Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 40:26

Αλλά εμείς οι πιστοί δεν πρέπει ούτε και έτσι πάλι να φοβόμαστε τις φαντασίες του, ούτε να δίνουμε προσοχή στις φωνές του. Διότι ψεύδεται και δεν λέει απολύτως τίποτα το αληθινό. Εξάλλου, ενώ λέει τέτοια και τόσα και αποθρασύνεται, σαν δράκοντας ελκύσθηκε με το αγκίστρι από τον Σωτήρα, σαν κτήνος δέχθηκε χαλινάρι γύρω από τη μύτη, σαν δραπέτης δέθηκε με κρίκο στα ρουθούνια του, και με χαλκά τρυπήθηκαν τα χείλη του.

Διότι ψεύδεται και δεν λέει τίποτε απολύτως αληθινό. Εξάλλου, παρότι λέει τόσα και τέτοια και θρασύνεται, σύρθηκε σαν δράκοντας με το αγκίστρι από τον Σωτήρα, σαν υποζύγιο φόρεσε χαλινάρι στο ρύγχος του, και σαν δραπέτης έχει δεθεί με κρίκο στα ρουθούνια και έχουν τρυπηθεί τα χείλη του με χαλκά. 5. Και έχει δεθεί από τον Κύριο σαν στρουθίο για να εμπαίζεται από εμάς· και έχουν τεθεί τόσο ο ίδιος όσο και οι δαίμονες που τον ακολουθούν σαν σκορπιοί και φίδια για να καταπατούνται από εμάς τους χριστιανούς. 6. Και απόδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι εμείς τώρα αντιτασσόμαστε εναντίον του. Διότι αυτός που κομπάζει ότι θα ξηράνει τη θάλασσα και θα κυριεύσει την οικουμένη, ιδού τώρα δεν μπορεί να εμποδίσει τη δική σας άσκηση, ούτε καν εμένα που μιλώ εναντίον του. 7. Ας μην προσέχουμε, λοιπόν, όσα λέει (διότι ψεύδεται) ούτε να δειλιάζουμε μπροστά στις φαντασιώσεις του, οι οποίες είναι και αυτές ψευδείς. 8. Διότι δεν είναι αληθινό φως αυτό που εμφανίζεται σε αυτούς, αλλά μάλλον μεταφέρουν τα προοίμια και τις εικόνες του πυρός που έχει ετοιμαστεί για αυτούς, και με εκείνα με τα οποία πρόκειται να κατακαούν, με αυτά ακριβώς προσπαθούν να τρομάξουν τους ανθρώπους. 9. Εξάλλου, εμφανίζονται και αμέσως πάλι εξαφανίζονται, χωρίς να βλάψουν κανέναν από τους πιστούς, φέρνοντας όμως μαζί τους το ομοίωμα του πυρός που πρόκειται να τους δεχθεί. Επομένως, δεν πρέπει καθόλου να τους φοβόμαστε· διότι, με τη χάρη του Κυρίου, όλες οι μηχανορραφίες τους καταλήγουν στο τίποτα. 1.

Πλην όμως, ενώ αυτός προσπαθούσε να διαφύγει, τον πρόλαβε η αγία, μεγάλη και ισχυρή μάχαιρα του Θεού, η οποία θα εξολοθρεύσει τη σκολιότητά του και θα αφαιρέσει κάθε του υπόσταση από τα όντα. Και ενώ επιχειρούσε να διαφύγει, προσπαθούσε να κρυφτεί σαν σε οικεία κρησφύγετα στη λεγόμενη θάλασσα, για την οποία έχει λεχθεί: «Αυτή η θάλασσα, η μεγάλη και ευρύχωρη, εκεί υπάρχουν ερπετά αναρίθμητα, ζώα μικρά μαζί με μεγάλα» και: «Αυτός ο δράκοντας, τον οποίο έπλασες για να τον περιπαίζεις». Και στο βιβλίο του Ιώβ, επίσης, ο Κύριος αποκαλύπτοντας δίδασκε γι' αυτόν λέγοντας: «Θα τραβήξεις άραγε τον δράκοντα με αγκίστρι, και θα του περάσεις χαλινάρι γύρω από τη μύτη του; Ή θα του δέσεις κρίκο στον μυκτήρα του;»· στα οποία προσθέτει: «Αυτό είναι η αρχή του πλάσματος του Κυρίου, πλασμένο για να εμπαίζεται από τους αγγέλους Του», και πάλι λέει: «Αυτός είναι βασιλιάς όλων όσων βρίσκονται μέσα στα ύδατα». Ο λόγος όμως επιλύει και μια αμφιβολία μέσα από αυτά, διδάσκοντας ότι για τον λόγο αυτόν του έχει επιτραπεί να ζει, ώστε να εμπαίζεται από τους αγίους του Θεού, οι οποίοι γυμνάζονται στην πάλη εναντίον του και άλλοτε μεν του βάζουν αγκίστρια, άλλοτε δένουν «χαλινάρι γύρω από τη μύτη του», και άλλοτε του περνούν «κρίκο»· γι' αυτό και έχει λεχθεί: «πλασμένο για να εμπαίζεται από τους αγγέλους Του».

