Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 7:12

Διότι αυτά τα λόγια αυτόν τον σκοπό είχαν· ήταν λόγια κάποιου που τα σκεφτόταν, τα συλλογιζόταν και τα είχε στον νου του. 7,8α 〈Δεν θα με παρατηρήσει το μάτι εκείνου που με βλέπει,〉 8β 〈τα μάτια σου θα στραφούν σε μένα και δεν θα υπάρχω πια,〉 7,9α 〈σαν το σύννεφο που διαλύθηκε από τον ουρανό.〉 9β 〈Διότι, εάν ο άνθρωπος κατέβει στον Άδη, δεν πρόκειται να ανεβεί πια,〉 7,10α 〈ούτε πρόκειται να επιστρέψει πια στο σπίτι του,〉 10β 〈ούτε θα τον αναγνωρίσει πλέον ο τόπος του.〉 7,11α 〈Γι' αυτό, λοιπόν,〉 λέει, 〈ούτε εγώ θα συγκρατήσω το στόμα μου ούτε τη διάνοιά μου,〉 11β 〈αλλά θα μιλήσω μέσα στη στενοχώρια του πνεύματός μου.〉 Πρόσεξε καταρχάς, πώς γνωρίζει να αναγνωρίζει τα λόγια του και σχεδόν ζητά απολογία από τους κριτές και αξιώνει να λάβει συγγνώμη, με τη δικαιολογία ότι δεν τα ξεστομίζει ο ίδιος, αλλά η θλίψη του. 7,11γ 〈Θα ανοίξω,〉 λέει, 〈το στόμα μου, κυριευμένος από την πίκρα της ψυχής.〉 7,12α 〈Μήπως είμαι θάλασσα ή δράκος,〉 12β 〈που έβαλες φρουρά εναντίον μου;〉 Δηλαδή: «Επειδή έχεις θέσει τόση φρούρηση γύρω μου». Και ως φρουρά εννοεί τον φόβο. 7,13α 〈Είπα: η κλίνη μου θα με παρηγορήσει,〉 13β 〈και θα αναπτύξω διάλογο με τον εαυτό μου, μόνος στο κρεβάτι μου.〉 Τον φόβο τον ονομάζει φρουρά.

δηλαδή: «Τόσο γρήγορα θα χαθώ; Γιατί δεν ξέχασες έναν άνθρωπο τόσο ευτελή;» 8,1 ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΒΑΛΔΑΔ Ο ΣΑΥΧΙΤΗΣ ΛΕΕΙ: 8,2a 〈έως πότε θα τα λες αυτά;〉 2,b 〈πολύλογο πνεύμα βγαίνει από το στόμα σου.〉 8,3a 〈μήπως ο Κύριος θα αδικήσει όταν κρίνει;〉 3b 〈ή μήπως Αυτός που τα δημιούργησε όλα θα διαστρέψει το δίκαιο;〉 Άραγε είπε τέτοια πράγματα, ότι δηλαδή «πάσχω άδικα»; Βλέπεις πώς πουθενά δεν κατανοούν τον σκοπό του δικαίου; Διότι πουθενά δεν είπε κάτι τέτοιο, αλλά κατέφυγε στην ασθένεια της φύσεως, λέγοντας: «Μήπως είμαι θάλασσα ή δράκοντας; Μήπως η δύναμή μου είναι δύναμη λίθων; Διότι, ποια είναι η ζωή μου; Επειδή δεν θα ζήσω αιώνια, για να δείξω μακροθυμία». Επιπλέον, ομολογεί και τα αμαρτήματά του: «Γιατί», λέει, «δεν λησμόνησες την ανομία μου, έστω κι αν όχι για χάρη μου, αλλά για τον εαυτό Σου; Εάν εγώ αμάρτησα, τι μπορώ να Σου κάνω;». Όπως ακριβώς ένας φτωχός, που δεν έχει τίποτα και τα έχει καταναλώσει όλα, θα έλεγε στον δανειστή του: «Τι μπορώ να σου κάνω; Διότι εγώ δεν μπορώ πλέον να σου τα επιστρέψω». Έπειτα τον κατηγορεί και για φλυαρία, αγνοώντας ότι σε όσους βρίσκονται σε μεγάλη οδύνη, το να μιλούν φέρνει κάποια παρηγοριά, όπως ακριβώς λέει και ο ίδιος: «Θα μιλήσω βρισκόμενος σε ανάγκη του πνεύματός μου». Αλλά όμως, «και αυτά», λέει, «γι' αυτό τον λόγο τα εξέφρασα, επειδή το απαιτούσε η ανάγκη, γι' αυτό ζήτησα τον θάνατο». Αυτός όμως, που δεν τολμούσε ούτε αυτόν (τον θάνατο) να ζητήσει να έλθει, εάν δεν το απαιτούσε η ανάγκη, δες πόση ευλάβεια επιδεικνύει, ώστε ο λόγος του δεν είναι άστοχος.