Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 4:10

«Ποιος καταστράφηκε», λέει, «με τον τρόπο που βλέπουμε αυτούς να καταστρέφονται; Ή ποιος καθαρός χάθηκε, με τον τρόπο που είδα να χάνονται όσοι οργώνουν την ανομία; Εκείνοι δε που τα σπέρνουν, θα θερίσουν οδύνες για τον εαυτό τους.» Πολύ εύστοχα έκανε λόγο για σπορά και όργωμα. Διότι, για να μην πει κάποιος: «Γιατί, λοιπόν, δεν καταστράφηκαν αμέσως;», απαντά: «Ούτε ο σπόρος αποδίδει αμέσως καρπό». «Από πρόσταγμα Κυρίου θα καταστραφούν και από την πνοή της οργής του θα αφανιστούν.» Δες και κάτι άλλο φοβερό: «Μην νομίσεις», λέει, «ότι όσα συνέβησαν προέρχονται από πονηρούς δαίμονες ή από την επιβουλή ανθρώπων· ο Θεός είναι εκείνος που τιμωρεί. Επομένως, είναι αναμφισβήτητο ότι η τιμωρία είναι δίκαιη». «Η δύναμη του λιονταριού, η φωνή της λέαινας και η έπαρση των δρακόντων έσβησε;» Δες τι λέει: «Όπως ακριβώς τα φυσικά πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά, παρά μόνο με τον τρόπο που έχουν οριστεί από τη φύση, έτσι», λέει, «συμβαίνει και εδώ, δηλαδή το να καταστρέφονται οι πονηροί και να ευημερούν οι αγαθοί. Μήπως είδες», λέει, «την πορεία της φύσης να διακόπτεται;» Όπως αναφέρει και ο προφήτης για τα αδύνατα: «Θα πορευτούν ποτέ δύο μαζί, εάν δεν έχουν συνεννοηθεί μεταξύ τους; Θα βρυχηθεί το λιοντάρι μέσα από το δάσος, αν δεν έχει θήραμα; Θα βγάλει καθόλου φωνή το μικρό λιοντάρι, εάν δεν έχει αρπάξει κάτι; Θα πέσει το πουλί στην παγίδα χωρίς να υπάρχει κυνηγός; Θα κλείσει η παγίδα χωρίς να συλλάβει κάτι;» Και πάλι: «Μήπως θα τρέξουν άλογα πάνω στους βράχους; Μήπως θα παραμείνουν σιωπηλά μπροστά στα θηλυκά;»

Γιατί, όταν αρχίζω να μιλώ, με κεντρίζουν, και φαίνεται να δηλώνει το αντίθετο, ότι «όταν με κεντρίζουν, τότε μιλώ»; Σχεδόν απολογείται για τα προηγούμενα, εξαιτίας των οποίων καταράστηκε την ημέρα. «Διότι», λέει, «δεν τα ξεστομίζω αυτά από κακία ούτε μάταια ούτε τυχαία, αλλά επειδή κεντρίζομαι από τον πόνο. Ποιος άλλωστε είναι τόσο άθλιος και ταλαίπωρος, ώστε να επιθυμεί να θρηνεί δίχως λόγο;» —και αυτό το λέει επειδή του είπαν: «τη νουθεσία του Παντοκράτορος μην την αποποιείσαι». Όπως ακριβώς εκείνοι επικαλέστηκαν τα άλογα ζώα λέγοντας: «η δύναμη του λέοντος», έτσι και αυτός: «Τι λοιπόν; Μήπως θα βάλει τις φωνές μάταια», λέει, «ο άγριος όνος, παρά μόνο όταν αναζητά τροφή; Και μήπως θα βγάλει φωνή το βόδι στη φάτνη, όταν έχει μπροστά του φαγητό;» Πολύ σωστά πρόσθεσε το «στη φάτνη»· διότι αλλού βγάζει φωνή. Και πάλι: «Μήπως θα φαγωθεί ο άρτος χωρίς αλάτι; Ή μήπως υπάρχει γεύση στα κενά λόγια;» «Όπως», λέει, «δεν θα επέλεγε να φωνάξει χωρίς λόγο ο όνος ούτε το βόδι στη φάτνη, και όπως κανείς δεν θα επέλεγε να φάει άρτο χωρίς αλάτι ούτε να δώσει προσοχή σε κενά λόγια» —έθεσε ως παράδειγμα τα πλέον αδύνατα—, «έτσι και εγώ δεν θα επέλεγα», λέει, «να θρηνώ κατ' αυτόν τον τρόπο, εάν δεν με κέντριζε η ανάγκη. Διότι, όπως είναι δυσάρεστο να τρώει κανείς άρτο χωρίς αλάτι, έτσι και για εμένα είναι δυσάρεστο να θρηνώ και να οδύρομαι και να ξεστομίζω περιττά λόγια. Ποιος άλλωστε θα επέλεγε απλώς να οδύρεται;» Προχώρησε από το πιο μακρινό στο πιο κοντινό, από τον όνο στον άρτο. «Διότι τι είδους ευχαρίστηση υπάρχει στα κενά λόγια;»

Λαμβάνοντας πρώτος τον λόγο ο Ελιφάζ ο Θαιμανίτης, λέγει προς τον Ιώβ: Θυμήσου, ποιος καταστράφηκε ενώ ήταν καθαρός, ή πότε αληθινοί άνθρωποι χάθηκαν σύρριζα; Διότι η αλαζονεία των δρακόντων έσβησε· και ο μυρμηκολέων χάθηκε, επειδή δεν είχε τροφή· τα μικρά των λεόντων εγκατέλειψαν το ένα το άλλο. Επειδή δεν υπάρχει θνητός που να είναι καθαρός ενώπιον του Κυρίου, ούτε άνδρας άμεμπτος από τα έργα του.