Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 42:7

Πώς όμως και στον Εζεκία και στους Νινευίτες, όταν το ζήτησαν, ο Θεός τούς πρόσθεσε ζωή; Απόκριση: Η πηγή της σοφίας, το μεγάλο δοχείο της γνώσεως, ο απόστολος Παύλος, γράφοντας προς τους Κορινθίους αναφέρει: «Διότι εκείνος που τρώει τον άρτο και πίνει το αίμα του Κυρίου αναξίως, τρώει και πίνει την καταδίκη του· και γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αρκετοί πεθαίνουν». Προσέξτε με μεγάλη ακρίβεια. Επειδή κοινωνείτε αναξίως, λέει, πεθαίνετε οι πολλοί. Επομένως, εάν κοινωνούσαν αξίως, δεν θα πέθαιναν τότε. Και πού, λοιπόν, αναζητούμε το όριο της ζωής που προβάλλεται από πολλούς από εμάς; Και πάλι, προς τον Ελιφάζ τον Θαιμανίτη λέει ο Θεός: «Αμάρτησες εσύ και οι δύο φίλοι σου, και εάν δεν ήταν ο δούλος μου ο Ιώβ, θα σας είχα εξολοθρεύσει». Επομένως, χάρη στην αρετή του Ιώβ ενώπιον του Θεού δεν πέθαναν, και όχι επειδή δεν είχε συμπληρωθεί το όριο της ζωής τους. Εάν όμως, όπως νομίζουν μερικοί, οι ημέρες του ανθρώπου είναι σταθερά προκαθορισμένες και ορισμένες, τότε κανένας που πρόκειται να πεθάνει μέσα σε ανομίες ας μην προστρέχει σε αγίους άνδρες για να ζητήσει από τον Θεό τη ζωή και την επιστροφή του· κανένας ας μην ικετεύει τον Θεό για τη ζωή των παιδιών του. Διότι το όριο είναι όριο, και σύμφωνα με αυτούς είναι αδύνατον να υπάρξει σε αυτό καμία προσθήκη.

Του αγίου Αθανασίου από την ερμηνεία στο ίδιο βιβλίο του Ιώβ. Κεφ. 42 στ. 6, 7. Εθεώρησα δε τον εαυτό μου χώμα και στάχτη. Αφού δε ελάλησε ο Κύριος όλα αυτά τα λόγια στον Ιώβ κ.λπ. Αν και πριν αξιωθεί αυτής της θείας χάριτος, μιλούσε με παρρησία για τα κατορθώματά του και καλούσε τον Θεό ως μάρτυρα της αρετής του. Διότι οι άγιοι, όσο προοδεύουν στην επίγνωση του Θεού, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη ασθένεια. Έτσι και ο Αβραάμ, προηγουμένως μεν δεν έλεγε: «Εγώ είμαι χώμα και στάχτη», ούτε στο πρώτο θείο πρόσταγμα το είπε αυτό σε Εκείνον που του έλεγε: «Έξελθε από τη γη σου και από τη συγγένειά σου»· αλλά όταν προόδευσε πολύ, όταν του εμφανίστηκε ο Κύριος στη δρυ του Μαμβρή, όταν άκουσε τα θεία μηνύματα, κατανοώντας τον Θεό μέσα από τις αποκαλύψεις, είδε ότι μπροστά στον Θεό δεν είναι τίποτα, παρά μόνο χώμα, και όχι απλώς χώμα, αλλά και στάχτη, δηλαδή χώμα καμένο· διότι τέτοια είναι η στάχτη, ούτε χώμα ζωντανό ούτε έχει φυσική δύναμη, χώμα μεν εξαιτίας των ανθρώπινων κατορθωμάτων, στάχτη δε εξαιτίας των αμαρτημάτων.

