Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 7:3

Έτσι όρισε ο Θεός να είναι κοπιαστικός ο ανθρώπινος βίος. Αλλά πρόσθεσε: επί της γης, όχι πλέον «στους ουρανούς». 7,1β 〈Και όπως του καθημερινού μισθωτού είναι η ζωή του.〉 Εννοεί τον κόπο· όπως ακριβώς εκείνος κοπιάζει και ταλαιπωρείται καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, έτσι και ο βίος είναι βραχύς και κοπιαστικός και δεν συλλέγει τίποτα σπουδαίο· διότι, όπως ακριβώς εκείνος ο μισθωτός κοπιάζει μεν όλο το διάστημα της ημέρας, αλλά δεν συλλέγει τίποτα σπουδαίο, έτσι συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Άραγε λοιπόν είναι γεμάτος μόνο από κόπους, και όχι και από κινδύνους; 7,2α 〈Ή σαν τον υπηρέτη που φοβάται τον κύριό του και έχει βρει σκιά.〉 «Ακόμη κι αν αναπαυθώ για λίγο», λέει, «όπως ακριβώς ένας δούλος παίρνει μια μικρή ανάσα, όχι όμως με ασφάλεια ούτε με ελευθερία, έτσι πολλές είναι από παντού οι επιθέσεις της τυραννίας.» Μου φαίνεται ότι εννοεί τον δούλο που είναι δραπέτης· όπως ακριβώς εκείνος που δραπέτευσε από τον δεσπότη του βρίσκεται διαρκώς σε αγωνία. 7,2β 〈Ή σαν τον μισθωτό που αναμένει τον μισθό του.〉 Μόνο εκείνον τον χρόνο αναπαύεται. 7,3α 〈Έτσι κι εγώ υπέμεινα μήνες κενούς.〉 «Με αγωνία, με ταλαιπωρία, με φόβο.»

Αυτό όμως δεν το λέει για όλους, αλλά για τον εαυτό του. 7,3β 〈Νύχτες δε οδυνών μου έχουν δοθεί.〉 7,4α 〈Εάν κοιμηθώ, πάλι λέω: πότε θα ξημερώσει;〉 4β 〈Και μόλις σηκωθώ, πάλι λέω: πότε θα βραδιάσει;〉 4γ 〈Διότι γεμίζω από οδύνες από το βράδυ μέχρι το πρωί.〉 7,5α 〈Μολύνεται δε το σώμα μου μέσα στη σήψη των σκουληκιών,〉 5β 〈και λιώνω βώλους χώματος, καθώς ξύνω το πύον μου.〉 «Επειδή τόπος δοκιμασίας», λέει, «είναι ο βίος του ανθρώπου πάνω στη γη, έτσι κι εγώ υπέμεινα μάταιους μήνες.» Μάταιους γιατί; Επειδή ταλαιπωρήθηκα και ανταμοιβή δεν έλαβα, επειδή βρίσκομαι μέσα σε συμφορές και δεν έχω κανένα αίσιο τέλος, παλεύοντας με τόση φλόγωση και ιδρώτα. Νύχτες, λέει, οδυνών μου έχουν δοθεί. Το χειρότερο από αυτό: παντού ένιωθε δυσφορία. «Ούτε το φως της ημέρας με παρηγορεί ούτε η ανάπαυση της νύχτας. Κάθε στιγμή είναι για μένα φορτική, αναζητώ μόνο την απαλλαγή από τα παρόντα δεινά.» Πράγμα που χαρακτηρίζει όσους δυσφορούν. Έπειτα αναφέρει τη συμφορά: και λιώνω βώλους χώματος, καθώς ξύνω το πύον μου. Διότι, όπως μου φαίνεται, δεν ταλαιπωρούνταν πλέον χρησιμοποιώντας όστρακο, αλλά με χώμα πια το έκανε αυτό. 7,6α 〈Ο δε βίος μου είναι πιο γρήγορος και από δρομέα,〉 6β 〈και χάθηκε μέσα σε μάταιη ελπίδα.〉 Επειδή λέει: «Υπόμεινε τον Κύριο και αυτός θα σε ανταμείψει», εκείνος αποκρίνεται: «Τίποτα δεν μου έχει απομείνει πλέον από τη ζωή, τόσο γρήγορα παρέρχομαι πριν καν φανώ, τόσο λίγος είναι ο χρόνος μας.»

Μέσα από αυτά, λοιπόν, θέλει να δείξει το κοπιώδες και το βραχύ του βίου. Και λέει: Άραγε είναι γεμάτος μόνο από πόνους και όχι και από κινδύνους; Σε εμένα, όμως, φαίνεται ότι ομιλεί για κάποιον δραπέτη δούλο, ο οποίος βρίσκεται διαρκώς σε αγωνία εξαιτίας της φυγής του. Διότι αυτό υποδηλώνει η φράση «έχοντας βρει σκιά», δηλαδή, το να λογαριάζει κανείς, εξαιτίας του φόβου του, τα μη παρόντα ως παρόντα, και να αναζητά το σκοτάδι, για να καλυφθεί από αυτό. Εξάλλου, εάν ο βίος είναι πειρατήριο, πώς είναι δυνατόν αυτός που βρίσκεται στο πειρατήριο να μην περιπέσει σε πειρασμό; Ώστε συμβαίνει να πάθει κανείς αυτά τα οποία έχω πάθει εγώ, όχι μόνο από αδικία, αλλά και από αυτήν την ίδια τη φύση. «Νύχτες οδυνών μού έχουν δοθεί. Εάν κοιμηθώ, λέγω: Πότε θα γίνει ημέρα; Και όταν σηκωθώ, πάλι λέγω: Πότε θα έλθει η εσπέρα; Και γεμίζω από οδύνες από την εσπέρα μέχρι το πρωί». Είδες και της νύχτας τον αφόρητο πειρασμό, ο οποίος είναι και αυτός καινοφανής και παράδοξος. Διότι σε όλους τους άλλους ανθρώπους, ακόμη και αν πάσχουν μύρια δεινά, ακόμη και αν κατοικούν σε δεσμωτήριο, ακόμη και αν περιβάλλονται από αλυσίδες, ακόμη και αν θρηνούν για συμφορές, ακόμη και αν υπομένουν φθορά του σώματος, ακόμη και αν πιέζονται από πενία, από νόσο, από πόνους και ταλαιπωρίες, όταν επέλθει η νύχτα, επιφέρει φάρμακο παραμυθίας, απαλλάσσοντας το σώμα από τους πόνους και ανακουφίζοντας την ψυχή από τις φροντίδες.