Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 7:16

Το θηρίο είναι πονηρό και ποτέ δεν απελπίζεται· πράγμα που γίνεται για εμάς η μεγαλύτερη καταδίκη, διότι εκείνος μεν ποτέ δεν χάνει την ελπίδα του για την απώλειά μας, ενώ εμείς απελπιζόμαστε για τη δική μας σωτηρία. Αλλά δες πώς προμελετούσε την αναπηρία και τη φθορά του σώματος. Επειδή δηλαδή ο ίδιος δεν είχε ποτέ υπομείνει κάτι τέτοιο, αλλά ζούσε συνεχώς μέσα σε πλούτο, σε τρυφή και σε κάθε άλλη λαμπρότητα, αναλογιζόταν καθημερινά τις συμφορές των άλλων. Και φανερώνοντας αυτό, έλεγε: «Διότι ο φόβος, τον οποίο φοβόμουν, ήρθε σε εμένα, και εκείνο που έτρεμα, με συνάντησε». Και πάλι: «Εγώ δε για κάθε αδύναμο έκλαψα, και στέναξα βλέποντας άνθρωπο σε ανάγκες». Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν τον τάραζε τίποτα από όσα του συνέβαιναν, από εκείνα τα μεγάλα και αφόρητα. Διότι μη μου βλέπεις μόνο την απώλεια των χρημάτων, ούτε τον χαμό των παιδιών, ούτε εκείνη την ανίατη πληγή, ούτε την επιβουλή της γυναίκας του, αλλά εκείνα που είναι πολύ πιο οδυνηρά από αυτά. Και τι χειρότερο από αυτά, λέει κάποιος, έπαθε ο Ιώβ; Διότι από την ιστορία δεν μαθαίνουμε τίποτα περισσότερο από αυτά. Επειδή κοιμόμαστε, δεν μαθαίνουμε· διότι όποιος μεριμνά και αναζητά επιμελώς το μαργαριτάρι, θα μάθει πολύ περισσότερα από αυτά. Διότι τα πιο οδυνηρά, και ικανά να προκαλέσουν μεγαλύτερη ταραχή, ήταν άλλα. Και πρώτον, το ότι δεν γνώριζε τίποτα το σαφές περί της βασιλείας των ουρανών και της αναστάσεως· πράγμα που άλλωστε έλεγε θρηνώντας: «Διότι δεν θα ζήσω αιώνια, για να κάνω υπομονή».

Είπα: θα με παρηγορήσει η κλίνη μου, δηλαδή· «θα λάβω την παρηγοριά από τον ύπνο». 7,14 «Γιατί με εκφοβίζεις στα όνειρα και με καταπλήσσεις στα οράματα;» Και αυτό, λοιπόν, ήταν ενέργεια του διαβόλου· διότι ο Θεός δεν του επέφερε τίποτα, αλλά τα πάντα προέρχονταν από το χέρι του διαβόλου. 7,15α «Θα απαλλάξεις δε», λέει, «τη ζωή μου από το πνεύμα μου, και την ψυχή μου από το σώμα», 15β «και τα οστά μου από τον θάνατο». 7,16α «Διότι δεν θα ζήσω αιώνια, για να δείξω μακροθυμία». 16β «Απομακρύνσου από εμένα, διότι ο βίος μου είναι κενός». Με το να λέει σχεδόν: «θανάτωσέ με», αυτά εκφράζει. «Ιδού τα φορτικά λόγια». Τι το φορτικό έχουν; Εξέφρασε τη συμφορά του και ζήτησε θάνατο και λύτρωση. Διότι δεν θα ζήσω αιώνια, λέει, για να μακροθυμήσω. Βλέπεις πώς είχε στερηθεί και αυτήν την ελπίδα; Διότι, ποιος είναι ο χρόνος μου, λέει, ώστε να υπομένω; Βλέπεις πώς αυτό περισσότερο από όλα τον αναστάτωνε, το ότι δεν προσδοκούσε καμία μεταβολή, ή κι αν ακόμη επρόκειτο να συμβεί, ότι θα ήταν σύντομη; Διότι δεν θα ζήσω αιώνια, λέει· ώστε αν το γνώριζε αυτό, θα έδειχνε μακροθυμία. Απομακρύνσου, λέει, από εμένα, διότι ο βίος μου είναι κενός. Φαίνεται αυτό να είναι βαρύ, αλλά ας το εξετάσουμε. Τι σημαίνει, δηλαδή; Αυτό ακριβώς που λέει και ο Δαβίδ: Απομάκρυνε από εμένα τη μάστιγά σου. «Διότι είναι κενός», λέει, «ο βίος μου. Αρκεί και αυτός ως τιμωρία για εμένα. Μήπως είμαι εγώ κάτι σπουδαίο», λέει, «ώστε να υποφέρω αυτά τα δεινά;»

