Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 42:11

Όπως φάνηκε καλό στον Κύριο (και βεβαίως φάνηκε καλό), έτσι και έπραξε· ας είναι το όνομα του Κυρίου ευλογημένο. Βλέπεις πόσο είναι το ύψος της μεγαλοφυΐας του αθλητή; Τον καιρό της θλίψης τον μετέτρεψε σε μελέτη της φιλοσοφίας περί των όντων. Διότι γνώριζε με ακρίβεια ότι η αληθινή ζωή εναπόκειται στην ελπίδα, ενώ η παρούσα ζωή είναι τρόπον τινά ο σπόρος της μελλοντικής. Και διαφέρουν πολύ τα προσδοκώμενα από τα παρόντα, όσο διαφέρει το στάχυ από τον κόκκο από τον οποίο βλασταίνει. Ο τωρινός βίος αναλογεί στον κόκκο, ενώ ο προσδοκώμενος βίος φανερώνεται στο κάλλος του σταχυού. Διότι πρέπει το φθαρτό τούτο να ενδυθεί την αφθαρσία, και το θνητό τούτο να ενδυθεί την αθανασία. Αποβλέποντας σε αυτά, ο Ιώβ συγχαίρει τα τέκνα του για την ευκληρία τους, επειδή ελευθερώθηκαν ταχύτερα από τα δεσμά του βίου. Τεκμήριο δε αποτελεί το ότι, παρόλο που η επαγγελία του Θεού υποσχέθηκε το διπλάσιο αντί για όλα όσα του αφαιρέθηκαν, και ενώ σε όλα τα άλλα διπλασιάστηκε η ανταπόδοση, μόνο για τα τέκνα δεν ζήτησε τον διπλασιασμό, αλλά του δόθηκαν μόνο δέκα αντί για εκείνα που του αφαιρέθηκαν. Επειδή δε οι ψυχές των ανθρώπων διαμένουν αιώνια, για τον λόγο αυτό, για τα μεν απολλύμενα δέχεται διπλή την ανταπόδοση, ενώ ως προς τα τέκνα, τα επιγενόμενα συναριθμούνται με τα προγεννηθέντα, διότι όλοι ζουν για τον Θεό, και ο πρόσκαιρος θάνατος διόλου δεν εμποδίζει από το να υπάρχουν εκείνους που έχουν αναχωρήσει.

Τους καθιστά μάρτυρες της αρετής του ανδρός και δείχνει το μέγεθος της αμαρτίας τους, ακόμη και μέσω της υπερβολής της προσφοράς. Διότι δεν θα υπήρχε ανάγκη για τόσα πολλά σφάγια, αν δεν ήταν μεγάλα τα αμαρτήματα που έπρεπε να συγχωρεθούν. Και δείχνει ότι ούτε η θυσία ήταν αρκετή· «διότι, αν δεν ήταν αυτός», λέει, «δεν θα σας συγχωρούσα την αμαρτία». Με αυτό δείχνει ότι τελικά τους συγχώρεσε. 42,8f «Θα σας είχα καταστρέψει», λέει, «αν δεν ήταν αυτός». 8g «Διότι δεν είπατε τίποτα το αληθινό σχετικά με τον θεράποντά μου τον Ιώβ». Πρόσεξε ότι, παρόλο που μιλούσαν από ζήλο, ελέγχονταν επειδή δεν είπαν τίποτα το αληθινό, ή μάλλον δεν μιλούσαν με ζήλο κατά Θεόν· διότι τότε θα τους είχε δοθεί συγχώρεση. Ώστε δικαίως τους κατηγορεί ο Ιώβ. Από αυτό μαθαίνουμε ότι αυτός που κατηγορεί τους δικαίους τιμωρείται για διόλου μικρή αμαρτία. 42,11a «Άκουσαν δε», λέει, «όλοι οι αδελφοί του και οι αδελφές του» 11b «όλα όσα του είχαν συμβεί» 11c «και ήλθαν προς αυτόν» 11d «καθώς και όλοι όσοι τον γνώριζαν από πριν». 11e «Αφού έφαγαν και ήπιαν μαζί του, τον παρηγόρησαν» 11f «και θαύμασαν για όλα τα δεινά που του επέφερε ο Κύριος». 11g «Και του έδωσε ο καθένας από μία αμνάδα και ένα άσημο χρυσό τετράδραχμο». Τεκμήριο και σημάδι της μεταβολής. Διότι αυτόν που τιμήθηκε από τον Θεό, οι άνθρωποι συνηθίζουν να τον τιμούν όπως ακριβώς τιμάται από έναν βασιλιά.

Όλα δε τα πλοία αν συγκεντρωθούν, δεν πρόκειται να μπορέσουν να μεταφέρουν ούτε ένα δέρμα από την ουρά του. Θεωρεί τον σίδηρο σαν άχυρο και τον χαλκό σαν σάπιο ξύλο. Χάλκινο τόξο δεν πρόκειται να τον τραυματίσει. Έως εδώ, και σταμάτησε να μιλάει ο Ιώβ: Γνωρίζω ότι μπορείς τα πάντα και τίποτε δεν είναι αδύνατο για εσένα. Διότι ποιος είναι αυτός που μπορεί να κρύψει από εσένα τη βουλή του; Θεώρησα δε τον εαυτό μου χώμα και στάχτη. Ο Κύριος ήλεγξε τον Ελιφάζ τον Θαιμανίτη, επειδή αμάρτησε ο ίδιος και οι δύο φίλοι του, καθώς δεν είπε την αλήθεια ενώπιον του Κυρίου, όπως έπραξε ο θεράποντάς Του, ο Ιώβ. Εδώ λαμβάνει χώρα ο εξιλασμός των τριών φίλων διά του Ιώβ, του ιερέα του Θεού. Το πώς ο Κύριος ανύψωσε τον Ιώβ· και αφού αυτός προσευχήθηκε και για τους φίλους του, ο Κύριος τους συγχώρησε την αμαρτία. Το πώς έμαθαν τα γεγονότα όλοι από το γένος του Ιώβ, και ήλθαν προς αυτόν, έφαγαν και ήπιαν μαζί του, και αφού τον θαύμασαν, του έδωσαν ο καθένας από μία αμνάδα και ένα χρυσό τετράδραχμο. Καθώς είναι γεγραμμένο ότι αυτός θα αναστηθεί μαζί με εκείνους που ανασταίνει ο Κύριος. Σε αυτά έγκειται και όλη η δύναμη του βιβλίου του Ιώβ.