Παρὰ πάπυρον, καὶ κάλαμον, καὶ βούτομον. Τάχα δὲ διὰ τοῦ καλάμου καὶ τοῦ παπύρου τὴν εὐτέλειαν καὶ τὴν πενίαν τοῦ διαβόλου αἰνίττεται ἡ Γραφή. Τὰ ἔγκατα αὐτοῦ ἀσπίδες χάλκεαι. Ἀθανάσιος. Πάλαι μὲν οὖν πολὺς ἦν ὁ ἐχθρὸς πανουργευόμενος κατὰ τῶν ἀνθρώπων, καὶ φαντασίαις αὐτοῦ πολλοὺς ἠπάτα, καὶ δυσχερὴς ἦν ἡ τῆς ἀπάτης αὐτοῦ κατάληψις· ὥστε καὶ τὸ πνεῦμα λέγειν περὶ αὐτοῦ· Τίς ἀποκαλύψει πρόσωπον ἐνδύματος αὐτοῦ; καὶ τὰ ἑξῆς. Οὐ γὰρ ὅπερ ἦν, τοῦτο καὶ ἐφαίνετο, ἀλλὰ πρὸς ὃ ἐπανουργεύετο, πρὸς τοῦτο καὶ ἐφαντασίου ἑαυτόν. Διὰ τοῦτο καὶ πολλοὶ ἠπατῶντο ὑπ᾽ αὐτοῦ· ὅτε δὲ ἐπεδήμησεν ὁ Σωτὴρ, τότε ἡ πᾶσα φαντασία αὐτοῦ ἐδειγματίσθη· ἃ γὰρ ἠγνοεῖτο πάλαι ποιῶν, ταῦτα τῇ χάριτι τοῦ Χριστοῦ γινώσκεται, καὶ ἐν οἷς ἠπάτα πάλαι τοὺς ἀνθρώπους, ἐν τούτοις ὑπ᾽ αὐτῶν καταπατεῖται. Πάσης γὰρ διαβολικῆς ἐπιθέσεως καὶ μανίας δαιμόνων ἰσχυροτέρα ἡ πίστις.
Μετάφραση
Κοντά στον πάπυρο, στο καλάμι και στο βούρλο. Ίσως δε, μέσω του καλαμιού και του παπύρου, η Γραφή να υπαινίσσεται την ευτέλεια και την πενία του διαβόλου. Τα σπλάχνα του είναι χάλκινες ασπίδες. Αθανάσιος. Παλαιότερα, λοιπόν, ο εχθρός ήταν ιδιαίτερα δραστήριος στο να μηχανεύεται πανουργίες εναντίον των ανθρώπων, και με τα απατηλά του φάσματα εξαπατούσε πολλούς, ενώ ήταν δυσχερής η αντίληψη της απάτης του· ώστε και το Πνεύμα να λέει για αυτόν: «Ποιος θα αποκαλύψει το πρόσωπο του ενδύματός του;» και τα εξής. Διότι δεν φαινόταν αυτό που πραγματικά ήταν, αλλά ανάλογα με την πανουργία που μηχανευόταν, ανάλογα παρουσίαζε φανταστικά και τον εαυτό του. Γι' αυτόν τον λόγο και πολλοί εξαπατώνταν από αυτόν. Όταν όμως ενδήμησε ο Σωτήρας, τότε κάθε απατηλή του φαντασία εκτέθηκε και διαπομπεύθηκε· διότι όσα έπραττε παλαιότερα χωρίς να γίνεται αντιληπτός, αυτά πλέον γίνονται γνωστά με τη χάρη του Χριστού, και σε όσα παλαιότερα εξαπατούσε τους ανθρώπους, σε αυτά τώρα καταπατείται από αυτούς. Διότι από κάθε διαβολική επίθεση και μανία των δαιμόνων, ισχυρότερη είναι η πίστη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες