Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 37:19

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

διατί; δίδαξόν με, τί ἐροῦμεν αὐτῷ· καὶ παυσώμαθε πολλὰ λέγοντες.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰώβ
καὶ πᾶσα ἡ κτίσις πρὸς τοῦτο δεδημιούργηται καὶ πάντα διὰ τοῦτο γέγονεν. ἐπειδὴ γὰρ τοῦτο μάλιστα πάντων ἐξέβαλε τῆς τοῦ θεοῦ παρρησίας, πάντα πρὸς τὸ ἐναντίον κατεσκεύασεν ὁ θεός, καὶ τὴν κτίσιν καὶ τὴν κατασκευὴν τοῦ σώματος καὶ τὴν τοῦ βίου διαγωγήν, ὥστε ταῦτα πάντα διὰ ταπεινοφροσύνην, ἵνα μάθωμεν μετριάζειν καὶ ἵνα τὴν ἀσθένειαν ἐπιγνῶμεν τὴν ἑαυτῶν, ἵνα λέγωμεν κατὰ τὸν Ἀβραάμ· ἐγὼ δέ εἰμι γῆ καὶ σποδός, ἵνα λέγωμεν κατὰ τὸν Δαυίδ· ἐγὼ δέ εἰμι σκώληξ καὶ οὐκ ἄνθρωπος, ἵνα λέγωμεν κατὰ τὸν ἀπόστολον, ὅτι ἐμοὶ ὡσπερεὶ τῷ ἐκτρώματι ὤφθη. ἀσθενῆ αὐτὸν ἐποίησεν, καὶ νομίζει ἰσχυρὸς εἶναι· διὸ καὶ ἀσθενέστερος γίνεται. τὰ μὲν οὖν ὁμοῦ καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν δείκνυσιν, τὰ δὲ τὴν δύναμιν αὐτοῦ μόνον. οὐ γὰρ μόνον βούλεται πανταχοῦ μετὰ τοῦ λυπεῖν ἡμᾶς θαυμάζεσθαι παρ᾽ ἡμῶν, ἀλλ᾽ ἔστιν ὅπου καὶ ἀνίησιν ἡμῶν τὴν διάνοιαν. καὶ μετὰ πολλά φησιν· 37,17a 〈σοῦ δὲ ἡ στολὴ θερμή,〉 17b 〈ἡσυχάζεται δὲ ἐπὶ τῆς γῆς.〉 ἤτοι τοῦτό φησιν, ὅτι «ἐν ὀδύναις εἶ νῦν, ἀλλ᾽ ὕστερον ἀναπαύσῃ». καὶ τοῦτο τῆς τοῦ θεοῦ σοφίας τὸ λύσιν τινὰ καὶ πέρας ἐπινοῆσαι τοῖς ἀνθρωπίνοις κακοῖς τὸν θάνατον. ἢ ὅτι «εἰ καὶ ἐν κακοῖς εἶ, μάχης καὶ πολέμου καὶ ταραχῆς ἐκτὸς ἕστηκας, καὶ τούτῳ σε τιμωρεῖται τῷ τρόπῳ». 37,19a 〈διὰ τί;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και όλη η κτίση για τον σκοπό αυτό έχει δημιουργηθεί και τα πάντα γι' αυτό έχουν γίνει. Διότι, επειδή αυτό περισσότερο από όλα απέβαλε την παρρησία ενώπιον του Θεού, τα πάντα τα κατασκεύασε ο Θεός με σκοπό το αντίθετο, και την κτίση και την κατασκευή του σώματος και τον τρόπο του βίου, ώστε όλα αυτά να υπάρχουν για την ταπεινοφροσύνη, για να μάθουμε να μετριάζουμε το φρόνημά μας και για να αποκτήσουμε επίγνωση της δικής μας ασθένειας, για να λέμε σύμφωνα με τον Αβραάμ: «εγώ όμως είμαι γη και στάχτη», για να λέμε σύμφωνα με τον Δαβίδ: «εγώ όμως είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος», για να λέμε σύμφωνα με τον Απόστολο, ότι «εμφανίστηκε και σε εμένα, σαν σε έκτρωμα». Ασθενή τον έκανε τον άνθρωπο, κι όμως αυτός νομίζει ότι είναι ισχυρός· γι' αυτό και γίνεται ακόμη πιο ασθενής. Ορισμένα λοιπόν φαινόμενα δεικνύουν ταυτόχρονα και τη δική Του δύναμη και τη δική μας ασθένεια, ενώ άλλα δεικνύουν μόνο τη δική Του δύναμη. Διότι δεν επιθυμεί παντού να Τον θαυμάζουμε μόνο μέσα από το να μας προξενεί λύπη, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις όπου αναπαύει τη διάνοιά μας. Και μετά από πολλά λέει: 37,17a 〈η στολή σου όμως είναι θερμή,〉 17b 〈και αναπαύεται πάνω στη γη.〉 Ή αυτό εννοεί, ότι «τώρα βρίσκεσαι σε οδύνες, αλλά αργότερα θα αναπαυθείς». Και αυτό είναι γνώρισμα της σοφίας του Θεού, το ότι επινόησε τον θάνατο ως κάποια λύση και τέλος στα ανθρώπινα δεινά. Ή ότι «αν και βρίσκεσαι μέσα σε κακά, στέκεσαι εκτός μάχης και πολέμου και ταραχής, και με αυτόν τον τρόπο σε τιμωρεί». 37,19a 〈για ποιο λόγο;〉
