Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 31:9

Αλλά, και επειδή γνώριζε πάρα πολύ καλά ότι το «να κλαίτε με εκείνους που κλαίνε», το «μακάριοι όσοι κλαίνε, γιατί θα γελάσουν» και το «αν πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν όλα τα μέλη» περιέχονται στα διδάγματα της ευαγγελικής διδασκαλίας, επεδείκνυε φιλανθρωπία προς εκείνους που ταλαιπωρούνταν στη ζωή, λέγοντας: «Εγώ έκλαψα για κάθε αδύναμο· και στέναξα όταν είδα άνθρωπο σε ανάγκη». Έπειτα πάλι, επειδή η ευαγγελική διδασκαλία απαγορεύει τα άσεμνα γέλια, ο μακάριος, προλαμβάνοντας, λέει: «Αν πορεύτηκα με χλευαστές, και αν το πόδι μου έσπευσε σε δόλο, ας ζυγιστώ σε δίκαιη ζυγαριά, και ο Κύριος γνωρίζει την ακακία μου». Και επειδή ο λόγος του Μωυσή νομοθετεί λέγοντας: «δεν θα μοιχεύσεις», και επιβάλλει την ποινή του θανάτου στους μοιχούς, ενώ εκείνος της ευαγγελικής διδασκαλίας, αυστηροποιώντας τον νόμο, λέει: «Ειπώθηκε στους αρχαίους, δεν θα μοιχεύσεις· εγώ όμως σας λέω, ούτε καν να επιθυμείτε», σκεφθείτε καλά αυτόν για τον οποίο γίνεται τώρα ο λόγος, ο οποίος, ζώντας σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Χριστού, φυλαγόταν ακόμη και από το να κοιτάξει αχαλίνωτα με επιθυμία, για το οποίο και σεμνυνόταν λέγοντας: «Αν η καρδιά μου ακολούθησε το μάτι μου σε γυναίκα άλλου άνδρα». Και παραθέτει τον συλλογισμό του προσθέτοντας στη συνέχεια: «Διότι προκαλεί ακατάσχετη οργή το να μολύνει κανείς γυναίκα άνδρα. Επειδή είναι πυρ που καίει σε όλα τα μέρη, και όπου εισέλθει, καταστρέφει από τις ρίζες».

Προχωρώντας δε, λέγει και κάτι μεγαλύτερο από αυτό, ότι δηλαδή ούτε τα μάτια έπαθαν κάτι τέτοιο. 31,7c 〈και εάν με τα χέρια μου άγγιξα δώρα (δωροδοκίες),〉— και καλεί τον Θεό ως μάρτυρα και καταράται τον εαυτό του. 31,8a 〈Ας σπείρω,〉 λέγει, 〈και άλλοι ας τα φάνε,〉 8b 〈και ας γίνω ξεριζωμένος πάνω στη γη.〉 31,9a 〈Εάν η καρδιά μου ακολούθησε γυναίκα άλλου ανδρός,〉 9b 〈και εάν παραμόνεψα κρυφά στις θύρες της,〉 31,10a 〈τότε να αρέσει και η γυναίκα μου σε άλλον,〉 10b 〈και τα νήπιά μου να ταπεινωθούν.〉 Δεν είπε: «το μάτι μου», αλλά «ούτε η καρδιά μου». «Ούτε τη διάνοιά μου», λέγει, «δεν άφησα ποτέ να διαφθαρεί, πόσο μάλλον το σώμα.» Ακριβώς αυτό που λέγει ο Χριστός: «Όποιος βλέπει γυναίκα με σκοπό να την επιθυμήσει, έχει ήδη διαπράξει μοιχεία μαζί της μέσα στην καρδιά του». 31,11a 〈Διότι είναι ακάθεκτος θυμός οργής〉 11b 〈το να μιάνει κανείς τη γυναίκα ενός ανδρός.〉 31,12a 〈Διότι θα είναι φωτιά που καίει από όλα τα μέρη·〉 12b 〈και όπου εισέλθει, καταστρέφει από τις ρίζες.〉 Για ποιον λόγο όμως εξηγεί και την τιμωρία; «Γνώριζα», λέγει, «το μέγεθος της αδικίας, και εξέτασα με ακρίβεια την υπερβολή της βλάβης.» Πράγμα το οποίο, εάν το βιώναμε κι εμείς, δεν θα αμαρτάναμε. Ο πλεονέκτης, εάν γνώριζε την οδύνη και τον μαρασμό του φτωχού που υφίσταται την πλεονεξία, δεν θα έπραττε αυτό που έπραξε, αλλά ακόμη κι αν δεν τον συγκρατούσε ο φόβος του Θεού, θα τον είχε κάμψει η φυσική ευσπλαχνία. Αλλά το γνωρίζει μεν, δεν το γνωρίζει όμως όπως ο ίδιος που το πάσχει. «

