Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 40:24

Ο Ιησούς αγίασε το βάπτισμα βαπτιζόμενος ο ίδιος. Εάν ο Υιός του Θεού βαπτίστηκε, ποιος που καταφρονεί το βάπτισμα μπορεί πλέον να θεωρείται ευσεβής; Βαπτίστηκε δε, όχι για να λάβει συγχώρεση αμαρτιών (διότι ήταν αναμάρτητος), αλλά, όντας αναμάρτητος, βαπτίστηκε για να παράσχει θεία χάρη και αξία στους βαπτιζομένους. Διότι όπως ακριβώς, επειδή τα παιδιά έχουν κοινή συμμετοχή σε αίμα και σάρκα, και αυτός παρομοίως μετείχε σε αυτά, ώστε, γινόμενοι κοινωνοί της ένσαρκης παρουσίας του, να γίνουμε κοινωνοί και της θείας του χάριτος· έτσι βαπτίστηκε ο Ιησούς, ώστε και μέσω αυτού πάλι εμείς, με τη συμμετοχή μας, να λάβουμε μαζί με τη σωτηρία και την αξία. Ο δράκοντας βρισκόταν στα ύδατα σύμφωνα με τον Ιώβ, αυτός που δέχεται τον Ιορδάνη στον οφθαλμό του· επειδή λοιπόν έπρεπε να συντρίψει τα κεφάλια του δράκοντα, κατέβηκε στα ύδατα και έδεσε τον ισχυρό, ώστε να λάβουμε την εξουσία να πατάμε επάνω σε φίδια και σκορπιούς. Το θηρίο δεν ήταν μικρό, αλλά φοβερό. Κανένα αλιευτικό πλοίο δεν μπορούσε να μεταφέρει ούτε ένα λέπι από την ουρά του. Μπροστά του έτρεχε η απώλεια, καταστρέφοντας όσους συναντούσε. Έσπευσε κοντά η ζωή, ώστε πλέον ο θάνατος να φιμωθεί, για να πούμε όλοι εμείς που σωθήκαμε: Πού είναι, θάνατε, το νίκος σου; Πού είναι, άδη, το κεντρί σου; Και το κεντρί του θανάτου καταργείται διά του βαπτίσματος.

Είδες πόσα θαύματα, ανώτερα από εκείνα της Ερυθράς Θάλασσας, έγιναν μέσα στη λίμνη μέσω των αθλοφόρων; Δόξα, προσκύνηση και μεγαλοπρέπεια ανήκει σε Εκείνον που τους στερέωσε σε τέτοιους αγώνες. Τότε έκλαψε πικρά το φίδι που κοιμόταν ανάμεσα στα βούρλα, τους παπύρους και τα καλάμια. Τότε σπαραζόταν η καρδιά του, επειδή δεν μπόρεσε να έλθει και να κατακάψει ολοσχερώς την ένδοξη στρατιά. Τότε σκοτοδινίασε, καταπονημένος από την ήττα, αυτός που είχε αναστατώσει τα πέρατα της γης εναντίον των αγίων. Διότι αυτός που δεχόταν τον Ιορδάνη στο μάτι του, πνιγόταν από μία σταγόνα της Τριάδας. Αυτός που σκεπαζόταν από κλαδιά και βλαστούς, έφευγε γυμνός και κατεστραμμένος [κουρελής]. Αυτός που κουνούσε την ουρά του σαν κυπαρίσσι, χλευάστηκε σαν σπουργίτι από τους δούλους του Θεού. Η αγκαλιά της λίμνης ήταν δοχείο πολύτιμων κειμηλίων, και δεν δεχόταν μέσα της τον ιερόσυλο. Σφύριξε ο Δράκοντας σε εκείνους που στέκονταν μπροστά του, προσπαθώντας να τους τρομάξει, και έπειτα ξαφνικά ανατράπηκε ανάσκελα. Σερνόταν με το στήθος και με την κοιλιά, και δεν πλησίαζε στην κυματιστή επιφάνεια της λίμνης.

Αλλά, επειδή με τη χάρη του Χριστού γνωρίζω ότι, όταν επαινείται, ταπεινώνει περισσότερο τον εαυτό του, γι' αυτό, προκειμένου να μιμηθείτε εσείς τον τρόπο ζωής του, θα τον μακαρίσω άφοβα μπροστά σε όλους σας. Διότι εσύ μεν, Θεόδωρε, και όσοι αγωνίζονται στο μοναστήρι όπως εσύ, αφού δέσατε τον διάβολο σαν σπουργίτι, τον θέσατε κάτω από τα πόδια σας και καθημερινά, με τη χάρη του Χριστού, τον καταπατάτε σαν χώμα. Αλλά εάν αμελήσετε τους εαυτούς σας, ο διάβολος που βρίσκεται κάτω από τα πόδια σας, θα σηκωθεί, θα διαφύγει και θα πολεμήσει εναντίον σας ακόμη πιο σκληρά. Ο νεότερος όμως Σιλβανός, ο οποίος πριν από λίγο καιρό επρόκειτο να αποβληθεί από εμάς από το μοναστήρι εξαιτίας της αμέλειάς του, τώρα υπέταξε εντελώς τον διάβολο και τον εξαφάνισε, ώστε να μην μπορεί πλέον να φανεί κοντά του, νικώντας τον ολοκληρωτικά με την υπερβολή της ταπεινοφροσύνης του. Και εσείς μεν, επειδή έχετε έργα δικαιοσύνης, επαναπαύεστε σε όσα ήδη πράξατε. Αυτός όμως, όσο περισσότερο αγωνίζεται, τόσο περισσότερο δείχνει τον εαυτό του σε όλους ως αδόκιμο, θεωρώντας με όλη του την ψυχή και διάνοια ότι ο ίδιος είναι άχρηστος και ευτελής. Γι' αυτό άλλωστε χύνει εύκολα δάκρυα, επειδή εξευτελίζει εντελώς τον εαυτό του και δεν υπολογίζει κανένα από τα κατορθώματα που κάνει. Διότι τίποτα δεν παραλύει τόσο πολύ τον διάβολο, όσο η ταπεινοφροσύνη που πηγάζει από όλη την ψυχή και συνοδεύεται από έμπρακτη δύναμη.»