Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 8:9

Άραγε, λοιπόν, εάν, όπως σε ένα δικαστήριο, επειδή στερούμαστε έγγραφων αποδείξεων, σας παρουσιάζαμε πλήθος μαρτύρων, δεν θα εξασφαλίζαμε την αθωωτική σας ψήφο; Εγώ τουλάχιστον έτσι νομίζω· «Διότι με το στόμα δύο και τριών μαρτύρων θα στηριχθεί κάθε λόγος». Και εάν σας αποδεικνύαμε ξεκάθαρα ότι ο πολύς χρόνος είναι με το μέρος μας, δεν θα σας φαινόταν ότι λέμε το εύλογο, ότι δηλαδή η δίκη αυτή εναντίον μας δεν είναι δυνατόν να εισαχθεί καν στο δικαστήριο; Διότι τα παλαιά δόγματα προκαλούν κατά κάποιο τρόπο τον σεβασμό, έχοντας το αξιοσέβαστο λόγω της αρχαιότητάς τους, σαν μια άλλη λευκή κόμη. Θα σας απαριθμήσω, λοιπόν, τους υπερασπιστές αυτής της διδασκαλίας —μαζί τους βεβαίως συνυπολογίζεται σιωπηρά και ο χρόνος— διότι δεν ξεκίνησε πρώτα από εμάς. Από πού κι ως πού; Εμείς είμαστε πραγματικά χθεσινοί, σύμφωνα με τον λόγο του Ιώβ, μπροστά σε τόσο πολύ χρόνο, ο οποίος έχει την ίδια ηλικία με αυτήν την παράδοση.

Σχετικά με αυτό που είπες, ότι το πράγμα δεν είναι τίποτα, εάν σε αυτό το μικρό φανώ αδόκιμος ενώπιον του Θεού μου, πόσο μάλλον αδόκιμος θα φανώ, εάν μου έλθει μεγαλύτερος πειρασμός από αυτόν; Ο Πονηρός λέει: Αλλά το πράγμα δεν είναι τίποτα, ώστε να πρέπει πάλι να μετανοήσεις. Ο αδελφός λέει: Και ποιος μου λέει ότι, εάν φθείρω τη σάρκα μου, θα βρω καιρό μετάνοιας και δεν θα παρασυρθώ μαζί με εκείνους που εργάζονται την ανομία; Διότι η ζωή μας πάνω στη γη τυγχάνει να είναι μια σκιά. Τι το σπουδαίο υπάρχει, εάν πάρω ένα μαχαίρι και κόψω τον εαυτό μου; Ο Πονηρός λέει: Αλλά το ζήτημα της επιθυμίας δεν είναι τίποτα· διότι διαρκεί μία ώρα, και αμέσως το πράγμα παρήλθε. Ο αδελφός λέει: Άκου, εχθρέ της ζωής και πολέμιε των ψυχών, πόση τιμή επιφυλάσσεται από τον Θεό σε αυτούς που νίκησαν, ένεκα της ευσέβειας, αυτό το μικρό, όπως εσύ το αποκάλεσες· και πόση τιμωρία και ατιμία επιφυλάσσεται από τον Θεό σε αυτούς που ηττήθηκαν σε αυτό το μικρό. Όπως ο σώφρων Ιωσήφ· έχοντας νικήσει αυτό το πάθος, δεν επαινείται από γενεά σε γενεά στους ουρανούς και επί της γης, ενώ το όνειδος της Αιγυπτίας διαρκώς χλευάζεται; Ομοίως και η μακαρία Σωσάννα εγκωμιάζεται από γενεά σε γενεά, έως του αιώνος, επειδή νίκησε την επιθυμία· διότι δεν οδηγήθηκε με ντροπή στη δική της πτώση, ούτε, φοβούμενη την απειλή του θανάτου, πρόδωσε τη σωφροσύνη.

