Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 31:33

Διότι και στα οικοδομήματα, όταν η φωτιά πιάσει τα ξύλα, εξοπλίζεται περισσότερο εναντίον των λίθων· όταν μάλιστα κατακρημνίσει τους στύλους και τους ρίξει κάτω, δεν χρειάζεται πλέον τίποτε άλλο για να καταστρέψει τα υπόλοιπα με τη φλόγα. Διότι, όταν εκείνα που στηρίζουν και υποβαστάζουν τα ανώτερα μέρη καταρρεύσουν, αυτομάτως και εκείνα τα ακολουθούν με πολλή ταχύτητα. Το ίδιο λοιπόν έχει γίνει και τώρα στην Εκκλησία· η φωτιά κυρίευσε τα πάντα· ζητούμε τις τιμές από τους ανθρώπους, καταφλεγόμαστε για τη δόξα και δεν ακούμε τον Ιώβ που λέει: «Μήπως, αν και αμάρτησα ακουσίως, ντράπηκα το πολύ πλήθος;» Είδες ενάρετη ψυχή; Δεν ντράπηκα, λέγει, ενώπιον όλου του πλήθους να ομολογήσω τα ακούσια αμαρτήματά μου. Αν όμως εκείνος δεν ντρεπόταν, πολύ περισσότερο εμείς θα έπρεπε να πράττουμε το ίδιο.

Ή ότι «δεν ψεύδομαι ενώπιον του Θεού»· διότι αυτό είναι ψεύδος, το να εξαρτάται κανείς με αυτόν τον τρόπο από τα ανθρώπινα πράγματα. «Και αν περιχαρής έγινα για την πτώση του εχθρού μου και αν είπα στην καρδιά μου: εύγε, εύγε, τότε ας ακούσει το αυτί μου την κατάρα μου, και ας γίνω περίγελος από τον λαό υποφέροντας δεινά». Με τα έργα του εκπλήρωνε εκείνο που λέει: «Εάν πέσει ο εχθρός σου, μην ευφρανθείς γι' αυτόν, και στην ολίσθησή του μην επαίρεσαι». Έπειτα και προς τους υπηρέτες πόσο ήπια συμπεριφερόταν· «Και αν πολλές φορές είπαν», λέει, «οι θεραπαινίδες μου: "ποιος θα μας έδινε να χορτάσουμε από τις σάρκες του;", επειδή εγώ ήμουν πάρα πολύ αγαθός». Διότι από αυτό φαίνεται όλη η επιείκεια, όταν προς τον υποταγμένο είναι κανείς φιλάνθρωπος και όχι βίαιος. «Αλλά έξω», λέει, «δεν διανυκτέρευε ο ξένος, και η θύρα μου ήταν ανοιχτή σε κάθε οδοιπόρο. Και αν, έχοντας αμαρτήσει εκουσίως, έκρυψα την αμαρτία μου· διότι δεν ντράπηκα το μεγάλο πλήθος του λαού μου, ώστε να μην την εξομολογηθώ ενώπιόν τους». Αυτό δείχνει πολλή φιλοσοφία. Βλέπεις ότι δεν απέβλεπε καθόλου στη δόξα ούτε ενεργούσε για να τον δουν οι υπόλοιποι; Διότι εκείνος που με τέτοιο τρόπο περιφρονεί τη δόξα τους, ώστε να εξαγγέλλει και τις εκούσιες αμαρτίες του —διότι τις ακούσιες και ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να τις ομολογήσει, εφόσον πρόκειται να τύχει συγγνώμης από τους ακροατές. «Διότι δεν ντράπηκα», λέει, «το μεγάλο πλήθος του λαού μου».

Θέλεις να μάθεις και από αλλού ότι το να θυμάται κανείς τα αμαρτήματά του είναι μέγιστο κατόρθωμα; Άκουσε τον Ιώβ. Διότι, όπως ακριβώς σεμνυνόταν για τα άλλα του έργα, έτσι έπραττε και για την εξομολόγηση των αμαρτημάτων του, λέγοντας τα εξής: «Εάν, έχοντας αμαρτήσει εκουσίως, ντράπηκα το μεγάλο πλήθος του λαού μου ώστε να μην ομολογήσω τις αμαρτίες μου». Αυτό δε που λέει έχει την εξής έννοια: ποτέ η συνάθροιση των συνδούλων μου δεν με έκανε να ντραπώ. Διότι ποιο είναι το όφελος από την άγνοια των ανθρώπων, όταν ο Κριτής γνωρίζει τα πάντα; Και ποια η βλάβη από το να γνωρίζουν αυτοί τα σφάλματά μας, όταν Εκείνος θέλει να μας απαλλάξει από την καταδίκη; Ακόμη κι αν όλοι με καταδικάζουν, αλλά ο Δικαστής με αθωώσει, καθόλου δεν με ενδιαφέρει η δική τους ψήφος· και αν όλοι με επαινέσουν και με θαυμάσουν, αλλά Εκείνος με καταδικάσει, πάλι δεν έχω κανένα όφελος από τη δική τους κρίση. Διότι παντού πρέπει να αποβλέπουμε σε Εκείνον, και να κάνουμε στα αμαρτήματα το ίδιο ακριβώς που κάνουμε στη δαπάνη των χρημάτων. Αμέσως μόλις σηκωθούμε από το κρεβάτι, προτού κατεβούμε στην αγορά ή ασχοληθούμε με κάποια ιδιωτική ή δημόσια υπόθεση, καλούμε τον υπηρέτη και του ζητούμε λογαριασμό για τα χρήματα που δαπανήθηκαν, προκειμένου να γνωρίζουμε τι ξοδεύτηκε άσκοπα και τι για τα αναγκαία, και πόσο έχει απομείνει· και εάν δούμε ότι αυτό που έχει απομείνει είναι λίγο, επινοούμε με κάθε τρόπο ευκαιρίες για έσοδα, ώστε να μην πεθάνουμε από την πείνα χωρίς να το καταλάβουμε. Αυτό λοιπόν ας πράττουμε και με τις δικές μας πράξεις.