εἰ γὰρ ἥμερον ἦν τὸ ὕδωρ, τῇ φύσει τοῦ ὕδατος τὴν εὐταξίαν ἂν ἐλογίσαντο πολλοί. νῦν δὲ ταραττομένης, μαστιζομένης, ὠθουμένης ἔνδον καὶ τὰ ὅρια ὑπερβῆναι μὴ δυναμένης διὰ τῆς ταραχῆς κηρύττει τοῦ θεοῦ τὴν ἰσχύν. ἀλλ᾽ ἐν σεαυτῇ συντριβήσεταί σου τὰ κύματα. πάλιν ἐντεῦθεν ἐπὶ τὸν οὐρανὸν αὐτὸν εἵλκυσε πρότερον ἐκ τῶν κάτω διαλεχθείς· 38,12a 〈ἐπὶ σοῦ,〉 φησίν, 〈τέταχα φέγγος πρωινόν;〉 ἔστι γὰρ καὶ νυκτερινόν, τὸ σεληνιαῖον. 38,12b 〈ἑωσφόρος δὲ ἐπεῖδεν τὴν ἑαυτοῦ τάξιν;〉 τῶν ἀστέρων ὁ πρῶτος. ὅρα καὶ ἐκεῖ τὴν εὐταξίαν. ἀπὸ τῶν ὑδάτων ἔμαθες, ὅτι καὶ ἐν οὐρανῷ οὐ φύσει τὰ πράγματα οἰκονομεῖται, ἀλλὰ προνοίᾳ θεοῦ· εἰ γὰρ ἐν ῥευστῇ φύσει καὶ ἀτάκτῳ τοσαύτη μὲν εὐταξία, τοσοῦτος δὲ ῥυθμός, ὅταν ἴδῃς καὶ ἐν οὐρανῷ τοῦτο, ἀναμνήσθητι τοῦ αἰτίου τούτων γινομένου. 38,13a 〈ἐπιλαβέσθαι,〉 φησίν, 〈πτερύγων γῆς.〉 τουτέστιν· περιπολεῖν. τί ἐστιν ἐπιλαβέσθαι; ὅτι ὅπου ἂν ᾖ, τὸ φῶς πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐκπέμπει καὶ τοῖς εἰς τὰ πέρατα, ὥστε οὐδὲν θαυμαστὸν περὶ τοῦ ἡλίου τοῦτο, ὅπου γε καὶ ἐν τοῖς ἄστροις τοῦτό ἐστιν. καὶ τί τὸ κέρδος; 38,13b 〈καὶ ἐκτινάξει ἀσεβεῖς,〉 φησίν, 〈ἀπ᾽ αὐτῆς.〉 περὶ τῶν λῃστῶν καὶ τυμβωρύχων καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων λέγει τῶν τῇ νυκτὶ πρὸς τὴν ἰδίαν κεχρημένων πονηρίαν.
Μετάφραση
Διότι, εάν το νερό ήταν ήρεμο, πολλοί θα απέδιδαν την ευταξία στη φύση του νερού. Τώρα όμως, καθώς αυτό ταράσσεται, μαστιγώνεται, ωθείται εσωτερικά και δεν μπορεί να υπερβεί τα όριά του εξαιτίας της ταραχής, κηρύττει τη δύναμη του Θεού. «Αλλά μέσα σου θα συντριβούν τα κύματά σου». Και πάλι, από εδώ τον ανύψωσε στον ίδιο τον ουρανό, αφού προηγουμένως του μίλησε για τα γήινα: «Επί των ημερών σου», λέει, «όρισα το πρωινό φως;». Διότι υπάρχει και το νυχτερινό, το σεληνιακό. «Ο δε εωσφόρος είδε την τάξη του;». Ο πρώτος από τους αστέρες. Δες και εκεί την ευταξία. Από τα ύδατα έμαθες ότι και στον ουρανό τα πράγματα δεν διευθετούνται από τη φύση, αλλά από την πρόνοια του Θεού. Διότι, εάν σε μια ρευστή και άτακτη φύση υπάρχει τόση ευταξία και τόσος ρυθμός, όταν το δεις αυτό και στον ουρανό, να θυμηθείς το Αίτιο αυτών που γίνονται. «Να πιάσει», λέει, «τις πτέρυγες της γης». Δηλαδή, να την περιέλθει. Τι σημαίνει «να πιάσει»; Ότι όπου και αν βρίσκεται, εκπέμπει το φως του παντού στην οικουμένη και σε όσους βρίσκονται στα πέρατά της, ώστε να μην είναι καθόλου παράδοξο αυτό για τον ήλιο, εφόσον συμβαίνει και στους αστέρες. Και ποιο είναι το όφελος; «Και θα αποτινάξει τους ασεβείς», λέει, «από αυτήν». Ομιλεί για τους ληστές, τους τυμβωρύχους και για όλους τους άλλους, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη νύχτα για τη δική τους πονηρία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες