καὶ τοῦτο τῆς τοῦ θεοῦ οἰκονομίας, ὥστε μὴ εὐθέως τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀναιρεῖν, ἀλλὰ διδόναι αὐτοῖς προθεσμίαν μετανοίας, ὥστε τοῖς ἀνθρώποις μὴ εἶναι ἀναγκαστὸν τὸ καλόν. 5,4a 〈πόρρω γένοιντο,〉 φησίν, 〈οἱ υἱοὶ αὐτῶν ἀπὸ σωτηρίας,〉 4b 〈κολαβρισθείησαν δὲ ἐπὶ θύραις ἡσσόνων.〉 τουτέστιν· ἐσκορπίσθησαν, ἐξερρίφησαν. 5,4b 〈καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἐξαιρούμενος.〉 5,5a 〈ἃ γὰρ ἐκεῖνοι ἐθέρισαν, δίκαιοι ἔδονται·〉 5b 〈αὐτοὶ δὲ ἐκ κακῶν οὐκ ἐξαιρεθήσονται,〉 5c 〈καὶ ἐκσιφωνισθείη αὐτῶν ἡ ἰσχύς.〉 τουτέστιν· ἐξαντληθείη αὐτῶν ἡ δύναμις. ἅμα καὶ ἐπαιρομένου ἐστὶ ταῦτα. 5,6a 〈οὐ γὰρ μὴ ἐξέλθῃ ἐκ τῆς γῆς κόπος,〉 6b 〈οὐδὲ ἐξ ὀρέων ἀναβλαστήσει πόνος.〉 «τὸ γὰρ βαρύθυμον τοῦτο», φησίν, «ἐν ἀνθρώποις ἐστίν.» ὅρα, πῶς πάλιν βιάζεται δεῖξαι φυσικὰ τὰ εἰρημένα, ἵνα μὴ ἔχῃ τις ἐπισκῆψαι τῷ λόγῳ. «ἡ γὰρ τῶν ἀνθρώπων φύσις τοιαύτη», φησίν· «οὐδὲν γὰρ μοχθηρότερον ἢ ὀϊζυρότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώπου.» τουτέστιν· οὐ δεῖ θαυμάζειν οὐδὲ ξενίζεσθαι. ἐπὶ τούτῳ γεγόναμεν ὥστε ταλαιπωρεῖν καὶ ταλαιπωρεῖσθαι. τοῦτο καὶ ὁ προφήτης φησίν· καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος, καὶ πάλιν ὁ Ἰακώβ· μικραὶ καὶ πόνηραι αἱ ἡμέραι μου. 5,7a 〈ἀλλ᾽ ἄνθρωπος,〉 φησίν, 〈ἐν κόπῳ γεννᾶται.〉 «φυσικὸν τὸ πρᾶγμά ἐστιν», φησίν, «ἀδύνατόν ἐστι διαφυγεῖν δυσπραγίαν.»
Μετάφραση
Και αυτό είναι έργο της οικονομίας του Θεού, το να μην εξολοθρεύει αμέσως τους αμαρτωλούς, αλλά να τους δίνει προθεσμία μετανοίας, ώστε το καλό να μην είναι καταναγκαστικό για τους ανθρώπους. 5,4a «Μακριά να βρεθούν», λέει, «οι γιοι τους από τη σωτηρία», 4b «και ας καταπατηθούν στις θύρες των κατωτέρων τους». Δηλαδή: σκορπίστηκαν, πετάχτηκαν έξω. 5,4b «Και δεν θα υπάρχει κανείς για να τους ελευθερώσει». 5,5a «Διότι όσα εκείνοι θέρισαν, θα τα φάνε οι δίκαιοι», 5b «και οι ίδιοι δεν θα γλιτώσουν από τις συμφορές», 5c «και ας απορροφηθεί η ισχύς τους». Δηλαδή: ας εξαντληθεί η δύναμή τους. Συγχρόνως αυτά είναι λόγια ανθρώπου που επαίρεται. 5,6a «Διότι ο κόπος δεν πρόκειται να βγει από τη γη», 6b «ούτε ο πόνος θα βλαστήσει από τα όρη». «Διότι αυτή η βαρυθυμία», λέει, «υπάρχει μέσα στους ανθρώπους.» Πρόσεξε πώς πάλι βιάζεται να δείξει ότι τα λεγόμενα είναι φυσικά, ώστε να μην μπορεί κανείς να επικρίνει τον λόγο. «Διότι τέτοια είναι η φύση των ανθρώπων», λέει· «επειδή η γη δεν τρέφει τίποτα πιο αξιολύπητο ούτε πιο δυστυχισμένο από τον άνθρωπο.» Δηλαδή: δεν πρέπει να απορούμε ούτε να παραξενευόμαστε. Γι' αυτόν τον σκοπό έχουμε έρθει στη ζωή, για να κοπιάζουμε και να ταλαιπωρούμαστε. Αυτό λέει και ο προφήτης: «και το μεγαλύτερο μέρος τους είναι κόπος και πόνος», και πάλι ο Ιακώβ: «λίγες και γεμάτες πόνο είναι οι ημέρες μου». 5,7a «Αλλά ο άνθρωπος», λέει, «γεννιέται μέσα στον κόπο.» «Είναι φυσικό το πράγμα», λέει, «είναι αδύνατον να διαφύγει κανείς τη δυστυχία.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες