Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 32:2

Διότι μετά τις πληγές έζησε άλλα εκατόν εβδομήντα έτη. Ο Ιώβ έζησε πριν από τον Μωυσή· διότι ήταν ο πέμπτος κατά σειρά από τον Αβραάμ, απόγονος του Ησαύ. Εξαιτίας της πληγής που τον βρήκε, ήλθαν τρεις φίλοι του για να τον παρηγορήσουν: ο Ελιφάζ ο βασιλιάς των Θαιμανών, ο Βαλδάδ ο ηγεμόνας των Σαυχαίων, και ο Σοφάρ ο βασιλιάς των Μιναίων. Αυτοί, όμως, του μίλησαν εριστικά και ανελέητα, επιτιθέμενοι εναντίον του, με αποτέλεσμα να τους καταλογιστεί αυτό ως αμαρτία. Ο Ιώβ, ωστόσο, παρακάλεσε τον Θεό υπέρ αυτών, και τους δόθηκε συγχώρεση. Υπάρχουν, λοιπόν, εννέα διάλογοι του Ιώβ προς τους φίλους του· του Ελιφάζ προς αυτόν τρεις, του Σοφάρ προς αυτόν δύο, και του Βαλδάδ τρεις. Υπάρχει επίσης και ένας του Ελιούς, του γιου του Βαραχιήλ, του Βουζίτη. Και τελικά ο Κύριος απευθύνει τον λόγο Του στον Ιώβ μέσα από θύελλα και σύννεφα. Και ο Ιώβ αποκρίνεται στον Κύριο με λόγια για δεύτερη φορά.

Ο Ιώβ σιώπησε, δίνοντάς τους την ευκαιρία να μιλήσουν· επειδή όμως κάλεσε και τον Θεό ως μάρτυρα και καταράστηκε τον εαυτό του, εκείνοι αποστομώθηκαν. 〈Να αντιλέγουν πλέον,〉 λέει, 〈στον Ιώβ·〉 〈διότι ήταν δίκαιος ενώπιόν τους.〉 Άλλαξαν την κρίση που είχαν προηγουμένως, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν πλέον να καταδικάσουν τον Θεό και να βγάλουν καταδικαστική απόφαση. Δες την υπερβολή και των δύο πλευρών· και αυτόν και τον Θεό καταδίκασαν και αποφάνθηκαν εναντίον και των δύο. Αλλά ο Θεός για τον εαυτό Του δεν λέει τίποτε, παρά μόνο για τον Ιώβ· το δικό Του ζήτημα το παραβλέπει —διότι έδωσε προσοχή στην πρόθεση— και για τον Ιώβ λέει ότι «δεν μιλήσατε σωστά εναντίον του θεράποντός μου», καίτοι ο πιο αδικημένος από όλους είναι ο ίδιος ο Θεός. Όμως δεν θέτει το δικό Του ζήτημα, αλλά το ζήτημα εκείνου, και λέει ότι πρέπει αυτοί να τον εξευμενίσουν και να προσφέρουν θυσίες. 〈Οργίστηκε δε,〉 λέει, 〈με θυμό ο Ελιούς, ο γιος του Βαραχιήλ, ο γιος του Βουζί〉 〈από τη συγγένεια του Αράμ της Αυσίτιδας χώρας,〉 〈και οργίστηκε με θυμό εναντίον του Ιώβ,〉 〈διότι παρουσίασε τον εαυτό του δίκαιο ενώπιον του Κυρίου.〉 〈Και εναντίον των τριών φίλων του οργίστηκε σφοδρά,〉 〈διότι δεν μπόρεσαν να δώσουν αντίθετη απάντηση στον Ιώβ〉 〈και τον θεώρησαν ασεβή.〉 Δεν οργίστηκε επειδή παρουσίασε τον εαυτό του δίκαιο, αλλά επειδή το έκανε «ενώπιον του Κυρίου», εφόσον Τον καλούσε ως μάρτυρα, ή επειδή συμπεριφερόταν ως δικαζόμενος με τον Θεό.

Υπέφερε δε σε ηλικία εβδομήντα ετών, και έζησε μετά τις πληγές εκατόν εβδομήντα έτη, ώστε το σύνολο των ετών της ζωής του να είναι διακόσια σαράντα. Ο Ιώβ έζησε πριν από τον Μωυσή· διότι ήταν ο πέμπτος στη γενεαλογική σειρά από τον Αβραάμ, απόγονος του Ησαύ. Εξαιτίας δε της πληγής που τον βρήκε, ήλθαν σε αυτόν φίλοι για να τον παρηγορήσουν, και τον αντιμετώπισαν με τα λόγια τους με τόσο φιλόνεικη και ανελέητη διάθεση, ώστε η στάση τους αυτή να τους καταλογιστεί ως αμαρτία. Ο δε Ιώβ παρακάλεσε τον Θεό υπέρ αυτών, και έλαβαν συγχώρηση. Περιλαμβάνονται, λοιπόν, οκτώ διάλογοι του Ιώβ με τους φίλους του: του Ελιφάζ προς αυτόν τρεις, του Σωφάρ προς αυτόν δύο, και του Βαλδάδ τρεις. Ακόμη δε υπάρχει και ο λόγος του Ελιούζ, του υιού του Βαραχιήλ του Βουζίτη. Και στη συνέχεια, ο Κύριος απευθύνεται στον Ιώβ μέσα από θύελλα και νεφέλη. Αποκρίνεται δε και ο Ιώβ στον Κύριο με δύο λόγους. Και με αυτό λαμβάνει τέλος το βιβλίο.

Τα περί του Ελιούζ, του υιού του Βαραχιήλ του Βουζίτου· πώς οργίστηκε με τον Ιώβ, επειδή ανακήρυξε τον εαυτό του δίκαιο ενώπιον του Κυρίου. Λαμβάνοντας τον λόγο ο Ελιούζ, ο υιός του Βαραχιήλ του Βουζίτη, είπε: Είμαι νεότερος στην ηλικία· γι' αυτό παρέμεινα σιωπηλός, επειδή φοβήθηκα να σας αναγγείλω τη γνώση μου. Αφού σηκώθηκε ο Ελιούζ, με αναίδεια καταφέρεται εναντίον του Ιώβ, μετά τη σιωπή των τριών ανδρών: Πάλι θα μιλήσω· διότι είμαι γεμάτος από λόγια. Είπε δε ο Ελιούζ προς τον Ιώβ: Το θείο Πνεύμα είναι αυτό που με εποίησε, και η πνοή του Παντοκράτορος είναι αυτή που με διδάσκει. Εάν μπορείς, δώσε μου απάντηση. Ώστε να αποστρέψει τον άνθρωπο από την αδικία.