Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 9:24

Γιατί, λοιπόν, απορείς αν ό,τι είπε ο Θεός, αυτό λέει και ο ίδιος; Ή το «μάταια» δεν σημαίνει ότι δεν αμάρτησε, αλλά ότι δεν θα υπάρξει κανένα περαιτέρω αποτέλεσμα από την τιμωρία και την κόλασή του. 9,18α 〈Διότι δεν με αφήνει να αναπνεύσω.〉 Δηλαδή: «Είμαι γεμάτος από πολλά δεινά.» 9,18β 〈Και με γέμισε με πίκρα.〉 9,19α 〈Διότι, βέβαια, υπερισχύει με τη δύναμή του,〉 19β 〈ποιος, λοιπόν, θα αντισταθεί στην κρίση του;〉 Δεν λέει τούτο, ότι απλώς υπερισχύει με τη δύναμή του, αλλά ότι είναι ικανός να κάνει όσα ακριβώς θέλει. 9,20α 〈Διότι και αν είμαι δίκαιος, το στόμα μου θα ασεβήσει.〉 «Διότι κρίνομαι ενώπιον του Θεού.» 9,20β 〈Και αν είμαι άμεμπτος, θα αποδειχθώ διεστραμμένος.〉 9,21α 〈Διότι, είτε ασέβησα, δεν το γνωρίζω στην ψυχή μου,〉 21β 〈παρά μόνο ότι μου έχει αφαιρεθεί η ζωή.〉 Βλέπεις πόσο πλούτο περιγράφει για τη δικαιοσύνη του Θεού και για τη δική μας αδυναμία, εμείς που δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε ούτε τα ίδια μας τα αμαρτήματα; 9,22 〈Γι' αυτό είπα: Οργή εξολοθρεύει τον μεγάλο και τον δυνάστη,〉 9,23α 〈και οι φαύλοι θα χαθούν με αιφνίδιο θάνατο,〉 23β 〈οι δίκαιοι όμως καταγελώνται·〉 9,24α 〈διότι παραδίδονται στα χέρια του ασεβούς.〉 Δηλαδή: ενώπιον του Θεού καθένας είναι άδικος, αλλά υπάρχει μια διαφορά· ο δυνάστης κυριεύεται από αυτόν, ο φαύλος και πονηρός εξολοθρεύεται, ενώ ο δίκαιος, όταν θελήσει να τον εξετάσει, καταγελιέται, όχι μόνο επειδή πάσχει δεινά, αλλά και επειδή ελέγχεται μέσω των τιμωριών.

Αυτό που λέει, έχει την εξής έννοια: όταν ο Θεός κινηθεί και θελήσει να επέμβει, ούτε η δικαιοσύνη προστατεύει, ούτε η φαυλότητα αντιστέκεται, ούτε η εξουσία, ούτε τίποτα άλλο. Διότι παραδίδονται στα χέρια του ασεβούς. Πολλές φορές ενεργεί κατ' αυτόν τον τρόπο: όχι άμεσα με τιμωρία, αλλά με το να τους παραδίδει στον ασεβή, τους καθιστά καταγέλαστους. 9,24b 〈Τα πρόσωπα,〉 λέει, 〈των κριτών της συγκαλύπτει·〉 24c 〈ειδάλλως, αυτός είναι.〉 9,25a 〈Ο δε βίος μου είναι ταχύτερος από δρομέα.〉 Βλέπεις; Συνεχώς καταφεύγει στη βραχύτητα του χρόνου. Έπειτα κάνει και σύγκριση, για το πόσο ολιγόχρονη είναι 〈η ανθρώπινη ζωή〉, ώστε ούτε καν να φαίνεται. Διότι μέσα σε ολόκληρο τον αιώνα τέτοια είναι: πριν καλά καλά φανεί, εξαφανίστηκε. 9,25b 〈Έφυγε,〉 λέει, 〈και δεν είδα.〉 9,26a 〈Άραγε υπάρχει στα πλοία ίχνος πορείας〉 26b 〈ή στον αετό που πετά αναζητώντας λεία;〉 9,27a 〈Διότι εάν πω, θα ξεχάσω αυτά που λέω.〉 Δηλαδή: «Ακόμη και η μνήμη μου έχει χαθεί, και δεν γνωρίζω ούτε τι λέω· τόση οδύνη υπάρχει μέσα μου. Την ώρα που μιλώ τα ξεχνώ, τόσο μεγάλη είναι η τρικυμία, τόσος ο πειρασμός». Εσύ, λοιπόν, όταν τον ακούς να λέει κάτι το τολμηρό, να κοιτάς την υπερβολή της τρικυμίας και του ναυαγίου. Έπειτα απορείς, αν από μια απελπισμένη ψυχή ειπώθηκε κάτι το βαρύ, και συγκρίνεις τον εαυτό σου με εκείνον;