Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 5:9

Ένας, λοιπόν, είναι ο Θεός, ο Πατέρας, ο Παντοκράτορας, τον οποίο τόλμησαν να δυσφημήσουν τα τέκνα των αιρετικών. Διότι τόλμησαν να δυσφημήσουν τον Κύριο Σαβαώθ, αυτόν που κάθεται πάνω στα Χερουβίμ. Τόλμησαν να δυσφημήσουν τον Κύριο Αδωναΐ, τόλμησαν να βλασφημήσουν τον Παντοκράτορα Θεό των προφητών. Εσύ όμως να προσκυνάς τον ένα Παντοκράτορα Θεό, τον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αποφεύγοντας την πολυθεΐα και αποφεύγοντας κάθε αίρεση, και λέγοντας σύμφωνα με τον Ιώβ: Τον Κύριο τον Παντοκράτορα θα επικαλεστώ, αυτόν που επιτελεί έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία είναι αναρίθμητα. Και επίσης: Για όλα αυτά, υπάρχει τιμή από τον Παντοκράτορα, στον οποίο ανήκει η δόξα και τώρα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Σε ποια δε πόλη, παρά σε τούτη την αρτισύστατη και θεότευκτη; 〈η οποία είναι εκκλησία του ζώντος Θεού, στύλος και εδραίωμα της αλήθειας〉, για την οποία και άλλο ένα θείο λόγιο διαγγέλλει χαρμόσυνα τα εξής: 〈ένδοξα πράγματα ελέχθησαν για σένα, πόλη του Θεού〉· στην οποία, αφού μας συγκέντρωσε ο πανάγαθος Θεός διά της χάριτος του Μονογενούς Του, ο καθένας από τους προσκεκλημένους ας υμνεί, σχεδόν φωνάζοντας και λέγοντας: 〈ευφράνθηκα για εκείνους που μου είπαν 〈στον οίκο του Κυρίου θα πορευτούμε〉〉 και 〈Κύριε, αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου σου και τον τόπο του σκηνώματος της δόξας σου〉. Και όχι μόνο βέβαια ο καθένας ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί ταυτόχρονα, αποδίδοντας τιμή με ένα πνεύμα και με μία ψυχή, ας επευφημούμε, προσθέτοντας: 〈μέγας είναι ο Κύριος και πάρα πολύ αινετός στην πόλη του Θεού μας, στο άγιο όρος του〉. Διότι είναι όντως αληθινά μέγας, και 〈μέγας είναι ο οίκος του〉, υψηλός 〈και επιμήκης και ωραίος σε κάλλος περισσότερο από τους υιούς των ανθρώπων〉· μέγας είναι ο Κύριος, που μόνος αυτός κάνει θαυμάσια· μέγας είναι αυτός 〈που κάνει μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία δεν έχουν αριθμό〉· μέγας είναι αυτός 〈που μεταβάλλει καιρούς και χρόνους, που καθαιρεί και εγκαθιστά βασιλείς, που εγείρει από το χώμα τον φτωχό και ανυψώνει από την κοπριά τον πένητα.

Κύριον δε, λέγει, τον παντοκράτορα, δηλαδή: αυτόν που κρατεί τα πάντα, και τους καιρούς και τους τόπους και τα πράγματα. Έπειτα διηγείται για τη δύναμή του, η οποία εκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση, και λέγει πρώτα γενικά και έπειτα ειδικά: 5,9α 〈αυτόν που κάνει τα μεγάλα και ανεξιχνίαστα,〉 9β 〈ένδοξα και εξαίσια, των οποίων δεν υπάρχει αριθμός,〉 5,10α 〈αυτόν που δίδει βροχή στο πρόσωπο της γης,〉 10β 〈αυτόν που αποστέλλει ύδωρ στα υποκάτω του ουρανού.〉 Το οποίο αποτελεί το πρώτο τεκμήριο της ευεργεσίας του, και το συνεκτικό στοιχείο της ζωής μας, και το δηλωτικό της μεταβολής του καιρού. 5,11α 〈αυτόν που ανυψώνει τους ταπεινούς〉 11β 〈και όσους έχουν χαθεί τους εξεγείρει προς σωτηρία.〉 Αυτό ισχύει και για τα επιμέρους, όπου το ένα είναι φανερό, ενώ το άλλο άδηλο. Αλλά το εξής παράδειγμα είναι πιο οικείο: 5,12α 〈αυτόν που διασκορπίζει τις βουλές των πανούργων,〉 12β 〈ώστε τα χέρια τους να μην πράξουν τίποτε το αληθινό.〉 Δηλαδή: αυτόν που μεταβάλλει και αλλάζει τις βουλές των πανούργων, οι οποίοι δεν πράττουν τίποτε το αληθινό. Και αυτό αποτελεί έργο της δύναμης και της οικονομίας του Θεού, το να μπορεί να συλλαμβάνει την πανουργία και να την καθιστά ανώφελη. Διότι, όπως ακριβώς το να υπερισχύει κανείς επί ισχυρών σωμάτων, έτσι και το να υπερισχύει επί δόλιας ψυχής, είναι έργο του Θεού. 5,13α 〈αυτός που συλλαμβάνει τους σοφούς μέσα στην ίδια τους τη φρόνηση.〉 Δηλαδή: αυτός που υπερισχύει, που κυριαρχεί. 5,13β 〈και ματαίωσε τις βουλές των πολυπλόκων.〉 Αντί του: τις κατέστησε άκυρες. Αυτά τα αναφέρει αινιγματικά προς αυτόν, ως άνθρωπο που καυχιέται και υπερηφανεύεται.

