Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 40:5

Ερώτηση του ιδίου προς τον μέγα Γέροντα: Γνωρίζω, Πάτερ, ότι αυτά μου συμβαίνουν εξαιτίας των αμαρτιών μου, και ότι είμαι άφρων και αίτιος κακών. Εκείνος όμως που με οδηγεί σε αυτή τη θλίψη είναι ο αββάς, διότι αμελεί και παραβλέπει τα πράγματα, και καταστρέφονται εξαιτίας του, και δεν το αντέχω. Τι να κάνω, που αποκρίνομαι στους λογισμούς και δεν λαμβάνω δύναμη; Και συγχώρησέ με διότι «άπαξ μίλησα, δεν θα προσθέσω όμως δεύτερη». Απορώ δε πώς ψυχράνθηκε εκείνη η θέρμη της αγάπης που είχα προς τον αββά και τους αδελφούς. Και προσεύχου υπέρ εμού για τον Κύριο.

Και ενώ καθόταν, ο Θεός μάς έστειλε σε αυτόν και τον έκανε γνήσιο τέκνο μας. Διότι ο Θεός αγαπά την εσωτερική προαίρεση. Το να πεις όμως: «Μία φορά μίλησα» και τα εξής, εάν αγωνιστείς να το αποκτήσεις, είσαι μακάριος, διότι δεν δίνεται σε όλους. Και ως προς τους υπόλοιπους λογισμούς, ανάθεσε στον Θεό κάθε λογισμό, λέγοντας: «Ο Θεός γνωρίζει το συμφέρον», και θα αναπαυθείς, και σιγά-σιγά έρχεται σε εσένα η δύναμη να υπομένεις. Και μην κόψεις εντελώς το να μιλάς, και αν πάλι μιλήσεις και δεν εισακουστείς ούτε βρεις χάρη στον λόγο σου, μην λυπηθείς, διότι αυτό σε ωφελεί περισσότερο.

Για ποιον λόγο άραγε δεν έκανε μνεία ούτε για το βόδι, ούτε για τα πρόβατα, ούτε για κανένα άλλο από αυτά τα ζώα, παρά μόνο για τα άχρηστα και για όσα φαίνεται να υπάρχουν δίχως σκοπό; Για να δείξει ότι, εάν σε εκείνα που φαίνεται να μη συνεισφέρουν τίποτα υπάρχει τόση σοφία και πρόνοια, πολύ περισσότερο υπάρχει σε τούτα. Εάν στα σαρκοφάγα βλέπεις κάποια έλλογη σοφία που ενυπάρχει στο καθένα από τη φυσική τους γνώση, καθώς και πρόγνωση, στο ένα για τον πόλεμο, και στα άλλα για τους νεκρούς, βλέπεις και τον γύπα να πετά στον αέρα 〈———〉. 40,3 ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΙΩΒ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ: 40,4a 〈Γιατί εξακολουθώ εγώ να κρίνομαι, νουθετούμενος και ελεγχόμενος από τον Θεό;〉 4b 〈ακούγοντας τέτοια, εγώ που δεν είμαι τίποτα〉 4c 〈εγώ; Και ποια απόκριση να δώσω σε αυτά;〉 4d 〈Θα βάλω το χέρι στο στόμα μου·〉 40,5 〈μία φορά μίλησα, και δεύτερη δεν θα προσθέσω.〉 «Γιατί εξακολουθώ», λέει, «να κρίνομαι;» Ευθύς εξαρχής παραχώρησε τα πρωτεία. «Έχω ηττηθεί», λέει, «σε εσένα ανήκει το δίκαιο. Γιατί συνεχίζεις περαιτέρω τη δίκη; Διότι τι είναι δυνατό να αποκριθεί κανείς;» 40,6 ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΚΥΡΙΟΣ, ΕΙΠΕ ΣΤΟΝ ΙΩΒ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΦΟΣ: 40,7a 〈Όχι, αλλά ζώσου τη μέση σου σαν άνδρας.〉 7b 〈Θα σε ρωτήσω, και εσύ αποκρίσου μου.〉 Βλέπεις πώς εκείνοι που θαρρούν εξαιτίας της αφθονίας των δικαίων τους δεν αφήνουν τους αντιδίκους τους ούτε όταν αυτοί υποχωρούν, ώστε να καταγάγουν την νίκη εκ περισσεύματος;

Και δεν μπορούσε να βρει καμία εύλογη εξήγηση για όσα συνέβαιναν· διότι, όταν πλέον έμαθε αργότερα την αιτία, δες πόση ευλάβεια επέδειξε· γιατί, όταν του είπε ο Θεός: «Νομίζεις ότι σου έχω συμπεριφερθεί έτσι για άλλον λόγο, παρά μόνο για να αναδειχθείς δίκαιος;», μένοντας κατάπληκτος, λέει: «Θα βάλω το χέρι στο στόμα μου· μία φορά μίλησα, αλλά δεύτερη δεν θα προσθέσω τίποτα».

Τίτλος Ε΄. — Περί της αντιλογίας προς τον Θεό: και ότι δεν πρέπει να φέρνουμε αντιρρήσεις, ή να δικαιολογούμαστε ενώπιον του Θεού. «Θα μας καταλογιστεί ως ανομία, όταν λέμε πολλά λόγια ενώπιον του Κυρίου.» «Δεν είσαι άνθρωπος σαν κι εμένα, με τον οποίο μπορώ να αντιδικήσω, ώστε να προσέλθουμε μαζί σε κρίση.» «Γιατί εγώ να δικάζομαι ακόμη, νουθετούμενος και ελεγχόμενος από τον Κύριο, ενώ ακούω τέτοια πράγματα χωρίς να είμαι τίποτα; Και εγώ τι απόκριση να δώσω; Θα βάλω το χέρι στο στόμα μου· μία φορά μίλησα, αλλά δεν θα προσθέσω και δεύτερη.» «Μη γένοιτο σε εμένα να ασεβήσω εναντίον του Κυρίου, ή να διαταράξω το δίκαιο ενώπιον του Παντοκράτορα.» «Μη βιάζεσαι με το στόμα σου, και η καρδιά σου ας μη σπεύδει να βγάλει λόγο ενώπιον του Θεού.» «Μήπως θα πει το πλάσμα σε αυτόν που το έπλασε: Δεν με έπλασες εσύ; Ή το δημιούργημα στον δημιουργό: Δεν με έφτιαξες με σύνεση;» «Μήπως θα πει ο πηλός στον κεραμέα: Τι κάνεις; Γιατί δεν εργάζεσαι, μήπως δεν έχεις χέρια; Και μήπως θα αποκριθεί το πλάσμα σε αυτόν που το έπλασε; Ή αυτός που λέει στον πατέρα: Τι γέννησες; και στη μητέρα: Γιατί κοιλοπονάς;» «Σε αυτόν που δεν συλλογίστηκε πονηρά πράγματα εναντίον του Κυρίου, θα του δοθεί εκλεκτή χάρη πίστεως.» «Μη δικαιώνεις τον εαυτό σου ενώπιον του Κυρίου.» «Ω άνθρωπε, αλήθεια, εσύ ποιος είσαι που φέρνεις αντίρρηση στον Θεό; Μήπως θα πει το πλάσμα σε αυτόν που το έπλασε: Γιατί με έφτιαξες έτσι; Ή μήπως δεν έχει εξουσία ο κεραμέας πάνω στον πηλό, ώστε από το ίδιο φύραμα να φτιάξει άλλο σκεύος για τιμητική χρήση και άλλο για ατιμωτική;» «