Και το ότι δεν ενεργούσε προς επίδειξη και φιλοδοξία, αλλά για τον Θεό, είναι φανερό αφενός από το ότι δεν θέλησε να τα πει αυτά πρωτύτερα, μολονότι είχαν αναπτυχθεί τόσο μακροσκελείς λόγοι και είχε γίνει πολλή συζήτηση, και είναι φανερό αφετέρου και από το ότι κατόρθωνε εκείνα για τα οποία δεν είχε κανέναν άνθρωπο ως μάρτυρα, εννοώ τα όσα γίνονταν στη διάνοιά του, τα σχετικά με τα παιδιά του. «Αν η καρδιά μου», λέει, «ακολούθησε γυναίκα άλλου άνδρα». Αν και για αυτό δεν είχε κανέναν άνθρωπο ως μάρτυρα, παρά μόνο τον ακοίμητο Οφθαλμό, παρ' όλα αυτά και εκείνα τα είχε κατορθώσει.

Η ευλογία εκείνων που χάνονταν ας έλθει επάνω μου. Ήμουν, λέει, οφθαλμός των τυφλών, πόδι των χωλών, και πατέρας των αδυνάτων. Συνέτριψα τους μύλιους οδόντες των αδίκων, και μέσα από τα δόντια τους απέσπασα το άρπαγμα. Όπως η διψασμένη γη που προσδέχεται τη βροχή, έτσι προσδέχονταν και αυτοί τα λόγια μου. Κατασκήνωνα σαν βασιλιάς ανάμεσα σε στρατιώτες. Γιοι αφρόνων και άνθρωποι χωρίς όνομα· τώρα όμως εγώ έγινα το τραγούδι τους, και με έχουν κάνει περίγελο. Και δεν συγκράτησαν το φτύσιμο από το πρόσωπό μου. Με θεώρησες ίσο με τον πηλό, στο χώμα και στη στάχτη βρίσκεται η μερίδα μου. Με κραταιό χέρι με μαστίγωσες. Έγινα, λέει, αδελφός των σειρήνων, και σύντροφος των στρουθοκαμήλων. Αν η καρδιά μου παρασύρθηκε από γυναίκα άλλου άνδρα, τότε ας αρέσει και η δική μου γυναίκα σε άλλον. Διότι ο θυμός του άνδρα είναι ασυγκράτητος εναντίον εκείνου που θα μολύνει τη γυναίκα του. Αν περιφρόνησα γυμνό που χανόταν και δεν τον έντυσα, και αν από το μαλλί των προβάτων μου δεν ζεστάθηκαν οι ώμοι του, τότε ας αποκοπεί ο ώμος μου από την κλείδα μου. Διότι αν χάρηκα με την πτώση των εχθρών μου, και αν η καρδιά μου είπε «Εύγε», τότε ας ακούσει το αυτί μου τη δική μου κατάρα. Αν δεν έσκισα τη χρεωστική ομολογία και δεν την επέστρεψα, χωρίς να λάβω τίποτα απολύτως από τον οφειλέτη, και αν η γη στέναξε εξαιτίας μου, τότε αντί για σιτάρι ας φυτρώσουν σε εμένα τσουκνίδες.

Θυσία στον Θεό είναι η αγαθή προαίρεση. ΤΙΤΛΟΣ Ιʹ. — Περί παρθενίας, σωφροσύνης και σεμνού γάμου. «Είπε ο Αδάμ: Αυτό είναι τώρα οστό από τα οστά μου και σάρκα από τη σάρκα μου. Αυτή θα ονομαστεί γυναίκα, επειδή λήφθηκε από τον άνδρα της. Γι' αυτόν τον λόγο θα εγκαταλείψει ο άνθρωπος τον πατέρα του και τη μητέρα του, και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του· και θα γίνουν οι δύο μία σάρκα.» «Αν η καρδιά μου παρασύρθηκε από γυναίκα άλλου άνδρα, και αν παραμόνευσα στις θύρες του σπιτιού της, τότε ας αρέσει και η δική μου γυναίκα σε άλλον.» «Από τον Κύριο αρμόζεται η γυναίκα στον άνδρα» «Να ευφραίνεσαι μαζί με τη γυναίκα της νεότητάς σου.»