Όλα τα κακά προέρχονται διά της γλώσσης. ΣΤΟΙΧΕΙΟ Δ΄. ΤΙΤΛΟΣ Α΄. — Περί της δυνάμεως του Θεού. «Ο Κύριος ο Θεός σου είναι μέσα σου, Θεός μέγας και κραταιός.» «Θα επικαλεστώ τον Κύριο, τον Δεσπότη των πάντων, αυτόν που επιτελεί έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία δεν έχουν αριθμό.» «Εάν Εκείνος γκρεμίσει, ποιος θα οικοδομήσει; Εάν κλείσει την πόρτα σε άνθρωπο, ποιος θα την ανοίξει;» «Γνωρίζω ότι τα πάντα δύνασαι· και τίποτα δεν σου είναι αδύνατο.» «Αυτόν που ανυψώνει τους ταπεινούς, και εγείρει τους απολωλότες.» «Αυτός που παλαιώνει τα όρη, και δεν το καταλαβαίνουν· αυτός που τα ανατρέπει με την οργή του· αυτός που σείει την υπ' ουρανόν, και οι στύλοι της σαλεύονται. Αυτός που προστάζει τον ήλιο να μην ανατείλει, και δεν ανατέλλει, και θέτει σφραγίδα στα άστρα.»

Και θα ήταν μακροσκελές να διηγηθούμε όσα μεγάλα και θαυμαστά, ένδοξα και εξαίσια επέδειξε προς αυτούς, τα οποία είναι αναρίθμητα, μέσω όλων των οποίων η επιδίωξη ήταν να αποσπαστεί το γένος των ανθρώπων από κάθε άνομη λατρεία και πράξη, και να επαναφερθεί στην αρχική του κατάσταση. Αλλά η φύση μας υποδουλωνόταν ακόμη στην κυριαρχία της πλάνης, και ο θάνατος βασίλευε επί των ανθρώπων, παραδίδοντας τους πάντες στην τυραννία του διαβόλου και στην καταδίκη του άδη.

Τέτοια είναι τα εγχειρήματα της ασέβειας, ώστε από τον καρπό να γνωρίζεται το δέντρο. Επειδή όμως εσάς, όπως προλέχθηκε, η θεία χάρη σας αγκάλιασε μέσω της καλής ομολογίας που ομολογήσατε στους Πατέρες, υπέρ της οποίας είστε πρόθυμοι να αντισταθείτε μέχρι αίματος, έτσι και εμείς οι ταπεινοί, με αυτήν ακριβώς την ομολογιακή πεποίθηση, έχουμε αποδεχθεί και συναριθμούμε στη μερίδα της Ορθοδοξίας, ή μάλλον στην Εκκλησία του Θεού, τόσο εσένα την κυρία δέσποινα, όσο και τον κύριο και δεσπότη μαζί με τους υπόλοιπους ένδοξους κλάδους· και τώρα που ήρθατε στη δική μας ταπεινότητα, σας αποδίδουμε τον πρέποντα σεβασμό και κοινωνούμε μαζί σας, αναπέμποντας ευχαριστίες στον αγαθό Θεό, ο Οποίος επιτελεί μεγάλα και ανεξιχνίαστα έργα, αναρίθμητα, και ο Οποίος οδηγεί από το σκοτάδι στο φως και μεταφέρει από τον δρόμο της πλάνης στο μονοπάτι της ευσέβειας καθέναν που μέσα από την αληθινή του καρδιά επιθυμεί να σωθεί.

Την καταφιλούσε, την περιπτυσσόταν, την τοποθετούσε στα μάτια της. Αμέσως, ω των μεγάλων σου θαυμασίων, Σωτήρα Χριστέ, ανοίχθηκαν τα μάτια της παρευθύς και, βλέποντας το φως, κήρυττε με δυνατή φωνή τη δύναμη του Χριστού και των αγίων του· και παντοτινά ευλογούσε τον Θεό, ο οποίος επιτελεί, όπως είναι γεγραμμένο, θαυμάσια και εξαίσια τέρατα, τα οποία είναι αναρίθμητα. Δεν παρήλθαν πολλές ημέρες, και παίρνοντας το χέρι αυτό η γυναίκα που αξιώθηκε το φως, φθάνει στη μεγαλόπολη της Θεσσαλονίκης. Σκοπός της ήταν να κατατεθεί το τίμιο λείψανο σε τιμιότατο τόπο. Βρίσκει λοιπόν και τον τόπο που ήταν άξιος του θησαυρίσματος, τον πάντιμο ναό της καλλινίκου μάρτυρος Αναστασίας, και σε αυτόν εναποθέτει το χέρι.