Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 4:7

Διότι, εάν οι πράξεις σου ήταν αληθινές και ο βίος σου καθαρός, δεν θα τα περίμενες αυτά, ώστε εσύ ο ίδιος κατέκρινες τον εαυτό σου, ότι δηλαδή έζησες βίο ακάθαρτο και πονηρό. Διότι είναι ανόητο», λέει, «ένας αγαθός και χρηστός άνθρωπος να φοβάται τέτοια πράγματα και να προσδοκά τέτοια. Εάν, λοιπόν, ανάλωσες τον βίο σου στο να διορθώνεις τις συμφορές των άλλων, πώς λες ότι "ο φόβος, τον οποίο φοβόμουν, ήρθε σε μένα"; Αλλά η κακία της πορείας σου σε έκανε να προσδοκάς τέτοια.» Πρόσεξε πώς αγωνίζεται και φιλονικεί και κινεί τα πάντα για να δείξει ότι αυτός τα έπαθε αυτά εξαιτίας της πονηρίας του. 4,7a 〈Θυμήσου λοιπόν,〉 λέει —δεν είπε: «βλέπε», αλλά «θυμήσου»— 4,7a 〈ποιος, όντας καθαρός, καταστράφηκε;〉 Δηλαδή: «Αναλογίσου όλο τον παρελθόντα χρόνο, τόσο σαφές είναι αυτό και ολοφάνερο.» Έπειτα, επειδή το επιχείρημά του ήταν ευάλωτο, προσθέτει το δεύτερο που φαίνεται να είναι αναμφισβήτητο: 4,7b 〈ή πότε αληθινοί άνθρωποι καταστράφηκαν σύρριζα;〉 Τον πλήττει μέσω της συμφοράς των παιδιών του: «Διότι, έστω ότι μπορείς να πεις πως κάποιοι άλλοι έπαθαν κάτι δεινό, όμως τα δεινά δεν έφτασαν μέχρι τους απογόνους τους ούτε ανατράπηκαν μέχρι την ίδια τους τη ρίζα.» Επειδή δηλαδή το πρώτο επιχείρημα επιδεχόταν ανασκευή, προέβαλε το δεύτερο που φαινόταν ισχυρό και του υπενθύμιζε τη δική του συμφορά. 4,8a 〈Καθώς ακριβώς είδα〉, λέει, 〈αυτούς που οργώνουν τα άτοπα.〉 Δηλαδή: αυτή η συμφορά ανήκει σε εκείνους που έπραξαν την αδικία. «

«Ποιος καταστράφηκε», λέει, «με τον τρόπο που βλέπουμε αυτούς να καταστρέφονται; Ή ποιος καθαρός χάθηκε, με τον τρόπο που είδα να χάνονται όσοι οργώνουν την ανομία; Εκείνοι δε που τα σπέρνουν, θα θερίσουν οδύνες για τον εαυτό τους.» Πολύ εύστοχα έκανε λόγο για σπορά και όργωμα. Διότι, για να μην πει κάποιος: «Γιατί, λοιπόν, δεν καταστράφηκαν αμέσως;», απαντά: «Ούτε ο σπόρος αποδίδει αμέσως καρπό». «Από πρόσταγμα Κυρίου θα καταστραφούν και από την πνοή της οργής του θα αφανιστούν.» Δες και κάτι άλλο φοβερό: «Μην νομίσεις», λέει, «ότι όσα συνέβησαν προέρχονται από πονηρούς δαίμονες ή από την επιβουλή ανθρώπων· ο Θεός είναι εκείνος που τιμωρεί. Επομένως, είναι αναμφισβήτητο ότι η τιμωρία είναι δίκαιη». «Η δύναμη του λιονταριού, η φωνή της λέαινας και η έπαρση των δρακόντων έσβησε;» Δες τι λέει: «Όπως ακριβώς τα φυσικά πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά, παρά μόνο με τον τρόπο που έχουν οριστεί από τη φύση, έτσι», λέει, «συμβαίνει και εδώ, δηλαδή το να καταστρέφονται οι πονηροί και να ευημερούν οι αγαθοί. Μήπως είδες», λέει, «την πορεία της φύσης να διακόπτεται;» Όπως αναφέρει και ο προφήτης για τα αδύνατα: «Θα πορευτούν ποτέ δύο μαζί, εάν δεν έχουν συνεννοηθεί μεταξύ τους; Θα βρυχηθεί το λιοντάρι μέσα από το δάσος, αν δεν έχει θήραμα; Θα βγάλει καθόλου φωνή το μικρό λιοντάρι, εάν δεν έχει αρπάξει κάτι; Θα πέσει το πουλί στην παγίδα χωρίς να υπάρχει κυνηγός; Θα κλείσει η παγίδα χωρίς να συλλάβει κάτι;» Και πάλι: «Μήπως θα τρέξουν άλογα πάνω στους βράχους; Μήπως θα παραμείνουν σιωπηλά μπροστά στα θηλυκά;»

Λαμβάνοντας πρώτος τον λόγο ο Ελιφάζ ο Θαιμανίτης, λέγει προς τον Ιώβ: Θυμήσου, ποιος καταστράφηκε ενώ ήταν καθαρός, ή πότε αληθινοί άνθρωποι χάθηκαν σύρριζα; Διότι η αλαζονεία των δρακόντων έσβησε· και ο μυρμηκολέων χάθηκε, επειδή δεν είχε τροφή· τα μικρά των λεόντων εγκατέλειψαν το ένα το άλλο. Επειδή δεν υπάρχει θνητός που να είναι καθαρός ενώπιον του Κυρίου, ούτε άνδρας άμεμπτος από τα έργα του.