Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 32:22

Αυτό δε το ένιωθε από τον ζήλο του για τον Θεό, το να φλέγεται δηλαδή με αυτόν τον τρόπο. «Θα μιλήσω», λέει, «για να αναπαυθώ, ανοίγοντας τα χείλη μου». «Δεν θα ντραπώ άνθρωπο, ούτε και θα δειλιάσω μπροστά σε θνητό». «Διότι δεν γνωρίζω να προσωποληπτώ». Με αυτό υπονοεί εκείνους, ότι δηλαδή γι' αυτό σιώπησαν, επειδή τον ντράπηκαν. «Ειδάλλως, και εμένα», λέει, «οι σκόροι θα με καταφάγουν». Όπως ακριβώς τους προσωπολήπτες, και μάλιστα όταν ο Θεός βρίσκεται στο μέσο και εμείς τιμούμε περισσότερο τους ανθρώπους. «Όμως», λέει, «άκουσε, Ιώβ, τα λόγια μου και δώσε προσοχή στην ομιλία μου». «Διότι, ιδού, άνοιξα το στόμα μου, και μίλησε η γλώσσα μου μέσα στον λάρυγγά μου». «Καθαρή είναι η καρδιά μου στα λόγια της, και η σύνεση των χειλέων μου καθαρά θα εννοήσει». Τουτέστιν: «Δεν τα λέω αυτά από κακεντρέχεια ούτε από φθόνο». Ώστε, αν και οι τρεις φίλοι είπαν τα ίδια ακριβώς με αυτόν, όμως ίσως όχι με την ίδια πρόθεση ούτε προς υπεράσπιση του Θεού, επειδή και ο Ιούδας και οι έντεκα είπαν τα ίδια λόγια για το αλάβαστρο, αλλά όχι με την ίδια πρόθεση. Επομένως, ας μην εξετάζουμε μόνο τα λόγια, αλλά τη διάνοια με την οποία μιλούσε ο καθένας. Πώς δηλαδή; Οι μεν επειδή ήθελαν να τον καταβάλουν, αυτός δε το αντίθετο.

«Επικατάρατος είναι καθένας που θα διαστρέψει την κρίση του προσήλυτου, και του ορφανού, και της χήρας· και όλος ο λαός θα πει: Γένοιτο.» «Καθίστε, και ας μην υπάρξει αδικία, και με τον δίκαιο να συμπορεύεστε.» «Αυτός που έχει καθαρά χέρια ας αναλάβει θάρρος· θα περιγελάσει τους άδικους και τους άνομους.» «Δεν θα ντραπώ άνθρωπο, αλλά ούτε και ενώπιον θνητού θα διστάσω. Διότι δεν γνωρίζω να προσωποληπτώ. Ειδάλλως, και εμένα σκώληκες θα με καταφάγουν.» «Δώρα εναντίον αθώων δεν έλαβε. Εκείνος που τα πράττει αυτά, δεν θα κλονιστεί ποτέ.» «Μακάριοι εκείνοι που τηρούν την κρίση και πράττουν δικαιοσύνη σε κάθε καιρό.» «Άνοιγε το στόμα σου και να κρίνεις τα πάντα δίκαια.» «Εκείνος που μισεί τη λήψη δώρων, σώζεται.» «Πολύτιμο απόκτημα είναι ο καθαρός άνθρωπος.» «Το να κάνει κανείς διακρίσεις προσώπων στην κρίση, δεν είναι καλό.» «Σε τούτο ας καυχάται όποιος καυχάται, στο να κατανοεί και να γνωρίζει τον Κύριο, και να πράττει κρίση και δικαιοσύνη στο μέσο της γης.» «Είπε ο Σαμουήλ προς όλο τον Ισραήλ: Καταθέστε εναντίον μου ενώπιον του Κυρίου: ποιανού μοσχάρι πήρα, ή ποιανού γαϊδούρι, ή ποιον καταδυνάστευσα; Καταθέστε εναντίον μου. Και είπαν προς τον Σαμουήλ: Δεν μας αδίκησες, ούτε πήρες από τα χέρια μας τίποτα.» «Είπε ο Κύριος προς τον Σολομώντα: Επειδή ζήτησες από εμένα αυτό το πράγμα, και δεν ζήτησες για τον εαυτό σου πολλές ημέρες ζωής, ούτε πλούτο, ούτε τις ψυχές των εχθρών σου, αλλά ζήτησες για τον εαυτό σου σύνεση για να κρίνεις δίκαια· ιδού, σου έδωσα καρδιά φρόνιμη και σοφή. Όμοιος με εσένα δεν έχει υπάρξει πριν από σένα, και μετά από σένα δεν πρόκειται να υπάρξει.» «

Αυτό όμως που επιδιώκεται τώρα από εμάς είναι το να υπερισχύουμε όλων στην κακία και να βρισκόμαστε υπεράνω όλων όσων διαθέτουν τη σοφία του Θεού, έστω κι αν μας σκεπάζει το σκοτάδι της άγνοιας. Και το χειρότερο, να μην ονομάζεται η αρετή αρετή, ούτε το καλό καλό, ούτε ο ήλιος φως, μέσα από τα οποία εξοικειωνόμαστε με τα καλά και με τον Θεό καθώς ζούμε και απαλλασσόμαστε από τα επίγεια, αλλά να θεωρούνται αυτά ανοησία και παραφροσύνη και διαταραχή της λογικής. Γι' αυτόν τον λόγο θα μιλήσω, λέει, για να αναπαυθώ, ανοίγοντας τα χείλη μου· διότι είμαι γεμάτος από λόγια και με πιέζει εσωτερικά το πνεύμα μου, και η κοιλιά μου είναι σαν δεμένος ασκός με μούστο που βράζει ή σαν ραγισμένο φυσερό του σιδερά. Διότι ούτε εγώ πρόκειται να ντραπώ άνθρωπο για χάρη του δικαίου, ούτε θα δειλιάσω μπροστά σε θνητό· διότι δεν ξέρω να προσωποληπτώ· ειδάλλως και εμένα θα με φάνε οι σκόροι. Εάν βεβαίως ο Θεός και Πατέρας εργάζεται μέχρι τώρα για τη σωτηρία των θνητών και ο Υιός αυτό επιθυμεί, ανυψώνοντας από τη γη με το δεξί Του χέρι εκείνους που Τον αγάπησαν, ποιος είναι αυτός που λέει ότι δεν ανέρχεται σε τέλειο άνδρα, στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού, εκείνος που επιλέγει να κοπιάζει για την αρετή; Και αν ισχύει αυτό, πώς να μην είναι ο τελικός σκοπός; Και αν δεν ισχύει αυτό, τότε γιατί βαπτιστήκαμε; Και γιατί καλούμαστε να μεταλάβουμε τα άγια ως άγιοι από τον ιερουργό;