Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 9:17

Από παντού, λοιπόν, πιέζομαι, αδελφοί, και στρέφομαι προς τη δική μου συνείδηση. Εάν πάλι ασεβήσω, αλίμονό μου. Εάν προβάλω απαιτήσεις με αναίδεια, φοβάμαι μήπως με αφανίσει στο σκοτάδι. Γνωρίζω ότι και ο Ναβουχοδονόσορ, όταν μετανόησε, έγινε δεκτός, αλλά γι' αυτόν αποτέλεσαν δικαιολογία και η άγνοια και η απόλυτη εξουσία του, ενώ εγώ ελέγχομαι και για τα δύο.

Έπειτα μιλάει για τη δύναμή του και για το ότι είναι αόρατος: 9,14a 〈εάν δε με εισακούσει〉 14b 〈και διακρίνει τα λόγια μου μαζί του,〉 9,15a 〈διότι, ακόμη κι αν είμαι δίκαιος, δεν θα με εισακούσει.〉 15b 〈θα ικετεύσω την κρίση του.〉 Αυτό που λέει έχει την εξής έννοια: «Εάν, αφού ακούσει, εξετάσει τα λόγια μου» —διότι αυτό σημαίνει το να διακρίνει: «να υποβάλει σε αυστηρό έλεγχο και να ζητήσει ευθύνες»— «δεν κρίνομαι άξιος ούτε καν να ακουστώ, ακόμη κι αν είμαι δίκαιος. Εάν ελέγξει τα λόγια μου, ακόμη κι αν είμαι δίκαιος, δεν είμαι άξιος να ακουστώ από αυτόν.» 〈9,16a 〈Κι αν τον καλέσω και με εισακούσει,〉 16b 〈δεν πιστεύω ότι έχει ακούσει τη φωνή μου.〉〉 «Αν όμως ζητήσω να σωθώ χάρη στη φιλανθρωπία του, δεν γνωρίζω» —δηλαδή: δεν πιστεύω—, «ότι έχει ακούσει τη φωνή μου.» 9,17a 〈ας μη με εξολοθρεύσει μέσα σε γνόφο.〉 Ίσως αυτό που λέει, μέσα σε γνόφο, να σημαίνει το εξής, ότι η εξουσία του είναι τόσο μεγάλη, και, ό,τι κι αν πράξει, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να εναντιωθεί, αλλά ούτε και κανείς που να γνωρίζει πώς καταστρέφεται. Αυτό είναι που λέει: Επειδή του έλεγαν συνεχώς: να ορθρίζεις προς τον Κύριο και θα σε εισακούσει, λέει: «πώς;». «Αν είμαι δίκαιος, δεν θα με εισακούσει, και αν εξετάσει τα λόγια μου, δεν ξέρω ότι είμαι δίκαιος· κι αν τον επικαλεστώ, δεν ξέρω αν με έχει ακούσει. Διότι, από την παρούσα κατάσταση, δεν μπορώ να τα συμπεράνω αυτά.» 9,17b 〈πολλαπλασίασε δε τα συντρίμματά μου χωρίς λόγο.〉 Εσύ όμως είπες να καταστραφούν τα υπάρχοντά του μάταια και χωρίς λόγο.

ΚΕΦ. Θʹ. «Παίρνοντας τον λόγο ο Ιώβ λέγει: Αληθινά γνωρίζω ότι έτσι είναι». Πόση φιλοσοφία κρύβουν αυτά τα λόγια· «Γνωρίζω», λέγει, «ότι οι ασεβείς χάνονται, ενώ οι δίκαιοι όχι». Βλέπεις πώς σε καμία περίπτωση δεν καταλογίζει αδικία στον Θεό. «Αυτός που κάνει έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία είναι αναρίθμητα». Αυτά που προανέφερα, λέγει, δεν είναι μεγάλα και ανεξιχνίαστα, μολονότι είναι ορατά; Πόσο μάλλον τα αόρατα; Πρόσεξε δε ότι πουθενά δεν αναφέρεται στην ουσία του Θεού, αλλά στις ενέργειές Του. Και γιατί, λέγει, να μιλώ για το καθένα από αυτά ξεχωριστά; Διότι τα έργα του Θεού είναι μεγάλα, ακατάληπτα και αναρίθμητα. «Και πολλές πληγές μού προκάλεσε αναιτίως». Αυτό ακριβώς έλεγε και ο Θεός προς τον διάβολο γι' αυτόν: «Εσύ όμως ζήτησες να καταστραφούν τα υπάρχοντά του αναιτίως»· τι απορείς, λοιπόν, εάν αυτό που είπε ο Θεός, το ίδιο λέγει και ο Ιώβ, ότι δηλαδή επλήγη «αναιτίως», όχι επειδή αμάρτησε, αλλά επειδή κανένα όφελος δεν θα προκύψει από την τιμωρία του και τον βασανισμό του. «Διότι, εάν πλυθώ με χιόνι και καθαριστώ με χέρια καθαρά, με βύθισες αρκετά μέσα στον ρύπο, ώστε να με σιχαθεί και η ίδια μου η ενδυμασία».