Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 5:10

Κύριον δε, λέγει, τον παντοκράτορα, δηλαδή: αυτόν που κρατεί τα πάντα, και τους καιρούς και τους τόπους και τα πράγματα. Έπειτα διηγείται για τη δύναμή του, η οποία εκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση, και λέγει πρώτα γενικά και έπειτα ειδικά: 5,9α 〈αυτόν που κάνει τα μεγάλα και ανεξιχνίαστα,〉 9β 〈ένδοξα και εξαίσια, των οποίων δεν υπάρχει αριθμός,〉 5,10α 〈αυτόν που δίδει βροχή στο πρόσωπο της γης,〉 10β 〈αυτόν που αποστέλλει ύδωρ στα υποκάτω του ουρανού.〉 Το οποίο αποτελεί το πρώτο τεκμήριο της ευεργεσίας του, και το συνεκτικό στοιχείο της ζωής μας, και το δηλωτικό της μεταβολής του καιρού. 5,11α 〈αυτόν που ανυψώνει τους ταπεινούς〉 11β 〈και όσους έχουν χαθεί τους εξεγείρει προς σωτηρία.〉 Αυτό ισχύει και για τα επιμέρους, όπου το ένα είναι φανερό, ενώ το άλλο άδηλο. Αλλά το εξής παράδειγμα είναι πιο οικείο: 5,12α 〈αυτόν που διασκορπίζει τις βουλές των πανούργων,〉 12β 〈ώστε τα χέρια τους να μην πράξουν τίποτε το αληθινό.〉 Δηλαδή: αυτόν που μεταβάλλει και αλλάζει τις βουλές των πανούργων, οι οποίοι δεν πράττουν τίποτε το αληθινό. Και αυτό αποτελεί έργο της δύναμης και της οικονομίας του Θεού, το να μπορεί να συλλαμβάνει την πανουργία και να την καθιστά ανώφελη. Διότι, όπως ακριβώς το να υπερισχύει κανείς επί ισχυρών σωμάτων, έτσι και το να υπερισχύει επί δόλιας ψυχής, είναι έργο του Θεού. 5,13α 〈αυτός που συλλαμβάνει τους σοφούς μέσα στην ίδια τους τη φρόνηση.〉 Δηλαδή: αυτός που υπερισχύει, που κυριαρχεί. 5,13β 〈και ματαίωσε τις βουλές των πολυπλόκων.〉 Αντί του: τις κατέστησε άκυρες. Αυτά τα αναφέρει αινιγματικά προς αυτόν, ως άνθρωπο που καυχιέται και υπερηφανεύεται.

Και ως προς αυτό, η δική μας φύση μειονεκτεί έναντι όσων φυτρώνουν από τη γη και τα βουνά, έχοντας το οδυνηρό στοιχείο στη γέννηση και την αύξηση. Και στα πτηνά βέβαια έχει δοθεί το να πετούν χωρίς κόπο και να συλλέγουν την τροφή τους δίχως πόνους· τίποτα όμως από αυτά δεν συμβαίνει στον άνθρωπο χωρίς ταλαιπωρία. «Αυτόν που δίνει βροχή επάνω στη γη, που αποστέλλει νερό στα υπό τον ουρανό.» Το οποίο είναι το πρώτο δείγμα της ευεργεσίας του, και αυτό που συγκρατεί τη ζωή μας, και το δηλωτικό της μεταβολής του καιρού. «Είθε ο αδύναμος να διασωθεί από το χέρι του δυνάστη· μακάρι να υπάρχει ελπίδα στον αδύναμο, και το στόμα του αδίκου να εμφραχθεί.» Αυτά δε, λέγει, τα πράττει ο Θεός, ώστε και ο αδύναμος να ελπίζει στα αγαθά, και ο άδικος να μην επαίρεται, αλλά η μεγαλόστομη γλώσσα να εμφράσσεται και το αλαζονικό ύφος να καταστέλλεται. «Μακάριος δε ο άνθρωπος, τον οποίο έλεγξε ο Κύριος, γι' αυτό μην απορρίπτεις τη νουθεσία του Παντοκράτορος.» Διότι εάν αυτός είναι που διαλύει τα δεινά και τα μεταστρέφει στα αντίθετά τους, και που κάνει τον άνθρωπο να απολαύσει βαθιά ειρήνη, δεν τα πράττει αυτά με διαφορετική πρόθεση, αλλά με την ίδια. «Έξι φορές θα σε διασώσει από τις θλίψεις, και την έβδομη δεν πρόκειται να σε αγγίξει κακό.» Δηλαδή, δεν το πράττει αυτό διαρκώς· αλλά στις πρώτες περιπτώσεις επιτρέπει να περάσεις δοκιμασία· ύστερα όμως από αυτά, δεν επιτρέπει ούτε δοκιμασία, ώστε να μην υπάρχει πλέον ούτε η ανάγκη να διασωθείς. «Θα σε κρύψει από τη μάστιγα της γλώσσας.» Δεν είναι μικρό πράγμα και αυτό, τουναντίον είναι πάρα πολύ μεγάλο, το να διασωθεί κανείς από άνθρωπο που δεν λέγει τίποτα καλό.

ΤΙΤΛΟΣ ΣΤ΄. — Περί του άφρονος, πονηρού και απαίδευτου υιού. «Στον δόλιο υιό τίποτα το αγαθό δεν θα υπάρξει.» «Ο άφρων υιός λυπεί τη μητέρα του. Σαν καταστροφικός άνεμος κατά τον θερισμό γίνεται ο παράνομος υιός.» «Δεν ευφραίνεται ο πατέρας για τον απαίδευτο υιό.» «Ο άφρων υιός περιπαίζει τη μητέρα του.» «Ο ανυπάκουος υιός θα καταλήξει στην απώλεια.» «Οργή προκαλεί στον πατέρα του ο άφρων υιός, και οδύνη σε εκείνη που τον γέννησε.» «Το κακό τέκνο καταριέται τον πατέρα του και δεν ευλογεί τη μητέρα του. Το κακό τέκνο θεωρεί τον εαυτό του δίκαιο. Το κακό τέκνο έχει αλαζονικό βλέμμα και με τα βλέφαρά του υπερηφανεύεται.» «Αποτελεί ντροπή για τον πατέρα το απαίδευτο τέκνο.» «Η κληρονομιά των αμαρτωλών τέκνων θα χαθεί, και το όνειδος θα παραμένει διαρκώς στους απογόνους τους.» ΤΙΤΛΟΣ Ζ΄. — Περί του υετού και της βροχής· και ότι τα ύδατα ανέρχονται από τη γη στον ουρανό. «Αυτόν που δίνει βροχή πάνω στη γη, αυτόν που αποστέλλει νερό σε όλα τα μέρη κάτω από τον ουρανό.» «Όλα όσα θέλησε ο Κύριος τα έκανε, στον ουρανό και στη γη,» και τα λοιπά. «Εκείνος που προσκαλεί το νερό της θάλασσας και το εκχέει σε όλο το πρόσωπο της γης, Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ είναι το όνομά Του.» ΤΙΤΛΟΣ Η΄. — Περί της υγείας· και ότι υπερέχει των πάντων. «Καλύτερα να είναι κανείς φτωχός και υγιής, παρά πλούσιος και να μαστίζεται το σώμα του (από ασθένειες).» «Η υγεία και η ευεξία είναι ανώτερες από κάθε χρυσάφι· το ίδιο και ένα εύρωστο σώμα από τον αμέτρητο πλούτο.»