Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 30:24

Αλλά αυτό είναι ένα μακρύ σχοινί, το οποίο επισύρει την αμαρτία που βρίσκεται μακριά. Διότι είναι φανερό ότι, επειδή δεν πιστεύουν στον μέλλοντα αιώνα και καταφρονούν τις επαπειλούμενες τιμωρίες, λέγουν τέτοια πράγματα. Επειδή εκείνος που φοβάται το δικαστήριο του Χριστού και ανακαλεί στη μνήμη του τα αμαρτήματα της νεότητάς του, δεν θα τολμήσει να επισπεύσει περιφρονητικά την κρίση. Τουναντίον μάλιστα, επιζητεί για τον εαυτό του μακρότερη προθεσμία, ώστε έχοντας περισσότερο χρόνο να μπορέσει να αποκαθάρει την ψυχή του από τον ρύπο των αμαρτιών. — Απόδειξη δε της παράλογης βιασύνης προς τα μέλλοντα αποτελούν ο Αχιτόφελ και ο Ιούδας, οι οποίοι, επειδή θεώρησαν τα παρόντα πιο βαριά από τα μελλοντικά, και τον ονειδισμό των ανθρώπων χειρότερο από την κόλαση της γέεννας, προτίμησαν τον θάνατο δι' απαγχονισμού αντί του φυσικού. Διότι δεν θα απαγχονίζονταν εάν πίστευαν στον μέλλοντα αιώνα, αλλά, έστω κι αν δυσανασχετούσαν με τον βίο τους, θα υπέμεναν τα επίγεια, κρίνοντας τα μελλοντικά πιο φοβερά από τα παρόντα. Τέτοιος στάθηκε ο Ιώβ, όταν έλεγε: «Μακάρι να μπορούσα να θανατώσω τον εαυτό μου, ή έστω παρακαλώντας κάποιον άλλον να μου το έκανε αυτό». Διότι μέσα από τέτοια λόγια, αφενός καταδεικνυόταν το δυσβάσταχτο της πληγής του και αφετέρου διασῳζόταν η ευλάβειά του στο να μην επιβουλευθεί την ίδια του τη ζωή.

Έπειτα αναφέρει τη συμφορά και την εξαίρει πάλι και την τραγικοποιεί, λέγοντας ότι ο Θεός το έκανε αυτό: 30,13b 〈Διότι με απογύμνωσε,〉 λέγει, 〈από τη στολή μου.〉 30,14a 〈Με τα βέλη του με κατατόξευσε,〉 14b 〈και με μεταχειρίστηκε όπως ήθελε· μέσα σε οδύνες έχω κατακλυστεί.〉 30,15a 〈Επιστρέφουν δε οι οδύνες μου,〉 15b 〈και χάθηκε η ελπίδα μου σαν άνεμος,〉 15c 〈και σαν σύννεφο η σωτηρία μου παρήλθε.〉 30,16a 〈Και τώρα πάνω μου θα εκχυθεί η ψυχή μου,〉 16b 〈και με κατέχουν ημέρες οδυνών,〉 30,17a 〈τη νύχτα δε συνέτριψαν τα οστά μου〉 17b 〈και τα νεύρα μου έχουν διαλυθεί.〉 30,18a 〈Με πολλή ισχύ άρπαξε τη στολή μου·〉 18b 〈σαν το περιλαίμιο του χιτώνα μου με περισφίγγει.〉 30,19a 〈Με θεώρησε ίσο με τον πηλό,〉 19b 〈σε χώμα και στάχτη είναι το μερίδιό μου.〉 30,20a 〈Και έχω κραυγάσει προς εσένα, και δεν με εισακούς.〉 20b 〈Στάθηκαν και με περιεργάστηκαν,〉 30,21a 〈μου επιτέθηκαν ανηλεώς,〉 21b 〈με κραταιό χέρι έχω μαστιγωθεί.〉 30,22a 〈Με έθεσες σε οδύνες〉 22b 〈και με απέρριψες από τη σωτηρία.〉 30,23a 〈Διότι γνωρίζω ότι ο θάνατος θα με εξολοθρεύσει·〉 23b 〈επειδή για κάθε θνητό το σπίτι του είναι η γη.〉 30,24a 〈Μακάρι,〉 λέγει, 〈να μπορούσα να σκοτώσω ο ίδιος τον εαυτό μου〉 24b 〈ή να παρακαλέσω κάποιον άλλον και να μου το κάνει αυτό.〉 Βλέπεις ότι το «μπορούσα» δεν το λέει λόγω αδυναμίας, αλλά λόγω του ότι εμποδίζεται; 30,25a 〈Εγώ όμως για κάθε ανήμπορο έκλαψα.〉 Δεν είναι μικρό και αυτό, αγαπητέ, —αλλά θα μπορούσες να πεις κάτι μεγαλύτερο και από αυτό;— το να έχει κανείς συμπονετική διάνοια. 30,25b 〈Και στέναξα όταν είδα άνθρωπο σε ανάγκες.〉 «Αν και βρισκόμουν σε πλούτο δεν έπραξα τίποτα τέτοιο· δεν χάρηκα», λέγει, «με τις συμφορές των άλλων, όπως αυτές που υφίσταμαι εγώ τώρα.» 30,26a 〈Και ενώ εγώ στήριζα την ελπίδα μου στα αγαθά,〉 26b 〈ιδού, με συνάντησαν μάλλον ημέρες κακών.〉 30,27a 〈Τα σπλάχνα μου έβρασαν και δεν θα σιωπήσουν,〉 27b 〈και με πρόλαβαν ημέρες φτώχειας.〉 30,28a 〈Στενάζοντας έχω πορευθεί χωρίς φίμωτρο,〉 28b 〈και στάθηκα μέσα σε συνέλευση κραυγάζοντας.〉 30,29a 〈Αδελφός έγινα των σειρήνων,〉 29b 〈και σύντροφος των στρουθών.〉 Διότι η υπερβολή των δεινών που τον είχαν βρει τον ανάγκαζε να θρηνεί και να οδύρεται. «

Διότι, όταν είχε πλέον καταπονηθεί υπερβολικά, και δεν μπορούσε ούτε καν να αναπνεύσει, αλλά επιθυμούσε και να πεθάνει, άκου τι λέει: «Μακάρι να μπορούσα να καταβάλω ο ίδιος τον εαυτό μου, ή να παρακαλέσω κάποιον άλλον, και να μου το κάνει αυτό». Και παρατήρησε την κακία της γυναίκας, πώς αμέσως ξεκινά τον λόγο της από το μέγεθος του χρόνου, λέγοντας: «Μέχρι πότε θα υπομένεις;».

Επειδή γνώριζε ότι αυτή μπορούσε να του συντελέσει πολύ στην επιβουλή εναντίον του. «Διότι, αν μέσω αυτής», λέγει, «έβγαλα τον Αδάμ από τον Παράδεισο, πολύ περισσότερο θα μπορέσω να υποσκελίσω τον Ιώβ επάνω στην κοπριά». Και πρόσεξε την κακουργία· διότι ούτε όταν χάνονταν τα βόδια έφερε αυτό το τέχνασμα, ούτε όταν χάνονταν τα γαϊδούρια, ούτε οι καμήλες, ούτε όταν κατέρρευσε η οικία, ούτε όταν θάφτηκαν τα παιδιά· αλλά σιωπά για την ώρα και αφήνει να ησυχάζει, παρατηρώντας τον αθλητή. Όταν όμως ανέβλυσε η πηγή των σκουληκιών, και το δέρμα, καθώς σάπιζε, κατέρρεε, και οι σάρκες, καθώς κατατρώγονταν, έβγαζαν ιχώρ γεμάτο πολλή δυσωδία· όταν το χέρι του διαβόλου τον κατέκαιε πιο οδυνηρά από τηγάνια και καμίνια και κάθε φλόγα, διατρυπώντας τον από παντού αγριότερα από κάθε θηρίο και κατατρώγοντας το σώμα του· και όταν είχε περάσει πολύς χρόνος μέσα σε τέτοια συμφορά, και γι’ αυτά τον είδε να διψά για απαλλαγή και να επιθυμεί να πεθάνει, σαν να μην μπορούσε ούτε να αναπνεύσει —«Διότι, αν μπορούσα», λέγει, «να βάλω χέρι στον εαυτό μου ή να παρακαλέσω άλλον, και θα μου το έκανε αυτό»— τότε τη φέρνει κοντά του και λέγει: «Ως πότε θα καρτερείς, λέγοντας: “Ιδού, περιμένω ακόμη λίγο χρόνο, προσδοκώντας την ελπίδα της σωτηρίας μου”;» Διότι και εκείνος, παρηγορώντας την πάντοτε όταν τον ενοχλούσε και αποκρούοντάς την, τέτοια έλεγε: «Περίμενε ακόμη λίγο, και γρήγορα θα έρθει το τέλος αυτών». Επιπλήττοντάς τον λοιπόν, του λέγει: «Μήπως και τώρα θα πεις το ίδιο;»