«Για να τα πεις», λέει, «αυτά τα λόγια, όχι για να σε κατακρίνω». Αποτελούν απολογία για όλα τα προηγούμενα. Διότι δεν τα λέει αυτά έχοντας απαλλαγεί από τον πειρασμό, αλλά ενώ βρισκόταν ακόμη μέσα στα δεινά, ανακάλεσε τα λόγια του. «Θεωρώ τον εαυτό μου ένα τίποτα», λέει· «θα απολογηθώ για τα προηγούμενα, αν και ήμουν ανάξιος γι' αυτά.» Τι κάνει λοιπόν ο Θεός; Επειδή ο Ιώβ καταδίκασε τον εαυτό του, τότε Εκείνος τον δικαίωσε. Και τι λέει; Είπε στους φίλους του ότι πρέπει να συγχωρηθεί η αμαρτία τους, και αποκαλεί συνεχώς τον Ιώβ θεράποντά Του. 42,7a ΕΓΙΝΕ ΔΕ, λέει, ΑΦΟΥ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΙΛΗΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΙΩΒ, ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΟΝ ΕΛΙΦΑΖ ΤΟΝ ΘΑΙΜΑΝΙΤΗ: 7b 〈Αμάρτησες εσύ και οι δύο φίλοι σου.〉 7c 〈Διότι δεν είπατε ενώπιόν μου τίποτε αληθές〉 7d 〈όπως ο θεράπων μου Ιώβ.〉 Συνεχώς τον αποκαλεί θεράποντά Του, δείχνοντας ότι όλα τα προηγούμενα έχουν αναιρεθεί. «Επομένως, ο Ιώβ είπε την αλήθεια εξιστορώντας τα κατορθώματά του· εσείς όμως, που τον καταδικάσατε, δεν είπατε την αλήθεια.» 42,8a 〈Και τώρα,〉 λέει, 〈πάρτε επτά μόσχους και επτά κριούς〉 8b 〈και πορευθείτε προς τον δούλο μου Ιώβ,〉 8c 〈και θα προσφέρει ολοκαυτώματα υπέρ υμών.〉 Δεν θα το διέταζε αυτό αν ίσχυε ο Νόμος, αλλά ο ίδιος γίνεται ιερέας, ενώ εκείνοι προσκομίζουν τα προς θυσίαν ζώα. Πρόσφερε θυσία υπέρ των παιδιών του, προσφέρει τώρα και υπέρ των φίλων του. Δες πώς φανερώνει την αμνησικακία του.

Όλα δε τα πλοία αν συγκεντρωθούν, δεν πρόκειται να μπορέσουν να μεταφέρουν ούτε ένα δέρμα από την ουρά του. Θεωρεί τον σίδηρο σαν άχυρο και τον χαλκό σαν σάπιο ξύλο. Χάλκινο τόξο δεν πρόκειται να τον τραυματίσει. Έως εδώ, και σταμάτησε να μιλάει ο Ιώβ: Γνωρίζω ότι μπορείς τα πάντα και τίποτε δεν είναι αδύνατο για εσένα. Διότι ποιος είναι αυτός που μπορεί να κρύψει από εσένα τη βουλή του; Θεώρησα δε τον εαυτό μου χώμα και στάχτη. Ο Κύριος ήλεγξε τον Ελιφάζ τον Θαιμανίτη, επειδή αμάρτησε ο ίδιος και οι δύο φίλοι του, καθώς δεν είπε την αλήθεια ενώπιον του Κυρίου, όπως έπραξε ο θεράποντάς Του, ο Ιώβ. Εδώ λαμβάνει χώρα ο εξιλασμός των τριών φίλων διά του Ιώβ, του ιερέα του Θεού. Το πώς ο Κύριος ανύψωσε τον Ιώβ· και αφού αυτός προσευχήθηκε και για τους φίλους του, ο Κύριος τους συγχώρησε την αμαρτία. Το πώς έμαθαν τα γεγονότα όλοι από το γένος του Ιώβ, και ήλθαν προς αυτόν, έφαγαν και ήπιαν μαζί του, και αφού τον θαύμασαν, του έδωσαν ο καθένας από μία αμνάδα και ένα χρυσό τετράδραχμο. Καθώς είναι γεγραμμένο ότι αυτός θα αναστηθεί μαζί με εκείνους που ανασταίνει ο Κύριος. Σε αυτά έγκειται και όλη η δύναμη του βιβλίου του Ιώβ.