Και επειδή ακριβώς ένας άλλος προφήτης δίδαξε ότι αυτός ο τραυματισμένος δράκοντας διατρίβει στη θάλασσα, λέγοντας: «Αυτή η θάλασσα είναι μεγάλη και ευρύχωρη. Εκεί υπάρχουν ερπετά αναρίθμητα. Αυτός ο δράκοντας που έπλασες για να τον εμπαίζεις»· πρόσεξε μήπως και ο παρών λόγος αινίχθηκε αυτήν ακριβώς τη θάλασσα, λέγοντας: «Εσύ δεσπόζεις στη δύναμη της θάλασσας, και εσύ καταπραΰνεις τον σάλο των κυμάτων της»· με αυτά, λοιπόν, συνέδεσε το, «Εσύ ταπείνωσας τον υπερήφανο σαν τραυματία· με τον βραχίονα της δύναμής σου σκόρπισες τους εχθρούς σου». Διότι φαίνεται να ονομάζει θάλασσα τον τόπο των αντικείμενων δυνάμεων, δηλαδή των δαιμόνων και των πονηρών πνευμάτων. Γι' αυτό και επισύναψε στον λόγο περί της θάλασσας τα όσα αφορούν τον τραυματία και τους εχθρούς του Θεού, υποδηλώνοντας ξεκάθαρα τις αντικείμενες δυνάμεις και τον άρχοντά τους. Και σε άλλον ψαλμό, εξάλλου, έχει ειπωθεί: «Εσύ συνέτριψες τα κεφάλια των δρακόντων πάνω στο νερό. Εσύ συνέτριψες το κεφάλι του δράκοντα, τον έδωσες ως τροφή στους λαούς των Αιθιόπων»· και στον Ιώβ: «Θα σύρεις τον δράκοντα με το αγκίστρι, θα περάσεις θηλιά γύρω από τη μύτη του, και με κρίκο θα τρυπήσεις το χείλος του».

Επειδή, αν κάποιος φθείρει τον ναό του Θεού, αυτόν θα τον φθείρει ο Θεός. «Αυτοί που κατεβαίνουν στη θάλασσα.» Εδώ, με τη λέξη θάλασσα πρέπει να εννοήσουμε τον δικό μας βίο, και με τα πλοία τις Εκκλησίες. Γι' αυτά ο Θεός συνομιλεί με τον Ιώβ με τα εξής λόγια: Ακόμη και αν συγκεντρωθεί κάθε πλεούμενο, δεν θα μπορέσουν να σηκώσουν ούτε ένα δέρμα από την ουρά του· και μέσα σε πλοία ψαράδων βρίσκεται το κεφάλι του. Και αναφέρεται στον διάβολο, διότι μπροστά του κάθε ανθρώπινο μέσο ηττάται, ώστε ούτε ένα δέρμα από την ουρά του να μην μπορούν να σηκώσουν ή να αντέξουν· όμως το κεφάλι του, δηλαδή την ειδωλολατρία, η οποία αποτελούσε το αποκορύφωμα όλης της πονηρίας του, το νέκρωσαν οι απόστολοι μέσα στα πλοία των Εκκλησιών. Αυτοί εργάστηκαν σε πολλά ύδατα, δηλαδή κατεργάστηκαν τη σωτηρία των ανθρώπων ανάμεσα στα πλήθη. Είδαν δε και τα έργα του Θεού, τουτέστιν τα δημιουργήματα και τα θαυμάσια, δηλαδή τα σημεία, τα οποία Εκείνος, οικονομόντας τη δική μας σωτηρία, τοποθέτησε στον βυθό, τουτέστιν μέσα στη σοφία Του· με την οποία ο Θεός οικονομεί τα δικά μας πράγματα. Διότι η σοφία του Θεού είναι βάθος, επειδή είναι ακατάληπτη και αμέτρητη.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, και εκείνοι που πρωτύτερα ήταν εκτεθειμένοι σε αυτόν ως έτοιμη λεία και ευχάριστη τροφή, έλαβαν εξουσία από Εκείνον που νίκησε τον κόσμο και κατέλυσε την υπερήφανη και εχθρική δυναστεία του Πονηρού, να πατούν επάνω σε φίδια και σκορπιούς, και επάνω σε όλη τη δύναμη του Εχθρού. Αλλά και θα σύρουν με αγκίστρι τον δράκοντα, θα περάσουν χαλινάρι γύρω από τη μύτη του, θα δέσουν κρίκο στο ρουθούνι του και με χαλκά θα τρυπήσουν το χείλος του. Έστω κι αν εκείνοι που έχουν πιαστεί στις παγίδες της πλάνης προσφέρουν ανόητα τον σεβασμό τους, όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται, σε αυτόν που είναι δεσμώτης, τρυπημένος και μαστιγωμένος. Πράγματι, οι ταλαίπωροι δεν είχαν τη φρόνηση να δουν ούτε να κατανοήσουν. Γι' αυτόν τον λόγο αλαζονεύονται εις βάρος της αλήθειας και τολμούν πράγματα που ούτε βάρβαροι ούτε ειδωλολάτρες θα τολμούσαν να κάνουν. Τι θα πουν, άραγε, ακούγοντας αυτά που στα Ευαγγέλια ο δικός μας βασιλιάς και ποιμένας διακηρύσσει ρητά: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και κανείς δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου»; Και ότι ο Πατέρας τού έδωσε εξουσία πάνω σε κάθε σάρκα, και πως όλα όσα έχει ο Πατέρας, τα έχει και ο Υιός; «Διότι όλα τα δικά μου», λέει, «είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών». Διότι έχουμε πιστέψει ότι ο Μονογενής μετέχει σε όλα όσα ανήκουν στον Πατέρα. Πώς λοιπόν έχει δοξαστεί, εάν έχει νικηθεί και ηττηθεί; Και πώς έχει στερηθεί την εξουσία Εκείνος που λαμπρύνεται με τα πατρικά αξιώματα και συμμετέχει στην εξουσία Του που υφίσταται πάνω στα πάντα;