Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 7:2

Έτσι όρισε ο Θεός να είναι κοπιαστικός ο ανθρώπινος βίος. Αλλά πρόσθεσε: επί της γης, όχι πλέον «στους ουρανούς». 7,1β 〈Και όπως του καθημερινού μισθωτού είναι η ζωή του.〉 Εννοεί τον κόπο· όπως ακριβώς εκείνος κοπιάζει και ταλαιπωρείται καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, έτσι και ο βίος είναι βραχύς και κοπιαστικός και δεν συλλέγει τίποτα σπουδαίο· διότι, όπως ακριβώς εκείνος ο μισθωτός κοπιάζει μεν όλο το διάστημα της ημέρας, αλλά δεν συλλέγει τίποτα σπουδαίο, έτσι συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Άραγε λοιπόν είναι γεμάτος μόνο από κόπους, και όχι και από κινδύνους; 7,2α 〈Ή σαν τον υπηρέτη που φοβάται τον κύριό του και έχει βρει σκιά.〉 «Ακόμη κι αν αναπαυθώ για λίγο», λέει, «όπως ακριβώς ένας δούλος παίρνει μια μικρή ανάσα, όχι όμως με ασφάλεια ούτε με ελευθερία, έτσι πολλές είναι από παντού οι επιθέσεις της τυραννίας.» Μου φαίνεται ότι εννοεί τον δούλο που είναι δραπέτης· όπως ακριβώς εκείνος που δραπέτευσε από τον δεσπότη του βρίσκεται διαρκώς σε αγωνία. 7,2β 〈Ή σαν τον μισθωτό που αναμένει τον μισθό του.〉 Μόνο εκείνον τον χρόνο αναπαύεται. 7,3α 〈Έτσι κι εγώ υπέμεινα μήνες κενούς.〉 «Με αγωνία, με ταλαιπωρία, με φόβο.»

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζʹ. «Μήπως δεν είναι δοκιμασία ο βίος του ανθρώπου πάνω στη γη; Και η ζωή του σαν τη ζωή του ημερομίσθιου εργάτη; Ή σαν τον δούλο που φοβάται τον κύριό του, και έχει βρει λίγη σκιά; Ή σαν τον μισθωτό που αναμένει τον μισθό του;» Άραγε, λέει, δεν σας φαίνεται ότι ο βίος όλων των ανθρώπων είναι γεμάτος από πειρασμούς και θλιβερές περιστάσεις; Και ότι κάθε άνθρωπος μοιάζει με τον ημερομίσθιο εργάτη, ο οποίος κοπιάζει καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, για να αποκομίσει κάτι μικρό; Ή με τον δούλο που φοβάται τον δεσπότη του, και μετά βίας τυγχάνει κάποτε μιας μικρής ανάπαυσης; Ή απλώς με έναν μισθωτό, έστω κι αν δεν είναι ημερομίσθιος, προκειμένου μετά από πολλούς κόπους να λάβει κάποιον μισθό;

Μέσα από αυτά, λοιπόν, θέλει να δείξει το κοπιώδες και το βραχύ του βίου. Και λέει: Άραγε είναι γεμάτος μόνο από πόνους και όχι και από κινδύνους; Σε εμένα, όμως, φαίνεται ότι ομιλεί για κάποιον δραπέτη δούλο, ο οποίος βρίσκεται διαρκώς σε αγωνία εξαιτίας της φυγής του. Διότι αυτό υποδηλώνει η φράση «έχοντας βρει σκιά», δηλαδή, το να λογαριάζει κανείς, εξαιτίας του φόβου του, τα μη παρόντα ως παρόντα, και να αναζητά το σκοτάδι, για να καλυφθεί από αυτό. Εξάλλου, εάν ο βίος είναι πειρατήριο, πώς είναι δυνατόν αυτός που βρίσκεται στο πειρατήριο να μην περιπέσει σε πειρασμό; Ώστε συμβαίνει να πάθει κανείς αυτά τα οποία έχω πάθει εγώ, όχι μόνο από αδικία, αλλά και από αυτήν την ίδια τη φύση. «Νύχτες οδυνών μού έχουν δοθεί. Εάν κοιμηθώ, λέγω: Πότε θα γίνει ημέρα; Και όταν σηκωθώ, πάλι λέγω: Πότε θα έλθει η εσπέρα; Και γεμίζω από οδύνες από την εσπέρα μέχρι το πρωί». Είδες και της νύχτας τον αφόρητο πειρασμό, ο οποίος είναι και αυτός καινοφανής και παράδοξος. Διότι σε όλους τους άλλους ανθρώπους, ακόμη και αν πάσχουν μύρια δεινά, ακόμη και αν κατοικούν σε δεσμωτήριο, ακόμη και αν περιβάλλονται από αλυσίδες, ακόμη και αν θρηνούν για συμφορές, ακόμη και αν υπομένουν φθορά του σώματος, ακόμη και αν πιέζονται από πενία, από νόσο, από πόνους και ταλαιπωρίες, όταν επέλθει η νύχτα, επιφέρει φάρμακο παραμυθίας, απαλλάσσοντας το σώμα από τους πόνους και ανακουφίζοντας την ψυχή από τις φροντίδες.

Και έφθασαν σε αυτόν, ο καθένας από τη δική του χώρα, για να τον επισκεφθούν, και αφού τον αναγνώρισαν, έσκισε ο καθένας το ένδυμά του εξαιτίας του παθήματός του. Έπειτα δε από την πληγή, πρώτος άνοιξε το στόμα του ο Ιώβ και καταράστηκε την ημέρα και τη νύχτα κατά την οποία γεννήθηκε. Σχετικά με το χωρίο: Όπως ο δούλος που φοβάται τον κύριό του, έτσι δίδεται το φως σε όσους βρίσκονται σε πικρία, οι οποίοι ποθούν τον θάνατο και δεν τον επιτυγχάνουν. Διότι ο θάνατος αποτελεί ανάπαυση για τον άνθρωπο.