Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 32:1

Και πρόσεξε, δεν λέει τι ακριβώς έδινε, αλλά ακόμη και σε αυτήν την ανάγκη αποκρύπτει τα κατορθώματα, περιορίζει τα εγκώμια. Δεν βγήκε, λέει, από την πόρτα μου με άδειο τον κόρφο. Εάν δεν είχα φοβηθεί το χέρι του Κυρίου. «Δεν τα έκανα αυτά έτσι απλά, αλλά αποβλέποντας στον Θεό, όχι επειδή ήμουν», λέει, «από τη φύση μου απλώς ελεήμων, αλλά εξαιτίας του φόβου του Θεού. Κανείς δεν μπορεί να πει, ότι αυτά μεν τα κατόρθωνα, ενώ ταυτόχρονα υπερηφανευόμουν και αποκτούσα θράσος, αλλά, όπως εκείνοι που έχουν επίγνωση των δικών τους αμαρτιών, έτσι πάντοτε φοβόμουν και έτρεμα τον Θεό». «Κάθε άδικο χρεωστικό έγγραφο το έσκισα. Δεν καυχιόμουν, αλλά έσκιζα το έγγραφο» —το δε «το έβαλα στους ώμους μου» υπαινίσσεται κάποιους που περηφανεύονται με τις συμφορές των άλλων— «και δεν τα επέστρεφα απλώς, αλλά πρώτα τα καθιστούσα ανίσχυρα σκίζοντάς τα. Κάθε», λέει, «άδικο συμβόλαιο το έσκισα». Εάν δε ποτέ η γη στέναξε εναντίον μου ή τα αυλάκια της έκλαψαν ομόφωνα. Και βέβαια ούτε στενάζει η γη ούτε κλαίει. Τι λέει λοιπόν; Όχι ότι εκείνη στενάζει πραγματικά, αλλά με την έννοια ότι στις αδικίες συναισθάνονται και τα άψυχα, όπως λέει και ο προφήτης: η γη εξεπλάγη και έφριξε. Και στενάζει η γη, όταν αδικούμε τους καρπούς της. 31,40c 〈Και έπαυσε〉, λέει, 〈ο Ιώβ τα λόγια,〉 32,1a 〈ησύχασαν δε και οι τρεις φίλοι του.〉 Ως προς αυτά, εκείνοι δεν είπαν τίποτε.

Ο Ιώβ σιώπησε, δίνοντάς τους την ευκαιρία να μιλήσουν· επειδή όμως κάλεσε και τον Θεό ως μάρτυρα και καταράστηκε τον εαυτό του, εκείνοι αποστομώθηκαν. 〈Να αντιλέγουν πλέον,〉 λέει, 〈στον Ιώβ·〉 〈διότι ήταν δίκαιος ενώπιόν τους.〉 Άλλαξαν την κρίση που είχαν προηγουμένως, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν πλέον να καταδικάσουν τον Θεό και να βγάλουν καταδικαστική απόφαση. Δες την υπερβολή και των δύο πλευρών· και αυτόν και τον Θεό καταδίκασαν και αποφάνθηκαν εναντίον και των δύο. Αλλά ο Θεός για τον εαυτό Του δεν λέει τίποτε, παρά μόνο για τον Ιώβ· το δικό Του ζήτημα το παραβλέπει —διότι έδωσε προσοχή στην πρόθεση— και για τον Ιώβ λέει ότι «δεν μιλήσατε σωστά εναντίον του θεράποντός μου», καίτοι ο πιο αδικημένος από όλους είναι ο ίδιος ο Θεός. Όμως δεν θέτει το δικό Του ζήτημα, αλλά το ζήτημα εκείνου, και λέει ότι πρέπει αυτοί να τον εξευμενίσουν και να προσφέρουν θυσίες. 〈Οργίστηκε δε,〉 λέει, 〈με θυμό ο Ελιούς, ο γιος του Βαραχιήλ, ο γιος του Βουζί〉 〈από τη συγγένεια του Αράμ της Αυσίτιδας χώρας,〉 〈και οργίστηκε με θυμό εναντίον του Ιώβ,〉 〈διότι παρουσίασε τον εαυτό του δίκαιο ενώπιον του Κυρίου.〉 〈Και εναντίον των τριών φίλων του οργίστηκε σφοδρά,〉 〈διότι δεν μπόρεσαν να δώσουν αντίθετη απάντηση στον Ιώβ〉 〈και τον θεώρησαν ασεβή.〉 Δεν οργίστηκε επειδή παρουσίασε τον εαυτό του δίκαιο, αλλά επειδή το έκανε «ενώπιον του Κυρίου», εφόσον Τον καλούσε ως μάρτυρα, ή επειδή συμπεριφερόταν ως δικαζόμενος με τον Θεό.