δηλαδή: «Τόσο γρήγορα θα χαθώ; Γιατί δεν ξέχασες έναν άνθρωπο τόσο ευτελή;» 8,1 ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΒΑΛΔΑΔ Ο ΣΑΥΧΙΤΗΣ ΛΕΕΙ: 8,2a 〈έως πότε θα τα λες αυτά;〉 2,b 〈πολύλογο πνεύμα βγαίνει από το στόμα σου.〉 8,3a 〈μήπως ο Κύριος θα αδικήσει όταν κρίνει;〉 3b 〈ή μήπως Αυτός που τα δημιούργησε όλα θα διαστρέψει το δίκαιο;〉 Άραγε είπε τέτοια πράγματα, ότι δηλαδή «πάσχω άδικα»; Βλέπεις πώς πουθενά δεν κατανοούν τον σκοπό του δικαίου; Διότι πουθενά δεν είπε κάτι τέτοιο, αλλά κατέφυγε στην ασθένεια της φύσεως, λέγοντας: «Μήπως είμαι θάλασσα ή δράκοντας; Μήπως η δύναμή μου είναι δύναμη λίθων; Διότι, ποια είναι η ζωή μου; Επειδή δεν θα ζήσω αιώνια, για να δείξω μακροθυμία». Επιπλέον, ομολογεί και τα αμαρτήματά του: «Γιατί», λέει, «δεν λησμόνησες την ανομία μου, έστω κι αν όχι για χάρη μου, αλλά για τον εαυτό Σου; Εάν εγώ αμάρτησα, τι μπορώ να Σου κάνω;». Όπως ακριβώς ένας φτωχός, που δεν έχει τίποτα και τα έχει καταναλώσει όλα, θα έλεγε στον δανειστή του: «Τι μπορώ να σου κάνω; Διότι εγώ δεν μπορώ πλέον να σου τα επιστρέψω». Έπειτα τον κατηγορεί και για φλυαρία, αγνοώντας ότι σε όσους βρίσκονται σε μεγάλη οδύνη, το να μιλούν φέρνει κάποια παρηγοριά, όπως ακριβώς λέει και ο ίδιος: «Θα μιλήσω βρισκόμενος σε ανάγκη του πνεύματός μου». Αλλά όμως, «και αυτά», λέει, «γι' αυτό τον λόγο τα εξέφρασα, επειδή το απαιτούσε η ανάγκη, γι' αυτό ζήτησα τον θάνατο». Αυτός όμως, που δεν τολμούσε ούτε αυτόν (τον θάνατο) να ζητήσει να έλθει, εάν δεν το απαιτούσε η ανάγκη, δες πόση ευλάβεια επιδεικνύει, ώστε ο λόγος του δεν είναι άστοχος.

Κανείς δεν τιμά τον Θεό επάξια, παρά μόνο δίκαια, αφού ούτε στους γονείς είναι δυνατόν να ανταποδώσει κανείς ίσες ευεργεσίες. Διότι είναι αδύνατον να τους γεννήσει σε ανταπόδοση. ΤΙΤΛΟΣ Δʹ. — Περί δικαιολογίας· και ποιοι δικαιολογήθηκαν ενώπιον του Θεού. «Δεν θα ζήσω αιώνια, ώστε να μακροθυμήσω.»