Όπως ακριβώς αυτό που από τη φύση του είναι ακατόρθωτο για τους ανθρώπους (εννοώ δηλαδή το να προαγάγει κανείς από το μη ον στην ύπαρξη αυτό που δεν υπάρχει καθόλου) κατέστη δυνατό για Εκείνον, και έγινε δημιουργός των πάντων όχι με ανθρώπινο τρόπο, αλλά με λόγους άρρητους και ανέκφραστους για εμάς, έτσι και πολύ περισσότερο η γέννηση του Μονογενούς Του θα είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη, όχι μόνο για εμάς, όπως θα έλεγε κάποιος, αλλά και για όλες τις ανώτερες από εμάς δυνάμεις. Διότι, τα όντα που υπολείπονται κατά πολύ στη φύση, και τα οποία βρίσκονται πολύ κάτω και μακριά από την άρρητη και θεϊκή ουσία, πώς θα μπορούσαν να φτάσουν στην υπερβατική και ύψιστη κατανόηση; Και πώς θα μπορούσαν τα όντα που δεν υπήρχαν προηγουμένως, αλλά μέσω Αυτού προήχθησαν από το μηδέν στην ύπαρξη, να έχουν τη γνώση της πρωταρχικής γέννησης Εκείνου που τα προήγαγε και έγινε η αιτία της ύπαρξής τους; Ή μήπως εμείς, οι εφήμεροι, που είμαστε ενδεδυμένοι με «δέρμα και σάρκα», και συνδεδεμένοι με «οστά και νεύρα», και δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα δικά μας, θα κάνουμε ακίνδυνη έρευνα για τα άρρητα, περιεργαζόμενοι το πώς ο Πατέρας γέννησε τον Υιό; Το ότι βέβαια και άπειρα από τα πράγματα που βρίσκονται μπροστά στα πόδια μας διαφεύγουν από τη γνώση μας, είναι προφανές από το εξής. Ποιος, άραγε, θα μπορούσε να πει πώς είναι εγκλωβισμένη στο σώμα η ψυχή, πώς εξέρχεται, και πώς εισήλθε εξαρχής, ποιο είναι το είδος της, ποιο το σχήμα της, ποια η μορφή της, και ποια η ουσία της;

Έπειτα πάλι τα φορτικά λόγια: 8,8a 〈ρώτησε την προηγούμενη γενιά,〉 8b 〈και εξιχνίασε σύμφωνα με τη γενεά των πατέρων.〉 8,9a 〈Διότι εμείς είμαστε χθεσινοί και δεν γνωρίζουμε·〉 9b 〈διότι η ζωή μας πάνω στη γη είναι μια σκιά.〉 8,10a 〈Άραγε δεν θα σε διδάξουν αυτοί λόγια και δεν θα σου αναγγείλουν σύνεση σοφίας〉 10b 〈και από την καρδιά τους δεν θα σε διδάξουν λόγια;〉 8,11a 〈Μήπως ανθίζει ο πάπυρος χωρίς νερό,〉 11b 〈ή θα ψηλώσει το βούρλο χωρίς πότισμα〉 8,12a 〈ενώ βρίσκεται ακόμη στη ρίζα του;〉

ΤΙΤΛΟΣ Ιʹ. —Περί της ασταθούς και αβέβαιης κατάστασης των ανθρώπινων πραγμάτων· και με τι μοιάζει ο άνθρωπος και ο βίος του· και ότι τα παρόντα είναι μάταια και πιο αδύναμα από σκιά. «Προσήλυτοι και πάροικοι είστε ενώπιόν μου.» «Πάροικοι είμαστε ενώπιόν σου και προσωρινοί κάτοικοι, όπως όλοι οι πατέρες μας. Σαν σκιά είναι οι ημέρες μας πάνω στη γη.» «Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα επιστρέψω εκεί. Ο βίος μου είναι πιο ελαφρύς και από τον λόγο.» «Σκιά είναι ο βίος μας πάνω στη γη.» «Ο θνητός που γεννιέται από γυναίκα είναι ολιγόβιος και γεμάτος οργή. Ή σαν το άνθος που αφού άνθισε έπεσε· χάθηκε σαν σκιά και δεν πρόκειται να σταθεί.» «Ο άνθρωπος είναι σήψη, και ο υιός του ανθρώπου σκουλήκι.» «Θεώρησα τον εαυτό μου χώμα και στάχτη.» «Εγώ είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος.» «Ιδού, σαν σπιθαμές όρισες τις ημέρες μου. Πάροικος είμαι κοντά σου και παρεπίδημος.» «Θυμήσου ότι είμαστε χώμα.» «Θυμήθηκε ότι είναι σάρκα, πνοή που φεύγει και δεν επιστρέφει.» «Τα χρόνια μας τα περνούσαμε σαν ιστό αράχνης.» «Χάθηκαν σαν καπνός οι ημέρες μου.» «Οι ημέρες του ανθρώπου είναι σαν το χορτάρι.» «Ο άνθρωπος παρομοιάστηκε με ματαιότητα, οι ημέρες μου περνούν σαν σκιά.» «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης.» «