Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 31:35

Όση λοιπόν προσπάθεια καταβάλλουν τώρα οι φτωχοί ενοχλώντας εκείνους που οφείλουν και έχουν τη δυνατότητα να τους απλώσουν το χέρι, τόση προσπάθεια κατέβαλλε εκείνος τότε αναζητώντας με επιμονή αυτούς που έπρεπε να ευεργετηθούν. «Είθε να μου έδινε κάποιος», λέγει, «έναν άνθρωπο να με ακούσει· εάν δεν είχα φοβηθεί το χέρι του Κυρίου, και το χρεωστικό γραμμάτιο που είχα εναντίον κάποιου, εάν δεν το έβαζα στους ώμους μου σαν στεφάνι για να το διαβάσω, και αν δεν το έσκιζα και το επέστρεφα χωρίς να λάβω τίποτα από τον οφειλέτη μου· αν ποτέ η γη στέναξε εξαιτίας μου, και αν τα αυλάκια της έκλαψαν όλα μαζί· αν έφαγα τη σοδειά της μόνος μου χωρίς να την πληρώσω, και αν έδιωξα και λύπησα την ψυχή του ιδιοκτήτη της γης, τότε αντί για σιτάρι ας μου φυτρώσει τσουκνίδα, και αντί για κριθάρι, αγκάθια». «Τον κάθε άπορο», προσθέτει, «τον έκανα ομόστεγό μου, του πρόσφερα μερίδιο από τη στέγη μου, και δεν περιοριζόμουν απλώς στο να τον βλέπω στην αγορά. Είχα το σπίτι κοινό για όλους, κοινό το τραπέζι, τα πάντα κοινά. Θεωρούσα τον εαυτό μου ως έναν οικονόμο αυτών που βρίσκονταν σε ανάγκη, μη θεωρώντας τα υπάρχοντά μου ως δικά μου, αλλά ως ιδιοκτησία του Δεσπότη. Ο Κύριος τα έδωσε, επομένως ας διανεμηθούν στους συνδούλους». Υπήρχε τακτική διανομή τροφίμων· διότι δεν τους περιποιούνταν μόνο προσφέροντάς τους φιλοξενία, αλλά τους παρείχε και εφόδια για τις μελλοντικές τους στερήσεις, ώστε να μη χαίρονται μόνο με την παρούσα παρηγοριά, αλλά να ευφραίνονται και με την ελπίδα των μελλοντικών αγαθών. Εμείς όμως τους διώχνουμε μακριά, ακόμη και όταν στέκονται ικετευτικά μπροστά μας.

Και πρόσεξε, δεν λέει τι ακριβώς έδινε, αλλά ακόμη και σε αυτήν την ανάγκη αποκρύπτει τα κατορθώματα, περιορίζει τα εγκώμια. Δεν βγήκε, λέει, από την πόρτα μου με άδειο τον κόρφο. Εάν δεν είχα φοβηθεί το χέρι του Κυρίου. «Δεν τα έκανα αυτά έτσι απλά, αλλά αποβλέποντας στον Θεό, όχι επειδή ήμουν», λέει, «από τη φύση μου απλώς ελεήμων, αλλά εξαιτίας του φόβου του Θεού. Κανείς δεν μπορεί να πει, ότι αυτά μεν τα κατόρθωνα, ενώ ταυτόχρονα υπερηφανευόμουν και αποκτούσα θράσος, αλλά, όπως εκείνοι που έχουν επίγνωση των δικών τους αμαρτιών, έτσι πάντοτε φοβόμουν και έτρεμα τον Θεό». «Κάθε άδικο χρεωστικό έγγραφο το έσκισα. Δεν καυχιόμουν, αλλά έσκιζα το έγγραφο» —το δε «το έβαλα στους ώμους μου» υπαινίσσεται κάποιους που περηφανεύονται με τις συμφορές των άλλων— «και δεν τα επέστρεφα απλώς, αλλά πρώτα τα καθιστούσα ανίσχυρα σκίζοντάς τα. Κάθε», λέει, «άδικο συμβόλαιο το έσκισα». Εάν δε ποτέ η γη στέναξε εναντίον μου ή τα αυλάκια της έκλαψαν ομόφωνα. Και βέβαια ούτε στενάζει η γη ούτε κλαίει. Τι λέει λοιπόν; Όχι ότι εκείνη στενάζει πραγματικά, αλλά με την έννοια ότι στις αδικίες συναισθάνονται και τα άψυχα, όπως λέει και ο προφήτης: η γη εξεπλάγη και έφριξε. Και στενάζει η γη, όταν αδικούμε τους καρπούς της. 31,40c 〈Και έπαυσε〉, λέει, 〈ο Ιώβ τα λόγια,〉 32,1a 〈ησύχασαν δε και οι τρεις φίλοι του.〉 Ως προς αυτά, εκείνοι δεν είπαν τίποτε.

Για τα μεν κατορθώματα, λέει, κανέναν δεν καθιστούσα μάρτυρα, για τα παραπτώματα όμως ήθελα να είναι όλοι γνώστες· γι' αυτό δεν ντράπηκα το πλήθος της πόλης, ώστε να εξομολογηθώ ενώπιόν τους το δικό μου παράπτωμα. «Εάν δε άφησα και ανήμπορο να εξέλθει από τη θύρα μου με άδειο τον κόρφο· ποιος θα μου έδινε κάποιον για να με ακούσει;» Αυτό που λέει είναι το εξής: Εάν παρέβλεψα αυτόν που είχε ανάγκη, ας μην εισακούσει ούτε εμένα κανείς. Πρόσεξε δε, δεν είπε ότι «έδωσα σε αυτόν που ήρθε», αλλά, «δεν επέτρεψα να φύγει έτσι ούτε και αυτός που δεν ήθελε να λάβει».