προς βλάβη εκείνων. «Κλέφτες», λέγει, «και πονηροί και μιαροί και παράνομοι άνδρες μας έκαναν αντικείμενο ενασχόλησης και θρύλημα».

Έπειτα αναφέρει τη συμφορά και την εξαίρει πάλι και την τραγικοποιεί, λέγοντας ότι ο Θεός το έκανε αυτό: 30,13b 〈Διότι με απογύμνωσε,〉 λέγει, 〈από τη στολή μου.〉 30,14a 〈Με τα βέλη του με κατατόξευσε,〉 14b 〈και με μεταχειρίστηκε όπως ήθελε· μέσα σε οδύνες έχω κατακλυστεί.〉 30,15a 〈Επιστρέφουν δε οι οδύνες μου,〉 15b 〈και χάθηκε η ελπίδα μου σαν άνεμος,〉 15c 〈και σαν σύννεφο η σωτηρία μου παρήλθε.〉 30,16a 〈Και τώρα πάνω μου θα εκχυθεί η ψυχή μου,〉 16b 〈και με κατέχουν ημέρες οδυνών,〉 30,17a 〈τη νύχτα δε συνέτριψαν τα οστά μου〉 17b 〈και τα νεύρα μου έχουν διαλυθεί.〉 30,18a 〈Με πολλή ισχύ άρπαξε τη στολή μου·〉 18b 〈σαν το περιλαίμιο του χιτώνα μου με περισφίγγει.〉 30,19a 〈Με θεώρησε ίσο με τον πηλό,〉 19b 〈σε χώμα και στάχτη είναι το μερίδιό μου.〉 30,20a 〈Και έχω κραυγάσει προς εσένα, και δεν με εισακούς.〉 20b 〈Στάθηκαν και με περιεργάστηκαν,〉 30,21a 〈μου επιτέθηκαν ανηλεώς,〉 21b 〈με κραταιό χέρι έχω μαστιγωθεί.〉 30,22a 〈Με έθεσες σε οδύνες〉 22b 〈και με απέρριψες από τη σωτηρία.〉 30,23a 〈Διότι γνωρίζω ότι ο θάνατος θα με εξολοθρεύσει·〉 23b 〈επειδή για κάθε θνητό το σπίτι του είναι η γη.〉 30,24a 〈Μακάρι,〉 λέγει, 〈να μπορούσα να σκοτώσω ο ίδιος τον εαυτό μου〉 24b 〈ή να παρακαλέσω κάποιον άλλον και να μου το κάνει αυτό.〉 Βλέπεις ότι το «μπορούσα» δεν το λέει λόγω αδυναμίας, αλλά λόγω του ότι εμποδίζεται; 30,25a 〈Εγώ όμως για κάθε ανήμπορο έκλαψα.〉 Δεν είναι μικρό και αυτό, αγαπητέ, —αλλά θα μπορούσες να πεις κάτι μεγαλύτερο και από αυτό;— το να έχει κανείς συμπονετική διάνοια. 30,25b 〈Και στέναξα όταν είδα άνθρωπο σε ανάγκες.〉 «Αν και βρισκόμουν σε πλούτο δεν έπραξα τίποτα τέτοιο· δεν χάρηκα», λέγει, «με τις συμφορές των άλλων, όπως αυτές που υφίσταμαι εγώ τώρα.» 30,26a 〈Και ενώ εγώ στήριζα την ελπίδα μου στα αγαθά,〉 26b 〈ιδού, με συνάντησαν μάλλον ημέρες κακών.〉 30,27a 〈Τα σπλάχνα μου έβρασαν και δεν θα σιωπήσουν,〉 27b 〈και με πρόλαβαν ημέρες φτώχειας.〉 30,28a 〈Στενάζοντας έχω πορευθεί χωρίς φίμωτρο,〉 28b 〈και στάθηκα μέσα σε συνέλευση κραυγάζοντας.〉 30,29a 〈Αδελφός έγινα των σειρήνων,〉 29b 〈και σύντροφος των στρουθών.〉 Διότι η υπερβολή των δεινών που τον είχαν βρει τον ανάγκαζε να θρηνεί και να οδύρεται. «