Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 40:7

Για να είμαστε και εμείς έτοιμοι για την έξοδο, για την αναχώρηση από εδώ. Κανείς από αυτούς που τρώνε αυτό το Πάσχα ας μην κοιτάζει προς την Αίγυπτο, αλλά προς τον ουρανό, προς την άνω Ιερουσαλήμ. Γι' αυτό τρως ζωσμένος, γι' αυτό υποδημένος, για να μάθεις ότι, μόλις αρχίσεις να τρως το Πάσχα, οφείλεις να αναχωρήσεις και να οδοιπορήσεις. Δύο πράγματα υπονοεί αυτό: και το ότι πρέπει να εξέλθουν από την Αίγυπτο, και το ότι, όσο μένουν, πρέπει να μένουν πλέον σαν σε ξένη χώρα. Διότι, λέει, το πολίτευμά μας βρίσκεται στους ουρανούς, και υπονοεί ότι πρέπει σε όλη μας τη ζωή να είμαστε πάντοτε προετοιμασμένοι, ώστε όταν κληθούμε να μην αναβάλλουμε, αλλά να λέμε: «Έτοιμη είναι η καρδιά μας». Αλλά αυτό βέβαια μπορούσε να το λέει ο Παύλος, ο οποίος δεν είχε καμία ενοχή στη συνείδησή του· εγώ όμως, που χρειάζομαι πολύ χρόνο για μετάνοια, δεν μπορώ να το πω. Και ότι το να είναι κανείς ζωσμένος αποτελεί γνώρισμα ψυχής που αγρυπνεί, άκουσε τον Θεό που λέει σε εκείνον τον δίκαιο: «Όχι, αλλά ζώσε τη μέση σου σαν άνδρας· θα σε ρωτήσω, και εσύ να μου αποκριθείς». Αυτό το λέει και προς όλους τους αγίους, αυτό και προς τον Μωυσή. Και ο ίδιος άλλωστε εμφανίζεται ζωσμένος στον Ιεζεκιήλ· μάλλον δε και οι άγγελοι μας εμφανίζονται ζωσμένοι, επειδή είναι στρατιώτες. Από την περίζωση προκύπτει το να στέκεται κανείς με γενναιότητα, όπως ακριβώς από το να στέκεται γενναία προκύπτει το να ζώνεται.

Για ποιον λόγο άραγε δεν έκανε μνεία ούτε για το βόδι, ούτε για τα πρόβατα, ούτε για κανένα άλλο από αυτά τα ζώα, παρά μόνο για τα άχρηστα και για όσα φαίνεται να υπάρχουν δίχως σκοπό; Για να δείξει ότι, εάν σε εκείνα που φαίνεται να μη συνεισφέρουν τίποτα υπάρχει τόση σοφία και πρόνοια, πολύ περισσότερο υπάρχει σε τούτα. Εάν στα σαρκοφάγα βλέπεις κάποια έλλογη σοφία που ενυπάρχει στο καθένα από τη φυσική τους γνώση, καθώς και πρόγνωση, στο ένα για τον πόλεμο, και στα άλλα για τους νεκρούς, βλέπεις και τον γύπα να πετά στον αέρα 〈———〉. 40,3 ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΙΩΒ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ: 40,4a 〈Γιατί εξακολουθώ εγώ να κρίνομαι, νουθετούμενος και ελεγχόμενος από τον Θεό;〉 4b 〈ακούγοντας τέτοια, εγώ που δεν είμαι τίποτα〉 4c 〈εγώ; Και ποια απόκριση να δώσω σε αυτά;〉 4d 〈Θα βάλω το χέρι στο στόμα μου·〉 40,5 〈μία φορά μίλησα, και δεύτερη δεν θα προσθέσω.〉 «Γιατί εξακολουθώ», λέει, «να κρίνομαι;» Ευθύς εξαρχής παραχώρησε τα πρωτεία. «Έχω ηττηθεί», λέει, «σε εσένα ανήκει το δίκαιο. Γιατί συνεχίζεις περαιτέρω τη δίκη; Διότι τι είναι δυνατό να αποκριθεί κανείς;» 40,6 ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΚΥΡΙΟΣ, ΕΙΠΕ ΣΤΟΝ ΙΩΒ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΦΟΣ: 40,7a 〈Όχι, αλλά ζώσου τη μέση σου σαν άνδρας.〉 7b 〈Θα σε ρωτήσω, και εσύ αποκρίσου μου.〉 Βλέπεις πώς εκείνοι που θαρρούν εξαιτίας της αφθονίας των δικαίων τους δεν αφήνουν τους αντιδίκους τους ούτε όταν αυτοί υποχωρούν, ώστε να καταγάγουν την νίκη εκ περισσεύματος;

Πάλι μίλησε ο Κύριος στον Ιώβ: Μήπως θα αντιδικήσεις με τον Παντοδύναμο; Αυτός που ελέγχει τον Θεό, ας απαντήσει σε αυτήν; Μίλησε ο Ιώβ στον Κύριο, λέγοντας: Εγώ που δικάζομαι νουθετούμαι, και ενώ έλεγξα τον Κύριο, ακούω. Ο Κύριος μίλησε προς τον Ιώβ μέσα από το νέφος, εμφανιζόμενος σε αυτόν για δεύτερη φορά: Περίζωσε τη μέση σου σαν άνδρας. Εγώ θα σε ρωτήσω, και εσύ να μου απαντήσεις.