Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 7:20

«Σε σκιά και όνειρο μοιάζουν τα δικά μας πράγματα.» 7,17a 〈Διότι τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να τον μεγαλύνεις〉 17b 〈ή ώστε να στρέφεις τον νου σου σε αυτόν;〉 Και αυτό ακριβώς τίθεται ως τεκμήριο του ότι τον μεγαλύνει· διότι, είναι άραγε καθόλου άξιος να τιμωρείται ή έστω και να υπάρχει καν στη σκέψη; Τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να τον θυμάσαι; Διότι αυτό ακριβώς, το να απαιτείς ευθύνες και να επιβάλλεις τιμωρίες, αποτελεί τεκμήριο ότι ο άνθρωπος είναι κάτι σημαντικό. 7,18a 〈Και τον επισκέπτεσαι,〉 λέει, 〈το πρωί.〉 Δηλαδή: «τον βοηθάς.» 7,18b 〈Και προς ανάπαυση τον κρίνεις.〉 «Και πολλές φορές τον βοηθάς.» Δες πώς τα λόγια είναι αναμειγμένα, άλλα είναι λόγια επιείκειας και άλλα οδύνης. Μου φαίνεται ότι αυτά λέγονται εξαιτίας της εντάσεως των πόνων. Τι σημαίνει: προς ανάπαυση; Δηλαδή: «προστάζεις να πεθάνει και να αναπαυθεί», έτσι νομίζω. 7,19a 〈Έως πότε,〉 λέει, 〈δεν με αφήνεις〉 19b 〈ούτε με παραβλέπεις;〉 Όπως ακριβώς έλεγε ο Δαβίδ: Έως πότε, Κύριε, θα με ξεχνάς ολότελα; Έως πότε θα αποστρέφεις το πρόσωπό σου από εμένα; Έως πότε θα βάζω λογισμούς στην ψυχή μου, και οδύνες στην καρδιά μου ημέρα και νύχτα; 7,19b 〈Έως ότου,〉 λέει, 〈καταπιώ με οδύνη το σάλιο μου;〉 Δηλαδή: «έως ότου ξηρανθώ τελείως και πεθάνω ενώ είμαι ζωντανός.» 7,20a 〈Εάν εγώ αμάρτησα,〉 λέει, 〈τι μπορώ να σου κάνω;〉 Δηλαδή: «τι οφείλω πλέον να κάνω; Παρήλθε η αμαρτία.»

δηλαδή: «Τόσο γρήγορα θα χαθώ; Γιατί δεν ξέχασες έναν άνθρωπο τόσο ευτελή;» 8,1 ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΒΑΛΔΑΔ Ο ΣΑΥΧΙΤΗΣ ΛΕΕΙ: 8,2a 〈έως πότε θα τα λες αυτά;〉 2,b 〈πολύλογο πνεύμα βγαίνει από το στόμα σου.〉 8,3a 〈μήπως ο Κύριος θα αδικήσει όταν κρίνει;〉 3b 〈ή μήπως Αυτός που τα δημιούργησε όλα θα διαστρέψει το δίκαιο;〉 Άραγε είπε τέτοια πράγματα, ότι δηλαδή «πάσχω άδικα»; Βλέπεις πώς πουθενά δεν κατανοούν τον σκοπό του δικαίου; Διότι πουθενά δεν είπε κάτι τέτοιο, αλλά κατέφυγε στην ασθένεια της φύσεως, λέγοντας: «Μήπως είμαι θάλασσα ή δράκοντας; Μήπως η δύναμή μου είναι δύναμη λίθων; Διότι, ποια είναι η ζωή μου; Επειδή δεν θα ζήσω αιώνια, για να δείξω μακροθυμία». Επιπλέον, ομολογεί και τα αμαρτήματά του: «Γιατί», λέει, «δεν λησμόνησες την ανομία μου, έστω κι αν όχι για χάρη μου, αλλά για τον εαυτό Σου; Εάν εγώ αμάρτησα, τι μπορώ να Σου κάνω;». Όπως ακριβώς ένας φτωχός, που δεν έχει τίποτα και τα έχει καταναλώσει όλα, θα έλεγε στον δανειστή του: «Τι μπορώ να σου κάνω; Διότι εγώ δεν μπορώ πλέον να σου τα επιστρέψω». Έπειτα τον κατηγορεί και για φλυαρία, αγνοώντας ότι σε όσους βρίσκονται σε μεγάλη οδύνη, το να μιλούν φέρνει κάποια παρηγοριά, όπως ακριβώς λέει και ο ίδιος: «Θα μιλήσω βρισκόμενος σε ανάγκη του πνεύματός μου». Αλλά όμως, «και αυτά», λέει, «γι' αυτό τον λόγο τα εξέφρασα, επειδή το απαιτούσε η ανάγκη, γι' αυτό ζήτησα τον θάνατο». Αυτός όμως, που δεν τολμούσε ούτε αυτόν (τον θάνατο) να ζητήσει να έλθει, εάν δεν το απαιτούσε η ανάγκη, δες πόση ευλάβεια επιδεικνύει, ώστε ο λόγος του δεν είναι άστοχος.

