Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 5:2

Τους φύσηξε και πέθαναν, επειδή δεν είχαν σοφία. Επικαλέσου, λοιπόν, να δούμε αν κάποιος θα σε εισακούσει, ή αν θα δεις κάποιον από τους αγίους αγγέλους· διότι τον άφρονα τον σκοτώνει η οργή, και τον πλανεμένο τον θανατώνει ο φθόνος. Εγώ ο ίδιος έχω δει άφρονες να βγάζουν ρίζες, αλλά αμέσως καταστράφηκε η κατοικία τους.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΕ΄. Η οργή καταστρέφει και τους φρόνιμους· η ταπεινή απόκριση αποτρέπει τον θυμό· ενώ ο λυπηρός λόγος εγείρει την οργή. [Cod. f. 65 a.] Άρα από εμάς εξαρτάται το παν, και το να εγείρουμε και το να κατευνάζουμε· άρα δεν είναι ο Κύριος που οργίζεται, αλλά εμείς είμαστε που προκαλούμε το να οργίζεται Εκείνος ή όχι· εάν λοιπόν [η οργή] καταστρέφει τους φρόνιμους, πόσο μάλλον ισχύει για εκείνους για τους οποίους έχει ειπωθεί: «Τον άφρονα τον εξοντώνει η οργή»; Πράγμα που συμβαίνει βέβαια να το πάθει από απροσεξία και ο φρόνιμος. Η δε υποχωρητική [απόκριση] αποτρέπει τον θυμό, δηλαδή η στάση εκείνου που αποκρίνεται, όταν φαίνεται ταπεινή και δεν περιέχει τίποτα το τραχύ. Η ίαση της γλώσσας είναι δέντρο ζωής. Και θεραπεύεται η γλώσσα όταν δεν αμαρτάνει με τον λόγο· διότι ασθένεια της γλώσσας είναι η διά μέσου αυτής αμαρτία· θα πληρωθεί δε προφανώς από το Άγιο Πνεύμα εκείνος που την προφυλάσσει και δεν αμαρτάνει με τη γλώσσα. Τα χείλη των σοφών δεσμεύονται από την επίγνωση· οι καρδιές όμως των αφρόνων δεν είναι ασφαλείς. [Cod. f. 66 b.] Παρατήρησε ότι οι μεν είναι ασφαλείς και εξωτερικά ως προς τη γλώσσα και διαθέτουν σύνεση, ενώ οι δε, δεν είναι ούτε εσωτερικά· διότι έχουν διαφθαρεί από την ίδια την καρδιά. Ή σημαίνει ότι οι φαύλοι κινούν τη γλώσσα τους για να ομιλούν, μη έχοντας συναίσθηση της δυνάμεως των λεγομένων· ενώ οι σοφοί, λόγω της επίγνωσής τους, συγκρατούν τα χείλη τους.

Και τι να πω γι' αυτόν, αφού και για τα παιδιά του το ίδιο μπορεί να λεχθεί; Ώστε, οτιδήποτε και αν κάνει, καλά το κάνει.» 5,2a 〈Διότι τον άφρονα,〉 λέει, 〈τον εξολοθρεύει η οργή,〉 2b 〈και τον πλανημένο τον θανατώνει ο ζήλος.〉 Αλλά ο σοφός τα έχει εξετάσει όλα αυτά με ακρίβεια, ενώ ο ανόητος δεν στρέφει το βλέμμα του σε τίποτε από αυτά· ή ότι ο Θεός εξολοθρεύει με την οργή τον άφρονα, και τον πλανημένο τον θανατώνει ο ζήλος του Θεού. Δηλαδή: η οργή εξολοθρεύει τους άφρονες· νομίζω πως εννοεί τους αμαρτωλούς. Τον άφρονα, λέει, τον εξολοθρεύει η οργή, ώστε τον φρόνιμο σε καμία περίπτωση· διότι δεν υπάρχει οργή εκεί. Ότι δε η οργή καταστρέφει και τους φρονίμους, το λέει αλλού· όταν όμως υπάρχει και αφροσύνη, τότε πολύ περισσότερο. 5,3a 〈Εγώ δε είδα άφρονες να βγάζουν ρίζες,〉 3b 〈αλλά αμέσως η κατοικία τους καταναλώθηκε.〉 Και δες πώς προλαμβάνει να το διορθώσει: «Μη μου πεις τούτο, ότι δηλαδή πολλές φορές απέκτησαν και παιδιά, διότι αυτό δεν διήρκεσε παντοτινά.» Επειδή, λοιπόν, ήταν φυσικό να πει κάποιος: «Πώς λοιπόν, αν ο Ιώβ ήταν αμαρτωλός, απόλαυσε τόσα πολλά αγαθά;», «ναι», λέει, «είδα άφρονες να βγάζουν ρίζες.» Βλέπεις ότι αποκαλεί άφρονα τον αμαρτωλό;