Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 40:14

Εάν τα έργα του Θεού γίνονται αποδεκτά με την πίστη και όχι με την απόδειξη, σύμφωνα με τον Δαβίδ που είπε: «Και όλα τα έργα Του είναι εν πίστει»· πόσο μάλλον η προ αιώνων γέννηση του Υιού από τον Πατέρα είναι ζήτημα πίστεως και όχι αποδείξεως; Εάν ο Θεός εποίησε τον Υιό εκ του μη όντος, και ο Υιός με τη σειρά Του εποίησε τα πάντα εκ του μη όντος, τότε είναι η αυτή δύναμη και ενέργεια εκείνων που μπορούν να δημιουργούν ό,τι επιθυμούν εκ του μη όντος, χωρίς πουθενά να λαμβάνεται υπόψη η διαφορά των όσων δημιουργούνται. Διότι, ενώ η κτίση είναι σε πολλά και με πολλούς τρόπους διαφορετική, δεν υπάρχουν διαφορετικοί δημιουργοί, αλλά ένας είναι ο Υιός, διά του οποίου έγιναν τα πάντα. Εάν ο Χριστός είναι το πρώτο δημιούργημα του Θεού εκ του μη όντος, και με αυτή την πίστη Τον λατρεύουν οι Αρειανοί· ο Ιώβ όμως αναφέρει ως πρώτο δημιούργημα του Θεού τον διάβολο, λέγοντας: «Αυτό είναι η πρώτη αρχή του πλάσματος του Κυρίου»· τότε εν αγνοία τους λατρεύουν τον διάβολο και όχι τον Υιό του Θεού. Εάν πάλι ισχυριστούν ότι ο λόγος περί του πρώτου δημιουργήματος ειπώθηκε για τον Υιό, τότε, κατά τη γνώμη τους, το Πνεύμα δεν είναι πλέον δημιούργημα του Κυρίου, ή θα βρεθεί να έχει δημιουργηθεί και μετά τον διάβολο.

Λόγος Κυρίου: Θα ομολογήσω, λοιπόν, ότι η δεξιά σου δύναται [να σώσει]. Αλλά, ιδού, υπάρχουν θηρία κοντά σου που τρώνε χόρτο όπως τα βόδια. Η δε δύναμή του βρίσκεται στον ομφαλό της κοιλιάς του. Σήκωσε την ουρά του όρθια σαν κυπαρίσσι. Τα πλευρά του είναι πλευρά χάλκινα· η δε ράχη του είναι από χυτό σίδηρο. Κοιμάται κάτω από όλα τα δέντρα. Θα σύρεις δε, λέγει, το λιοντάρι με το αγκίστρι; Και θα περάσεις χαλινάρι γύρω από τη μύτη του;

Στο 45ο κεφάλαιο θέτει υπό εξέταση το πώς οι δύο πρωτόπλαστοι σε κάθε γένος, δηλαδή ο διάβολος και ο Αδάμ, μόλις δημιουργήθηκαν εξέπεσαν. Και ότι βέβαια ο Αδάμ είναι ο πρωτόπλαστος μεταξύ εκείνων του ίδιου είδους, είναι φανερό· ότι όμως είναι και ο διάβολος, το αναφέρει στο βιβλίο του Ιώβ, ότι έπεσε σαν στρατηγός πρωτοστάτης: «Αυτός είναι η αρχή του πλάσματος του Κυρίου, που δημιουργήθηκε για να εμπαίζεται από τους αγγέλους του». Και ο προφήτης λέει: «Πώς έπεσε ο Εωσφόρος, που ανέτειλε το πρωί;». Διότι ο Εωσφόρος, καθώς ακολουθεί μια πορεία πιο κοντινή σε σχέση με τα άλλα άστρα, είναι ο πρώτος κήρυκας του ήλιου· υπαινισσόμενο το ιερό λόγιο ότι κάποτε ο διάβολος είχε ανάλογη θέση προς τον νοητό ήλιο της δικαιοσύνης, τον αποκαλεί έτσι. Αλλά ας έρθουμε στο προκείμενο. Αν και είναι λυπηρό, λέει, το ότι εξέπεσαν σε ολίσθημα οι πρώτοι και των δύο κτίσεων, δηλαδή της νοητής και αυτής που μετέχει στις αισθήσεις, εντούτοις για όλους τους μεταγενέστερους η πτώση τους προβάλλει ως κοινωφελές παράδειγμα, το οποίο σαν κήρυκας αναφωνεί να προνοούμε για τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια, ώστε να μην περιπέσουμε στα ίδια, ούτε να αποδεχόμαστε εκείνα μέσω των οποίων θα μπορούσε κανείς να γλιστρήσει, αλλά με κάθε τρόπο και με κάθε δύναμη να αποστρεφόμαστε βδελυρά την παρακοή και την αμαρτία που προέρχεται από αυτήν, εφόσον μάλιστα ακόμη και αυτά τα ίδια τα οιονεί βάθρα και θεμέλια της δημιουργίας, επειδή δεν επέδειξαν τη δέουσα προσοχή, ολίσθησαν σε τέτοιο βαθμό.