Διότι, εάν ενώπιον ενός βασιλιά κανείς δεν θα τολμούσε να αντιγυρίσει πολλά λόγια, πολύ περισσότερο ενώπιον του Θεού. 35,1 ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ Ο ΕΛΙΟΥΣ ΛΕΕΙ: 35,2a 〈Τι είναι αυτό που εξέλαβες ως δίκαιο στην κρίση σου;〉 2b 〈ποιος είσαι εσύ, που είπες: Είμαι δίκαιος ενώπιον του Κυρίου,〉 35,3 〈ή θα πεις: Τι θα κάνω εάν αμαρτήσω;〉 35,4a 〈Εγώ θα δώσω απάντηση σε εσένα〉 4b 〈όπως και στους τρεις φίλους σου:〉 35,5a 〈Κοίταξε ψηλά στον ουρανό και δες,〉 5b 〈παρατήρησε τα σύννεφα και δες πόσο ψηλά βρίσκονται από εσένα.〉 Δηλαδή: «Αν όχι από τους συλλογισμούς, τουλάχιστον από τα ορατά πράγματα μάθε, πόσο απέχει από εσένα και πόσο ψηλότερός σου είναι. 35,6a 〈Αν αμάρτησες, τι θα του κάνεις;〉 6b 〈Και αν διέπραξες πολλές ανομίες, τι μπορείς να του κάνεις;〉 Δηλαδή: «Ούτε θα τον αδικήσεις σε τίποτα, αλλά ούτε και θα τον ωφελήσεις, εάν είσαι δίκαιος.» Επειδή δηλαδή έλεγε: «Αν αμάρτησα, τι μπορώ να σου κάνω;», λέει: «Γιατί το είπες αυτό; Μήπως νοιάζεται για την αμαρτία σου επειδή τάχα αδικείται; Μήπως επειδή υφίσταται κάποια βλάβη;» 35,7a 〈Και αν είσαι δίκαιος, τι θα του δώσεις;〉 λέει, 7b 〈ή τι θα λάβει από τα χέρια σου;〉 35,8a 〈Σε άνθρωπο όμοιό σου αφορά η ασέβειά σου〉 8b 〈και σε υιό ανθρώπου η δικαιοσύνη σου.〉 35,9a 〈Εξαιτίας του πλήθους των καταπιεστών οι συκοφαντούμενοι θα κραυγάσουν,〉 9b 〈θα φωνάξουν για βοήθεια εξαιτίας του βραχίονα των πολλών.〉 35,10a 〈Και κανείς δεν είπε: Πού είναι ο Θεός που με δημιούργησε;〉 «Δεν βλέπεις», λέει, «το ύψος του, πόσο μεγάλο είναι;» 35,10b 〈Αυτός που ορίζει,〉 λέει, 〈τις νυχτερινές φρουρές.〉 Δηλαδή: όπως ακριβώς σε ένα στρατόπεδο.

Πρώτη απάντηση του Ιώβ προς τον Ελιφάζ· σχετικά με το: Αν κάποιος ζύγιζε την οργή μου, και έβαζε μαζί στη ζυγαριά τους πόνους μου, τότε θα ήταν βαρύτερα και από την άμμο της θάλασσας. Σχετικά με το: Μήπως φωνάζει χωρίς λόγο ο άγριος όνος, παρά μόνο όταν αναζητά την τροφή του; Ή μήπως θα βγάλει φωνή ο βους μπροστά στη φάτνη όταν έχει την τροφή του; Μήπως η δύναμή μου είναι δύναμη λίθων; Μήπως οι σάρκες μου είναι χάλκινες; Ότι: Σαν περίοδος δοκιμασίας είναι ο βίος του ανθρώπου πάνω στη γη, και η ζωή του είναι σαν τη ζωή του καθημερινού μισθωτού. Ότι: Αν εγώ αμάρτησα, τι θα μπορέσω να πράξω; Ότι: Εσύ που γνωρίζεις τον νου των ανθρώπων, γιατί με έθεσες ως στόχο σου;

«Γιατί με κατέστησες αντίπαλό σου, ώστε να είμαι βάρος για εσένα; Και γιατί δεν λησμόνησες την ανομία μου, και δεν καθάρισες την αμαρτία μου; Τώρα πλέον θα απέλθω στη γη.» «Εφόσον είμαι ασεβής, γιατί δεν πέθανα; Ακόμη και αν λουστώ με χιόνι και καθαριστώ με καθαρά χέρια, εσύ αρκετά με βύθισες στον ρύπο. Με βδελύχθηκε η ίδια μου η στολή. Διότι δεν είσαι άνθρωπος όμοιος με εμένα, ώστε να σου αποκριθώ, για να προσέλθουμε από κοινού σε κρίση.»