Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 42:8

Πώς όμως και στον Εζεκία και στους Νινευίτες, όταν το ζήτησαν, ο Θεός τούς πρόσθεσε ζωή; Απόκριση: Η πηγή της σοφίας, το μεγάλο δοχείο της γνώσεως, ο απόστολος Παύλος, γράφοντας προς τους Κορινθίους αναφέρει: «Διότι εκείνος που τρώει τον άρτο και πίνει το αίμα του Κυρίου αναξίως, τρώει και πίνει την καταδίκη του· και γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αρκετοί πεθαίνουν». Προσέξτε με μεγάλη ακρίβεια. Επειδή κοινωνείτε αναξίως, λέει, πεθαίνετε οι πολλοί. Επομένως, εάν κοινωνούσαν αξίως, δεν θα πέθαιναν τότε. Και πού, λοιπόν, αναζητούμε το όριο της ζωής που προβάλλεται από πολλούς από εμάς; Και πάλι, προς τον Ελιφάζ τον Θαιμανίτη λέει ο Θεός: «Αμάρτησες εσύ και οι δύο φίλοι σου, και εάν δεν ήταν ο δούλος μου ο Ιώβ, θα σας είχα εξολοθρεύσει». Επομένως, χάρη στην αρετή του Ιώβ ενώπιον του Θεού δεν πέθαναν, και όχι επειδή δεν είχε συμπληρωθεί το όριο της ζωής τους. Εάν όμως, όπως νομίζουν μερικοί, οι ημέρες του ανθρώπου είναι σταθερά προκαθορισμένες και ορισμένες, τότε κανένας που πρόκειται να πεθάνει μέσα σε ανομίες ας μην προστρέχει σε αγίους άνδρες για να ζητήσει από τον Θεό τη ζωή και την επιστροφή του· κανένας ας μην ικετεύει τον Θεό για τη ζωή των παιδιών του. Διότι το όριο είναι όριο, και σύμφωνα με αυτούς είναι αδύνατον να υπάρξει σε αυτό καμία προσθήκη.

Γι' αυτό, εκείνον που πόρνευσε στην Κόρινθο, ο Παύλος που τον έδεσε, ο ίδιος και τον έλυσε· και τον ουρανό στην Παλαιά Διαθήκη τον έδεσε ο Ηλίας προκαλώντας ανομβρία, και ο Ηλίας πάλι τον έλυσε, παρόλο που ο Θεός είχε τότε επτά χιλιάδες αγίους, οι οποίοι δεν έκαμψαν το γόνατο στον Βάαλ. Και πάλι, όταν ο Ιώβ υβρίστηκε από τους ίδιους του τους φίλους, ο Θεός όρισε να τους συγχωρήσει εκείνος το αμάρτημα, λέγοντάς τους: «Πορευθείτε προς τον θεράποντά μου Ιώβ, και εκείνος θα προσευχηθεί για εσάς». Και όπως ακριβώς στους αγίους αγγέλους δεν ενεργεί αντίθετα ο ένας στον άλλον, έτσι ας κατανοήσουμε ότι συμβαίνει και με τους αγίους.

«Για να τα πεις», λέει, «αυτά τα λόγια, όχι για να σε κατακρίνω». Αποτελούν απολογία για όλα τα προηγούμενα. Διότι δεν τα λέει αυτά έχοντας απαλλαγεί από τον πειρασμό, αλλά ενώ βρισκόταν ακόμη μέσα στα δεινά, ανακάλεσε τα λόγια του. «Θεωρώ τον εαυτό μου ένα τίποτα», λέει· «θα απολογηθώ για τα προηγούμενα, αν και ήμουν ανάξιος γι' αυτά.» Τι κάνει λοιπόν ο Θεός; Επειδή ο Ιώβ καταδίκασε τον εαυτό του, τότε Εκείνος τον δικαίωσε. Και τι λέει; Είπε στους φίλους του ότι πρέπει να συγχωρηθεί η αμαρτία τους, και αποκαλεί συνεχώς τον Ιώβ θεράποντά Του. 42,7a ΕΓΙΝΕ ΔΕ, λέει, ΑΦΟΥ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΙΛΗΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΙΩΒ, ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΟΝ ΕΛΙΦΑΖ ΤΟΝ ΘΑΙΜΑΝΙΤΗ: 7b 〈Αμάρτησες εσύ και οι δύο φίλοι σου.〉 7c 〈Διότι δεν είπατε ενώπιόν μου τίποτε αληθές〉 7d 〈όπως ο θεράπων μου Ιώβ.〉 Συνεχώς τον αποκαλεί θεράποντά Του, δείχνοντας ότι όλα τα προηγούμενα έχουν αναιρεθεί. «Επομένως, ο Ιώβ είπε την αλήθεια εξιστορώντας τα κατορθώματά του· εσείς όμως, που τον καταδικάσατε, δεν είπατε την αλήθεια.» 42,8a 〈Και τώρα,〉 λέει, 〈πάρτε επτά μόσχους και επτά κριούς〉 8b 〈και πορευθείτε προς τον δούλο μου Ιώβ,〉 8c 〈και θα προσφέρει ολοκαυτώματα υπέρ υμών.〉 Δεν θα το διέταζε αυτό αν ίσχυε ο Νόμος, αλλά ο ίδιος γίνεται ιερέας, ενώ εκείνοι προσκομίζουν τα προς θυσίαν ζώα. Πρόσφερε θυσία υπέρ των παιδιών του, προσφέρει τώρα και υπέρ των φίλων του. Δες πώς φανερώνει την αμνησικακία του.

Τους καθιστά μάρτυρες της αρετής του ανδρός και δείχνει το μέγεθος της αμαρτίας τους, ακόμη και μέσω της υπερβολής της προσφοράς. Διότι δεν θα υπήρχε ανάγκη για τόσα πολλά σφάγια, αν δεν ήταν μεγάλα τα αμαρτήματα που έπρεπε να συγχωρεθούν. Και δείχνει ότι ούτε η θυσία ήταν αρκετή· «διότι, αν δεν ήταν αυτός», λέει, «δεν θα σας συγχωρούσα την αμαρτία». Με αυτό δείχνει ότι τελικά τους συγχώρεσε. 42,8f «Θα σας είχα καταστρέψει», λέει, «αν δεν ήταν αυτός». 8g «Διότι δεν είπατε τίποτα το αληθινό σχετικά με τον θεράποντά μου τον Ιώβ». Πρόσεξε ότι, παρόλο που μιλούσαν από ζήλο, ελέγχονταν επειδή δεν είπαν τίποτα το αληθινό, ή μάλλον δεν μιλούσαν με ζήλο κατά Θεόν· διότι τότε θα τους είχε δοθεί συγχώρεση. Ώστε δικαίως τους κατηγορεί ο Ιώβ. Από αυτό μαθαίνουμε ότι αυτός που κατηγορεί τους δικαίους τιμωρείται για διόλου μικρή αμαρτία. 42,11a «Άκουσαν δε», λέει, «όλοι οι αδελφοί του και οι αδελφές του» 11b «όλα όσα του είχαν συμβεί» 11c «και ήλθαν προς αυτόν» 11d «καθώς και όλοι όσοι τον γνώριζαν από πριν». 11e «Αφού έφαγαν και ήπιαν μαζί του, τον παρηγόρησαν» 11f «και θαύμασαν για όλα τα δεινά που του επέφερε ο Κύριος». 11g «Και του έδωσε ο καθένας από μία αμνάδα και ένα άσημο χρυσό τετράδραχμο». Τεκμήριο και σημάδι της μεταβολής. Διότι αυτόν που τιμήθηκε από τον Θεό, οι άνθρωποι συνηθίζουν να τον τιμούν όπως ακριβώς τιμάται από έναν βασιλιά.