Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 35:14

Δεν βλέπεις ότι τα πάντα είναι διατεταγμένα και ότι με πολλή ακρίβεια το καθένα παραμένει στην πρέπουσα θέση, χωρίς κανένα από αυτά να υπερβαίνει το δικό του όριο ούτε να εισβάλλει σε ξένους χώρους, όπως ακριβώς, όταν οι φύλακες επιβλέπουν τα πάντα, κανείς δεν επιβουλεύεται τους ανθρώπους ενώ κοιμούνται; Δες τα θηρία· όταν αυτά κυκλοφορούν, τότε αυτοί (οι άνθρωποι) κοιμούνται. Δεν θα έπρεπε να λεηλατούν τις πόλεις, δεν θα έπρεπε να έχουν χαθεί; Κι όμως, κοιμούνται (τα θηρία) σαν να είναι δεμένα. 35,11a 〈«Αυτός που με ξεχωρίζει»,〉 λέει, 〈«από τα τετράποδα της γης»〉 11b 〈«και από τα πετεινά του ουρανού».〉 35,12a 〈«Εκεί θα κραυγάσουν, και δεν πρόκειται να εισακούσει,»〉 12b 〈«εξαιτίας της αλαζονείας των πονηρών».〉 35,13a 〈«Διότι ο Κύριος δεν θέλει να βλέπει τα άτοπα·»〉 13b 〈«επειδή ο ίδιος ο Παντοκράτορας είναι επόπτης»〉 35,14a 〈«όλων όσοι διαπράττουν τα άνομα, αυτός που θα με σώσει».〉 14b 〈«Κρίνου όμως ενώπιόν του, αν μπορείς να τον αινέσεις όπως του αξίζει».〉 35,15a 〈«Και τώρα, επειδή δεν επεμβαίνει με την οργή του»〉 15b 〈«και δεν έδωσε μεγάλη σημασία στο παράπτωμα,»〉 35,16a 〈«Και ο Ιώβ μάταια ανοίγει το στόμα του,»〉 16b 〈«μέσα στην άγνοιά του βαραίνει τα λόγια του».〉 «Βλέπεις», λέει, «στον ουρανό τα άστρα, σαν στρατιώτες, να περιπολεί το καθένα στη δική του τάξη;» Ανέφερε και την ιδιαίτερη ευεργεσία: «Αυτός που με ξεχωρίζει», λέει, «από τα τετράποδα»· αυτό αφορά τη φύση. Έπειτα πάλι: «Δεν πρόκειται να εισακούσει», λέει, «εξαιτίας της αλαζονείας των πονηρών»· αυτό αποτελεί προστασία. Διότι ο Κύριος δεν θέλει να βλέπει τα άτοπα.

Όχι μόνο δεν τα αποδέχεται ο Κύριος, αλλά ούτε καν να τα δει επιθυμεί, όπως λέει ένας άλλος προφήτης: είναι καθαρός ο οφθαλμός Του, ώστε να μη βλέπει τα πονηρά. Βλέπεις πόση πρόνοια, πόση προφύλαξη, πόση σύνεση υπάρχει; Έστω και αν δεν σε εκδικείται, εντούτοις απεχθάνεται την πράξη. Έπειτα, επειδή είπε ότι δεν επιθυμεί να βλέπει, για να μη νομίσεις ότι το ζήτημα οφείλεται σε άγνοια, αλλά για να μάθεις ότι έχει να κάνει με κάποια στάση και αντίλογο, άκουσε πώς συνέχισε: διότι ο ίδιος ο Παντοκράτορας βλέπει εκείνους που διαπράττουν τα άνομα. Στάσου σε κρίση ενώπιόν Του, εάν μπορείς να Τον αινέσεις όπως Του αξίζει. «Αν καθόταν σε δικαστήριο», λέει, «και εξέθετε τα δίκαια, δεν θα Τον επαινούσες; Δεν θα Τον δόξαζες επάξια για όσα έχουν συμβεί σε σένα τώρα, που νομίζεις ότι αδικείσαι και τιμωρείσαι; Διότι το να μην μπορεί κάποιος να υμνήσει επάξια τον Θεό δεν είναι σπουδαίο, το να μην μπορεί όμως να Τον υμνήσει επάξια όταν πρόκειται να κριθεί απέναντί Του για όσα μας αφορούν, αυτό είναι μεγάλο». Προσθέτοντας δε ο Ελιούς, λέει ακόμη: «Περίμενέ με λίγο ακόμη, για να σε διδάξω· διότι έχω ακόμη λόγο να πω. Αναζητώντας τη γνώση μου από μακριά, θα εκφέρω δίκαια με τα έργα μου, με αλήθεια και όχι με άδικα», λέει, «λόγια που αδίκως κατανοείς». Δηλαδή: αυτά που προκύπτουν από τα ίδια τα έργα τα ονομάζω δίκαια, δεν είναι αυτά απλώς λέξεις ούτε λόγια.