εἰ γὰρ χρόνος ποιεῖ σοφούς, πολλῷ μᾶλλον ὁ θεός.» 32,10a 〈διὸ εἶπον· ἀκούσατέ μου,〉 10b 〈καὶ ἀναγγελῶ ὑμῖν, ἃ οἶδα.〉 32,11a 〈ἐνωτίζεσθε τὰ ῥήματά μου· 11b ἐρῶ γὰρ ὑμῶν ἀκουόντων.〉 11b 〈ἰδοὺ ἤκουσα τοὺς λόγους ὑμῶν, ἠνωτισάμην μέχρι συνέσεως ὑμῶν,〉 11c 〈ἄχρις οὗ ἐτάσητε τοὺς λόγους ὑμῶν〉 32,12a 〈καὶ ἕως ὑμῶν συνήσω.〉 12b 〈καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν τῷ Ἰὼβ ὁ ἐλέγχων〉 12c 〈ἀνταποκρινόμενος ῥήμασιν αὐτοῦ ἐξ ὑμῶν.〉 ἢ τοῦτό φησιν, ὅτι «οὐδὲ τότε, ὅτε ἠλέγχετε, ὡς ἔδει ἠλέγξατε», ἢ ὅτι «ὕστερον ἐσιωπήσατε». 32,13 〈ἵνα δὲ μὴ εἴπητε· εὕρομεν σοφίαν προσθέμενοι κυρίῳ·〉 32,14 〈ἀνθρώπῳ δὲ ἐπετρέψατε λαλῆσαι τοιαῦτα ῥήματα.〉 32,15a 〈ἐπτοήθησαν, οὐκ ἀπεκρίθησαν ἔτι,〉 15b 〈ἐπαλαίωσαν ἐξ αὐτῶν λόγον.〉 32,16a 〈ὑπέμεινα· οὐ γὰρ ἐλάλησαν,〉 16b 〈ὅτι ἔστησαν, οὐκ ἀπεκρίθησαν.〉 32,17 ΥΠΟΛΑΒΩΝ ΔΕ ΕΛΙΟΥΣ ΛΕΓΕΙ· 32,18a 〈πάλιν λαλήσω· πλήρης γάρ εἰμι ῥημάτων,〉 18b 〈ὀλέκει δέ με τὸ πνεῦμα τῆς γαστρός,〉 32,19a 〈καὶ ἡ γαστήρ μου ὥσπερ ἀσκὸς γλεύκους γέμων δεδεμένος〉 19b 〈ἢ ὥσπερ φυσητὴρ χαλκέως δεδεμένος καὶ κατερρωγώς.〉 δείκνυσιν, ὅτι πάλαι ταῦτα ὠδίνων εἰπεῖν ὑπέμεινε καὶ ἐκαρτέρει καὶ διαρραγῆναι εἶχεν· ὥστε πολλῆς τῆς ὑπομονῆς χρεία, ὅπερ ἐστὶ μάλιστα πάντων σοφίας ἔργον δύνασθαι ῥήματα κατασχεῖν.
Μετάφραση
«Διότι, εάν ο χρόνος κάνει τους ανθρώπους σοφούς, πολύ περισσότερο ο Θεός.» 32,10a 〈Γι' αυτό είπα: Ακούστε με,〉 10b 〈και θα σας αναγγείλω όσα γνωρίζω.〉 32,11a 〈Δώστε προσοχή στα λόγια μου· 11b διότι θα μιλήσω ενώ εσείς ακούτε.〉 11b 〈Ιδού, άκουσα τους λόγους σας, έτεινα το ους μου μέχρι να κατανοήσω τη σκέψη σας,〉 11c 〈μέχρις ότου ερευνήσετε τους λόγους σας〉 32,12a 〈και μέχρι να σας καταλάβω.〉 12b 〈Και ιδού, δεν υπήρξε ανάμεσά σας κανείς που να ελέγξει τον Ιώβ,〉 12c 〈που να ανταπαντήσει στα λόγια του.〉 Ή εννοεί το εξής, ότι «ούτε τότε, όταν τον ελέγχατε, τον ελέγξατε όπως έπρεπε», ή ότι «αργότερα σιωπήσατε». 32,13 〈Για να μην πείτε: Βρήκαμε σοφία προσκολλώμενοι στον Κύριο·〉 32,14 〈αλλά σε άνθρωπο επιτρέψατε να πει τέτοια λόγια.〉 32,15a 〈Πτοήθηκαν, δεν απάντησαν πλέον,〉 15b 〈εξάντλησαν τους λόγους από μέσα τους.〉 32,16a 〈Περίμενα· διότι δεν μίλησαν,〉 16b 〈επειδή στάθηκαν αμίλητοι, δεν απάντησαν.〉 32,17 ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΕΛΙΟΥΣ ΛΕΕΙ: 32,18a 〈Θα μιλήσω πάλι· διότι είμαι πλήρης λόγων,〉 18b 〈και το πνεύμα μέσα στην κοιλιά μου με καταπονεί,〉 32,19a 〈και η κοιλιά μου είναι σαν δεμένος ασκός γεμάτος με νέο κρασί〉 19b 〈ή σαν το φυσερό του χαλκιά που είναι δεμένο και έχει σχιστεί.〉 Αποδεικνύει ότι, ενώ από ώρα είχε την ωδίνη να πει αυτά τα λόγια, υπέμεινε και έκανε υπομονή και κόντευε να διαρραγεί· ώστε είναι αναγκαία η πολλή υπομονή, πράγμα που είναι περισσότερο από όλα έργο σοφίας, το να μπορεί κανείς να συγκρατεί τα λόγια του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες