Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 39:26

Ποιος μπορεί να εξετάσει τη φύση των πτηνών του αέρα; Πώς άλλα μεν διαθέτουν μουσικό κελάηδημα, άλλα είναι στολισμένα στα φτερά τους με κάθε λογής χρώματα, και άλλα, πετώντας ψηλά, στέκονται ακίνητα στον αέρα, όπως το γεράκι; Διότι με θεϊκό πρόσταγμα το γεράκι, αφού ανοίξει τα φτερά του, στέκεται ακίνητο, ατενίζοντας προς τον νότο. Ποιος άνθρωπος μπορεί να διακρίνει έναν αετό που έχει υψωθεί; Εάν λοιπόν δεν μπορείς να κατανοήσεις ένα άλογο πτηνό όταν υψώνεται, πώς θέλεις να κατανοήσεις τον Ποιητή των πάντων;

Άφησε πολλά πράγματα έξω από τη δική μας εξουσία, ώστε από εκείνα που δεν σου έχουν υποταχθεί να μην θαυμάσεις τη δική σου σοφία, ούτε να θεωρήσεις ότι η υπακοή τους οφείλεται στη δική σου τέχνη. Έπειτα μεταφέρει τον λόγο στα πιο ωφέλιμα, μνημονεύοντας το εξημερωμένο άλογο, και συζητά πολλά για το ζώο αυτό: πόσο περήφανο είναι, πόσο αγέρωχο, πόσο κατάλληλο για τον πόλεμο, πόσο ικανό να διασώσει έναν άνθρωπο. Βλέπεις ότι καθένα είναι περήφανο, και ο όνος και τούτο, αλλά το ένα είναι υποταγμένο, ενώ το άλλο όχι; Έπειτα αναφέρει και την πειθαρχία του: ακούει τον ήχο των σαλπίγγων και γνωρίζει το σύνθημα του πολέμου. «Και όταν σημάνει η σάλπιγγα», λέει, «αναφωνεί: "Εύγε". Από μακριά οσφραίνεται τον πόλεμο». Έπειτα μιλά για το γεράκι, τον γύπα και τον αετό: «Μήπως από τη δική σου επιστήμη», λέει, «στέκεται το γεράκι, έχοντας απλωμένες τις φτερούγες του ακίνητο, ατενίζοντας προς τον νότο; Μήπως με τη δική σου προσταγή υψώνεται ο αετός, και ο γύπας, καθισμένος στη φωλιά του, διαμένει σε εξοχή βράχου και σε μέρος απόκρυφο; Όντας εκεί αναζητεί την τροφή του, και από μακριά τα μάτια του παρατηρούν· οι νεοσσοί του κυλιούνται στο αίμα, και όπου υπάρχουν νεκροί, παρευθύς βρίσκονται εκεί». Πώς τον έστησε, λέει, μετέωρο στον αέρα; Πώς του έδωσε την τροφή; Βλέπεις, πώς μέσα από λίγα λέει τόσα πολλά;

Διότι οι νόμοι είναι διαρκείς και δεν αλλοιώνονται, το ζώο είναι ισχυρό και αδάμαστο, και έστω κι αν αγωνιστείς αμέτρητες φορές, δεν θα το υποτάξεις κάτω από την εξουσία σου. «Ή μήπως εσύ περιέβαλες το άλογο με δύναμη [ο δε Θεοδοτίων και ο Σύμμαχος, ο μεν πρώτος το απέδωσε ως "χρεμετισμό", ο δε δεύτερος ως "κραυγή"], και έντυσες τον τράχηλό του με φόβο;» Μεταφέρει τον λόγο στα πιο χρήσιμα, κάνοντας μνεία στο εξημερωμένο άλογο, και αναφέρει πολλά για αυτό το ζώο: πόσο περήφανο είναι, πόσο αγέρωχο, πόσο κατάλληλο για τον πόλεμο, πόσο ικανό να διασώσει τον άνθρωπο. Βλέπεις ότι καθένα από αυτά είναι περήφανο, και ο όνος και τούτο· αλλά το μεν ένα υποτάσσεται, το δε άλλο όχι. «Δεν πρόκειται να πειστεί, έως ότου σημάνει η σάλπιγγα». Ακούει, λέει, τη σάλπιγγα και γνωρίζει το σύνθημα του πολέμου, και από μακριά βγάζει πολεμική ιαχή. «Και μήπως από τη δική σου γνώση στέκεται ο ιέραξ, έχοντας ανοίξει τα φτερά του ακίνητος, ατενίζοντας προς τον Νότο;» Δες μέσα από λίγα λόγια πόσα πολλά λέει. Για ποιον λόγο δεν έκανε μνεία στο βόδι, ούτε στα πρόβατα, ούτε σε κανένα άλλο από τα παρόμοια ζώα, αλλά αναφέρθηκε στα άχρηστα, και σε όσα φαίνεται να υπάρχουν μάταια; Για να δείξει ότι, εάν σε εκείνα υπάρχει τόση σοφία και πρόνοια, πολύ περισσότερο υπάρχει σε τούτα.

Ποιος έδωσε στις γυναίκες τη σοφία της υφαντικής; Ακόμη, ποιος ετοίμασε τροφή για τον κόρακα; Διότι οι νεοσσοί του κράζουν προς τον Κύριο περιπλανώμενοι, αναζητώντας τροφή. Διότι, η φτερούγα πετώντας θα ορμήσει, εάν συλλάβει την ασίδα και τη νήσσα. Θα αφήσει στη γη τα αυγά της. Επειδή ο Θεός αποσιώπησε από αυτήν τη σοφία, και θα περιγελάσει το άλογο. Και, από τη γνώση στέκεται το γεράκι, ενώ ο γύπας, καθισμένος στη φωλιά του, διανυκτερεύει.

ΤΙΤΛΟΣ Βʹ. — Περί των άλογων ζώων, που είναι στολισμένα με φυσική σοφία. «Μήπως εσύ περιέβαλες το άλογο με δύναμη και έντυσες τον τράχηλό του με φόβο; Και από μακριά οσφραίνεται τους πολέμους. Μήπως χάρη στη δική σου γνώση στέκεται ψηλά το γεράκι, έχοντας ανοίξει τα φτερά του, κοιτώντας ακίνητο προς τον νότο; Ο γύπας, αφού καθίσει στη φωλιά του, μήπως διανυκτερεύει σε προεξοχή του βράχου και σε απόκρυφο μέρος; Ευρισκόμενος εκεί αναζητά την τροφή του· και από μακριά τα μάτια του την κατοπτεύουν.» «Ποιος ετοίμασε στο κοράκι την τροφή του; Διότι οι νεοσσοί του κράζουν προς τον Κύριο, περιπλανώμενοι, ζητώντας την τροφή τους.»