εἶτα καὶ κοινοῖ τὸν λόγον, ἵνα μὴ δόξῃ φορτικὸς εἶναι· 4,19b 〈ἐξ οὗ καὶ αὐτοί ἐσμεν ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ.〉 καὶ γὰρ ἑτέρωθεν πάλιν τὸ δυνατὸν τοῦ θεοῦ καὶ τὸ ἀσθενὲς τὸ ἡμέτερον παρίστησιν εἰπών· 4,19c 〈ἔπαισεν αὐτούς,〉 φησίν, 〈σητὸς τρόπον.〉 τουτέστιν· εὐκόλως καὶ τὰ ἐνδότατα διέφθειρεν. 4,20a 〈ἀπὸ πρωίθεν,〉 φησίν, 〈ἕως ἑσπέρας, καὶ οὐκέτι εἰσίν.〉 τουτέστιν· ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ ἢ ὅτι διὰ παντός. 4,20b 〈καὶ παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι αὐτοὺς ἑαυτοῖς βοηθῆσαι ἀπώλοντο.〉 τουτέστιν· ὅτι οὐδεὶς ἀντιστῆναι δύναται τῷ θεῷ. οὐ δυνάμεθα δὲ βοηθῆσαι ἑαυτοῖς καὶ διὰ τὸ ὑπερέχον τῆς φύσεως τοῦ θεοῦ καὶ διὰ τὸ τῶν κακῶν πλῆθος. ἃ γὰρ ἡ χεὶρ ἡ ἁγία βεβούλευται, τίς διασκεδάσει; 4,21a 〈ἐνεφύσησε γὰρ αὐτοῖς καὶ ἐτελεύτησαν,〉 21b 〈καὶ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν αὐτοὺς σοφίαν ἀπώλοντο.〉 οὐδὲν γὰρ ἰσχυρότερον τοῦ σοφοῦ. τοῦτο αὐτοὺς εὐχειρώτους ἐποίησε καὶ τῷ θεῷ· μάλιστα μὲν οὖν καὶ ἀπὸ τῆς φύσεως αὐτῆς εἰσιν εὐάλωτοι, ἔπειτα δὲ καὶ ἀπὸ τῆς κακίας καὶ τῆς ἀσεβείας. 5,1a 〈ἐπικάλεσαι δέ, εἴ τίς σου ὑπακούσεται,〉 1b 〈εἴ τινα ἁγίων ἀγγέλων ὄψει.〉 καὶ ἀπὸ τούτου τὴν ὑπεροχὴν δείκνυσιν. ἐπειδὴ γὰρ εἰκὸς ἦν ἀπὸ οἰκείων λογισμῶν ἐξετάζειν τὰ καθ᾽ ἑαυτὸν τὸν Ἰώβ, ὅρα, τί φησιν· «μή μοι τοῦτο εἴπῃς. μέγας ἐστὶν ὁ θεός, πολλὰ ποιεῖ, ὧν οὐκ ἴσμεν· πολὺ τὸ ταπεινὸν τὸ ἡμέτερον, ἀπῳκίσμεθά που πόρρω.
Μετάφραση
Έπειτα γενικεύει τον λόγο του, για να μη φανεί φορτικός: 4,19β 〈αφού και εμείς είμαστε από τον ίδιο πηλό.〉 Διότι, από την άλλη πλευρά, παρουσιάζει και πάλι τη δύναμη του Θεού και τη δική μας αδυναμία, λέγοντας: 4,19γ 〈τους χτύπησε〉, λέει, 〈όπως ο σκόρος.〉 Δηλαδή: κατέστρεψε εύκολα ακόμη και τα πιο εσωτερικά τους μέρη. 4,20α 〈Από το πρωί〉, λέει, 〈έως το βράδυ, και δεν υπάρχουν πλέον.〉 Δηλαδή: μέσα σε μία ημέρα ή παντοτινά. 4,20β 〈Και επειδή δεν μπορούσαν να βοηθήσουν τον εαυτό τους, χάθηκαν.〉 Δηλαδή: ότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στον Θεό. Δεν μπορούμε, δε, να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, τόσο εξαιτίας της υπεροχής της φύσεως του Θεού όσο και εξαιτίας του πλήθους των κακών. Διότι, αυτά που έχει αποφασίσει η άγια χείρα, ποιος θα τα ματαιώσει; 4,21α 〈Διότι φύσηξε εναντίον τους και πέθαναν,〉 21β 〈και εξαιτίας του ότι δεν είχαν σοφία, χάθηκαν.〉 Διότι τίποτα δεν είναι ισχυρότερο από τον σοφό. Αυτό τους έκανε εύκολα υποχείρια και στον Θεό· είναι, λοιπόν, ευάλωτοι κατά κύριο λόγο από την ίδια τους τη φύση, και έπειτα από την κακία και την ασέβειά τους. 5,1α 〈Επικαλέσου, λοιπόν, μήπως κάποιος σε εισακούσει,〉 1β 〈ή μήπως δεις κάποιον από τους αγίους αγγέλους.〉 Και από αυτό καταδεικνύει την υπεροχή. Επειδή, δηλαδή, ήταν επόμενο ο Ιώβ να εξετάζει την κατάστασή του με βάση τους δικούς του λογισμούς, δες τι λέει: «Μη μου το λες αυτό. Μέγας είναι ο Θεός, κάνει πολλά, τα οποία εμείς δεν γνωρίζουμε· μεγάλη είναι η δική μας ταπεινότητα, και έχουμε εξοριστεί κάπου μακριά».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες