Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 7:13

Διότι αυτά τα λόγια αυτόν τον σκοπό είχαν· ήταν λόγια κάποιου που τα σκεφτόταν, τα συλλογιζόταν και τα είχε στον νου του. 7,8α 〈Δεν θα με παρατηρήσει το μάτι εκείνου που με βλέπει,〉 8β 〈τα μάτια σου θα στραφούν σε μένα και δεν θα υπάρχω πια,〉 7,9α 〈σαν το σύννεφο που διαλύθηκε από τον ουρανό.〉 9β 〈Διότι, εάν ο άνθρωπος κατέβει στον Άδη, δεν πρόκειται να ανεβεί πια,〉 7,10α 〈ούτε πρόκειται να επιστρέψει πια στο σπίτι του,〉 10β 〈ούτε θα τον αναγνωρίσει πλέον ο τόπος του.〉 7,11α 〈Γι' αυτό, λοιπόν,〉 λέει, 〈ούτε εγώ θα συγκρατήσω το στόμα μου ούτε τη διάνοιά μου,〉 11β 〈αλλά θα μιλήσω μέσα στη στενοχώρια του πνεύματός μου.〉 Πρόσεξε καταρχάς, πώς γνωρίζει να αναγνωρίζει τα λόγια του και σχεδόν ζητά απολογία από τους κριτές και αξιώνει να λάβει συγγνώμη, με τη δικαιολογία ότι δεν τα ξεστομίζει ο ίδιος, αλλά η θλίψη του. 7,11γ 〈Θα ανοίξω,〉 λέει, 〈το στόμα μου, κυριευμένος από την πίκρα της ψυχής.〉 7,12α 〈Μήπως είμαι θάλασσα ή δράκος,〉 12β 〈που έβαλες φρουρά εναντίον μου;〉 Δηλαδή: «Επειδή έχεις θέσει τόση φρούρηση γύρω μου». Και ως φρουρά εννοεί τον φόβο. 7,13α 〈Είπα: η κλίνη μου θα με παρηγορήσει,〉 13β 〈και θα αναπτύξω διάλογο με τον εαυτό μου, μόνος στο κρεβάτι μου.〉 Τον φόβο τον ονομάζει φρουρά.

Είπα: θα με παρηγορήσει η κλίνη μου, δηλαδή· «θα λάβω την παρηγοριά από τον ύπνο». 7,14 «Γιατί με εκφοβίζεις στα όνειρα και με καταπλήσσεις στα οράματα;» Και αυτό, λοιπόν, ήταν ενέργεια του διαβόλου· διότι ο Θεός δεν του επέφερε τίποτα, αλλά τα πάντα προέρχονταν από το χέρι του διαβόλου. 7,15α «Θα απαλλάξεις δε», λέει, «τη ζωή μου από το πνεύμα μου, και την ψυχή μου από το σώμα», 15β «και τα οστά μου από τον θάνατο». 7,16α «Διότι δεν θα ζήσω αιώνια, για να δείξω μακροθυμία». 16β «Απομακρύνσου από εμένα, διότι ο βίος μου είναι κενός». Με το να λέει σχεδόν: «θανάτωσέ με», αυτά εκφράζει. «Ιδού τα φορτικά λόγια». Τι το φορτικό έχουν; Εξέφρασε τη συμφορά του και ζήτησε θάνατο και λύτρωση. Διότι δεν θα ζήσω αιώνια, λέει, για να μακροθυμήσω. Βλέπεις πώς είχε στερηθεί και αυτήν την ελπίδα; Διότι, ποιος είναι ο χρόνος μου, λέει, ώστε να υπομένω; Βλέπεις πώς αυτό περισσότερο από όλα τον αναστάτωνε, το ότι δεν προσδοκούσε καμία μεταβολή, ή κι αν ακόμη επρόκειτο να συμβεί, ότι θα ήταν σύντομη; Διότι δεν θα ζήσω αιώνια, λέει· ώστε αν το γνώριζε αυτό, θα έδειχνε μακροθυμία. Απομακρύνσου, λέει, από εμένα, διότι ο βίος μου είναι κενός. Φαίνεται αυτό να είναι βαρύ, αλλά ας το εξετάσουμε. Τι σημαίνει, δηλαδή; Αυτό ακριβώς που λέει και ο Δαβίδ: Απομάκρυνε από εμένα τη μάστιγά σου. «Διότι είναι κενός», λέει, «ο βίος μου. Αρκεί και αυτός ως τιμωρία για εμένα. Μήπως είμαι εγώ κάτι σπουδαίο», λέει, «ώστε να υποφέρω αυτά τα δεινά;»

Μπορεί επίσης να δηλώνει την υπερβολική οδύνη, και το ότι οι πόνοι του έφτασαν μέχρι θανάτου. Όσο για τη φράση, «Ελαφρύτερος από δρομέα», σημαίνει ότι, όπως ακριβώς εκείνοι, προτού καν σταθούν, απομακρύνονται με άλμα· έτσι και η δόξα, προτού καν φτάσει, πετάει μακριά. «Έχει χαθεί», λέει, «ο βίος μου μέσα σε κενή ελπίδα». Γιατί; Επειδή ταλαιπωρήθηκα και δεν έλαβα κανέναν μισθό· επειδή βρίσκομαι μέσα σε συμφορές, και δεν έχω κανένα καλό τέλος. Έπειτα, αφήνοντας τη συζήτηση με τους φίλους του, στρέφεται στο εξής, ενδιαμέσως, σε προσευχή και λέει: «Διότι, εάν ο άνθρωπος κατέβει στον άδη, δεν πρόκειται πλέον να ανέβει, ούτε πρόκειται να επιστρέψει στον δικό του οίκο, ούτε ο τόπος του πρόκειται να τον αναγνωρίσει πια». Αξίζει μάλιστα γι' αυτόν τον λόγο να θαυμάζουμε τον δίκαιο, επειδή, αν και δεν γνώριζε τίποτα περί αναστάσεως, ενώ πονούσε, υπέμενε τα πάντα με γενναιότητα. Διότι το ότι δεν γνώριζε κάτι σαφές περί του μυστηρίου της εκ νεκρών παλιγγενεσίας, είναι φανερό από το εξής: Σε εκείνον που κατήλθε μία φορά, λέει, διά του θανάτου στον άδη, δεν επιτρέπεται πλέον, αφού αναζήσει, να επιστρέψει στον δικό του οίκο· αλλά ούτε και ανάμνησή του πρόκειται να διασωθεί, καθώς γίνεται άφαντος από τους ζωντανούς· διότι είναι αδύνατον αυτός που πέθανε να αναστηθεί. «Είπα ότι η κλίνη μου θα με παρακαλέσει (παρηγορήσει). [Ο δε Σύμμαχος: θα παρηγορήσει.] Και θα απευθύνω ιδιαιτέρως λόγο προς τον εαυτό μου στο κρεβάτι μου. [Ο δε Θεοδοτίων: Θα με υποβαστάξει στην περισυλλογή μου η κλίνη μου.] Με εκφοβίζεις με ενύπνια και με οράματα με καταπλήσσεις».