εἰ γάρ τις τὸν ὁδοιπόρον 〈τὸν〉 δι᾽ ὅλης ἡμέρας φλογμῷ παλαίοντα καὶ ταλαιπωρίᾳ, ἑσπέρας ἀναπαύσασθαι βουλόμενον εἰς τὸ καταγώγιον, ἀπελάσειεν ἰνδάλματά τινα δεικνὺς καὶ θορύβους ψυχῆς, ἆρ᾽ οὐχ ἡγῇ τῶν κατὰ τὴν ὁδὸν δεινὰ πασχόντων δεινότερα πείσεσθαι; 4,13a 〈ἐξαίσιοι γάρ,〉 φησίν, 〈παρ᾽ αὐτοῦ φόβοι καὶ ἤχῳ νυκτερινῷ〉 13b 〈ἐπιπίπτων φόβος ἐπ᾽ ἀνθρώπους.〉 4,14a 〈φρίκη δέ μοι συνήντησε καὶ φόβος,〉 14b 〈καὶ μεγάλως μου τὰ ὀστᾶ συνέσεισεν,〉 4,15a 〈καὶ πνεῦμα ἐπὶ πρόσωπόν μου ἐπῆλθεν·〉 15b 〈ἔφριξαν δέ μου τρίχες καὶ σάρκες,〉 4,16a 〈καὶ ἀνέστην καὶ οὐκ ἐπέγνων,〉 16b 〈εἶδον καὶ οὐκ ἦν μορφὴ πρὸ ὀφθαλμῶν μου,〉 16c 〈ἀλλ᾽ ἢ αὔραν καὶ φωνὴν ἤκουον.〉 «οὐκ ἤκουσας», φησίν, «ὅτι πολλοὶ οὕτως ἐκολάσθησαν;» εἶτα, ἵνα ποιήσῃ ἀξιόπιστον τὸν λόγον, ἑαυτὸν παράγει ὑπόδειγμα, ὅτι οὐδενὸς προλαβόντος, οὐδενὸς φαινομένου ἀθρόον φόβος τις καὶ ταραχὴ ἐνέπεσεν εἰς τὴν διάνοιαν αὐτοῦ. τοῦτο καὶ ἡ Πανάρετός φησιν περὶ τοῦ σκότους ἐκείνου, ὅτι ἰνδάλματα αὐτοῖς ἐφαίνετο κατὰ τὴν νύκτα καὶ τὸ σκότος ἐκεῖνο, καὶ ἱκανὸν ἦν εἰς τιμωρίαν τοῦτο. εἶτα πάλιν ἐκ περιουσίας ἐκ τοῦ καθόλου τὸ κατὰ μέρος δείκνυσιν.
Μετάφραση
Διότι, εάν κάποιος διώξει από το κατάλυμα τον οδοιπόρο που παλεύει όλη την ημέρα με τον καύσωνα και την ταλαιπωρία, και ο οποίος το βράδυ επιθυμεί να αναπαυθεί, παρουσιάζοντάς του κάποιες οπτασίες και προκαλώντας του ψυχικές ταραχές, δεν νομίζεις ότι αυτός θα υποστεί χειρότερα δεινά από εκείνους που υποφέρουν καθ' οδόν; 4,13α «Διότι τρομεροί», λέει, «φόβοι προέρχονται από αυτόν και με νυχτερινό θόρυβο» 13β «πέφτει φόβος στους ανθρώπους». 4,14α «Με συνάντησε δε φρίκη και φόβος», 14β «και συγκλόνισε δυνατά τα οστά μου», 4,15α «και πνεύμα ήλθε πάνω στο πρόσωπό μου·» 15β «ανατρίχιασαν δε οι τρίχες και οι σάρκες μου», 4,16α «και σηκώθηκα και δεν αντιλήφθηκα», 16β «κοίταξα και δεν υπήρχε μορφή μπροστά στα μάτια μου», 16γ «αλλά μόνο μια αύρα και φωνή άκουγα». «Δεν άκουσες», λέει, «ότι πολλοί τιμωρήθηκαν κατ' αυτόν τον τρόπο;» Έπειτα, για να καταστήσει τον λόγο του αξιόπιστο, προβάλλει τον εαυτό του ως παράδειγμα, αναφέροντας ότι, χωρίς να προηγηθεί και χωρίς να φανεί τίποτε απολύτως, ξαφνικά έπεσε στη διάνοιά του φόβος και ταραχή. Αυτό αναφέρει και η Πανάρετος για εκείνο το σκοτάδι, ότι δηλαδή εμφανίζονταν σε αυτούς οπτασίες μέσα στη νύχτα και στο σκοτάδι εκείνο, και αυτό αρκούσε ως τιμωρία. Έπειτα πάλι, εκ περισσού, καταδεικνύει το μερικό ξεκινώντας από το γενικό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες