καὶ πᾶσα ἡ κτίσις πρὸς τοῦτο δεδημιούργηται καὶ πάντα διὰ τοῦτο γέγονεν. ἐπειδὴ γὰρ τοῦτο μάλιστα πάντων ἐξέβαλε τῆς τοῦ θεοῦ παρρησίας, πάντα πρὸς τὸ ἐναντίον κατεσκεύασεν ὁ θεός, καὶ τὴν κτίσιν καὶ τὴν κατασκευὴν τοῦ σώματος καὶ τὴν τοῦ βίου διαγωγήν, ὥστε ταῦτα πάντα διὰ ταπεινοφροσύνην, ἵνα μάθωμεν μετριάζειν καὶ ἵνα τὴν ἀσθένειαν ἐπιγνῶμεν τὴν ἑαυτῶν, ἵνα λέγωμεν κατὰ τὸν Ἀβραάμ· ἐγὼ δέ εἰμι γῆ καὶ σποδός, ἵνα λέγωμεν κατὰ τὸν Δαυίδ· ἐγὼ δέ εἰμι σκώληξ καὶ οὐκ ἄνθρωπος, ἵνα λέγωμεν κατὰ τὸν ἀπόστολον, ὅτι ἐμοὶ ὡσπερεὶ τῷ ἐκτρώματι ὤφθη. ἀσθενῆ αὐτὸν ἐποίησεν, καὶ νομίζει ἰσχυρὸς εἶναι· διὸ καὶ ἀσθενέστερος γίνεται. τὰ μὲν οὖν ὁμοῦ καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν δείκνυσιν, τὰ δὲ τὴν δύναμιν αὐτοῦ μόνον. οὐ γὰρ μόνον βούλεται πανταχοῦ μετὰ τοῦ λυπεῖν ἡμᾶς θαυμάζεσθαι παρ᾽ ἡμῶν, ἀλλ᾽ ἔστιν ὅπου καὶ ἀνίησιν ἡμῶν τὴν διάνοιαν. καὶ μετὰ πολλά φησιν· 37,17a 〈σοῦ δὲ ἡ στολὴ θερμή,〉 17b 〈ἡσυχάζεται δὲ ἐπὶ τῆς γῆς.〉 ἤτοι τοῦτό φησιν, ὅτι «ἐν ὀδύναις εἶ νῦν, ἀλλ᾽ ὕστερον ἀναπαύσῃ». καὶ τοῦτο τῆς τοῦ θεοῦ σοφίας τὸ λύσιν τινὰ καὶ πέρας ἐπινοῆσαι τοῖς ἀνθρωπίνοις κακοῖς τὸν θάνατον. ἢ ὅτι «εἰ καὶ ἐν κακοῖς εἶ, μάχης καὶ πολέμου καὶ ταραχῆς ἐκτὸς ἕστηκας, καὶ τούτῳ σε τιμωρεῖται τῷ τρόπῳ». 37,19a 〈διὰ τί;
Μετάφραση
Και όλη η κτίση για τον σκοπό αυτό έχει δημιουργηθεί και τα πάντα γι' αυτό έχουν γίνει. Διότι, επειδή αυτό περισσότερο από όλα απέβαλε την παρρησία ενώπιον του Θεού, τα πάντα τα κατασκεύασε ο Θεός με σκοπό το αντίθετο, και την κτίση και την κατασκευή του σώματος και τον τρόπο του βίου, ώστε όλα αυτά να υπάρχουν για την ταπεινοφροσύνη, για να μάθουμε να μετριάζουμε το φρόνημά μας και για να αποκτήσουμε επίγνωση της δικής μας ασθένειας, για να λέμε σύμφωνα με τον Αβραάμ: «εγώ όμως είμαι γη και στάχτη», για να λέμε σύμφωνα με τον Δαβίδ: «εγώ όμως είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος», για να λέμε σύμφωνα με τον Απόστολο, ότι «εμφανίστηκε και σε εμένα, σαν σε έκτρωμα». Ασθενή τον έκανε τον άνθρωπο, κι όμως αυτός νομίζει ότι είναι ισχυρός· γι' αυτό και γίνεται ακόμη πιο ασθενής. Ορισμένα λοιπόν φαινόμενα δεικνύουν ταυτόχρονα και τη δική Του δύναμη και τη δική μας ασθένεια, ενώ άλλα δεικνύουν μόνο τη δική Του δύναμη. Διότι δεν επιθυμεί παντού να Τον θαυμάζουμε μόνο μέσα από το να μας προξενεί λύπη, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις όπου αναπαύει τη διάνοιά μας. Και μετά από πολλά λέει: 37,17a 〈η στολή σου όμως είναι θερμή,〉 17b 〈και αναπαύεται πάνω στη γη.〉 Ή αυτό εννοεί, ότι «τώρα βρίσκεσαι σε οδύνες, αλλά αργότερα θα αναπαυθείς». Και αυτό είναι γνώρισμα της σοφίας του Θεού, το ότι επινόησε τον θάνατο ως κάποια λύση και τέλος στα ανθρώπινα δεινά. Ή ότι «αν και βρίσκεσαι μέσα σε κακά, στέκεσαι εκτός μάχης και πολέμου και ταραχής, και με αυτόν τον τρόπο σε τιμωρεί». 37,19a 〈για ποιο λόγο;〉
Περισσότερα
Λεπτομέρειες