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἰώβ
δίδαξόν με,〉 φησίν, 〈τί ἐροῦμεν αὐτῷ,〉 19b 〈καὶ παυσόμεθα πολλὰ λέγοντες.〉 τουτέστιν· «διὰ τί ταῦτα γέγονεν; μὴ δυνάμεθα αὐτὸν ἐρωτῆσαι; οὐδὲν λέγω», φησίν, «ἂν ταῦτα μόνον δυνηθῶμεν μαθεῖν.» 37,20a 〈μὴ βίβλος,〉 φησίν, 〈ἢ γραμματεύς μοι παρέστηκεν,〉 20b 〈ἵνα ἄνθρωπον ἑστὼς κατασιωπήσω;〉 «μὴ γὰρ ἀπὸ βιβλίου», φησίν, «ταῦτα λέγομεν πρὸς αὐτόν; μὴ γὰρ ἄνθρωπός ἐστιν; οὐχ ὁρᾷς ἀντὶ γραμμάτων τὴν δημιουργίαν πᾶσαν πανταχοῦ βοῶσαν;» «κατασιωπήσω», φησίν, «ἄνθρωπον; ἀλλ᾽ ἀντιφθέγγεται ἡ κτίσις πανταχοῦ γῆς οὔσης καὶ φαινομένης. φέρω γράμματα κατηγορίας, ἀλλ᾽ αὐτὸς φέρει τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ὥστε οὐκ ἦν», φησίν, «ἀπὸ ῥημάτων διαλεχθῆναι πρὸς τὸν θεὸν οὐδ᾽ ἀντιφθέγξασθαι ταῦτα πάντα.» οὕτω λοιπὸν ὁ θεὸς ὅρα πῶς εὐκαίρως ἐπεισῆλθεν προοδοποιήσαντος τοῦ δούλου καὶ περὶ τῆς σοφίας αὐτοῦ διαλεχθέντος καὶ καταστείλαντος· 38,1 〈μετὰ δὲ τὸ παύσασθαι,〉 φησίν, 〈Ἐλιοῦν τῆς διαλέξεως εἶπεν ὁ κύριος τῷ Ἰὼβ διὰ λαίλαπος καὶ νέφους.〉 ἐμοὶ δοκεῖ νέφος ἐπιστῆσαι τῷ δικαίῳ τότε ἐκείνῳ ὥστε αὐτοῦ διαναστῆσαι τὴν διάνοιαν καὶ πεῖσαι, ὅτι ἄνωθεν αὕτη φέρεται ἡ φωνὴ καθάπερ 〈ἐπὶ〉 τοῦ ἱλαστηρίου 〈τοῦ〉 ἐπὶ τῆς κιβωτοῦ. ἐπειδὴ γὰρ σύμβολον οὐρανοῦ νέφος, ὡσανεὶ αὐτὸν ἐπιστῆσαι βουλόμενος τὸν οὐρανὸν τῷ Ἰὼβ οἱονεὶ τὸν θρόνον αὐτὸν ἤγαγε πλησίον αὐτοῦ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Δίδαξέ με», λέει, «τι θα του πούμε, και θα σταματήσουμε να λέμε πολλά». Δηλαδή: «Γιατί έγιναν αυτά; Μήπως μπορούμε να τον ρωτήσουμε; Δεν λέω τίποτα», λέει, «αν μπορέσουμε να μάθουμε μόνο αυτά». «Μήπως κάποιο βιβλίο», λέει, «ή κάποιος γραμματέας στάθηκε δίπλα μου, ώστε να αποστομώσω άνθρωπο;». «Διότι μήπως μέσα από βιβλίο», λέει, «του τα λέμε αυτά; Μήπως είναι άνθρωπος; Δεν βλέπεις αντί για γράμματα ολόκληρη τη δημιουργία να βοά παντού;». «Να αποστομώσω», λέει, «άνθρωπο; Όμως η κτίση αντιμιλά παντού, σε όλη την υπάρχουσα και ορατή γη. Φέρω εγώ γραπτή κατηγορία, αλλά Αυτός φέρει ολόκληρη την οικουμένη, ώστε δεν ήταν δυνατόν», λέει, «να διαλεχθεί κανείς με τον Θεό χρησιμοποιώντας λόγια, ούτε να του αντιτάξει όλα αυτά». Δες λοιπόν πώς ο Θεός παρενέβη τόσο επίκαιρα, αφού πρώτα ο δούλος Του άνοιξε τον δρόμο, μίλησε για τη σοφία Του και κατεύνασε την κατάσταση: «Και αφού σταμάτησε», λέει, «ο Ελιού τη συζήτηση, μίλησε ο Κύριος στον Ιώβ μέσα από θύελλα και σύννεφο». Μου φαίνεται ότι τότε τοποθέτησε το σύννεφο πάνω από τον δίκαιο εκείνο, ώστε να αφυπνίσει τη διάνοιά του και να τον πείσει ότι η φωνή αυτή προέρχεται από ψηλά, όπως ακριβώς γινόταν στο ιλαστήριο πάνω στην κιβωτό. Επειδή δηλαδή το σύννεφο αποτελεί σύμβολο του ουρανού, σαν να ήθελε να τοποθετήσει τον ίδιο τον ουρανό πάνω από τον Ιώβ, έφερε τρόπον τινά τον ίδιο τον θρόνο Του κοντά του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες