Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 9:26

Γι' αυτό, ακολουθώντας καλύτερα τη θεία Γραφή, ας ονομάσουμε τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, Θεό· και δεν φοβόμαστε μήπως ναυαγήσουμε ως προς την πίστη. Διότι το «αγένητο» αποτελεί επινόηση ενός αετού που πετά αναζητώντας λεία, του οποίου κανένα σταθερό ίχνος δεν βρίσκεται· επειδή δεν έχει μέσα στη Γραφή μέρος για να στηρίξει τα πόδια του.

Αυτό που λέει, έχει την εξής έννοια: όταν ο Θεός κινηθεί και θελήσει να επέμβει, ούτε η δικαιοσύνη προστατεύει, ούτε η φαυλότητα αντιστέκεται, ούτε η εξουσία, ούτε τίποτα άλλο. Διότι παραδίδονται στα χέρια του ασεβούς. Πολλές φορές ενεργεί κατ' αυτόν τον τρόπο: όχι άμεσα με τιμωρία, αλλά με το να τους παραδίδει στον ασεβή, τους καθιστά καταγέλαστους. 9,24b 〈Τα πρόσωπα,〉 λέει, 〈των κριτών της συγκαλύπτει·〉 24c 〈ειδάλλως, αυτός είναι.〉 9,25a 〈Ο δε βίος μου είναι ταχύτερος από δρομέα.〉 Βλέπεις; Συνεχώς καταφεύγει στη βραχύτητα του χρόνου. Έπειτα κάνει και σύγκριση, για το πόσο ολιγόχρονη είναι 〈η ανθρώπινη ζωή〉, ώστε ούτε καν να φαίνεται. Διότι μέσα σε ολόκληρο τον αιώνα τέτοια είναι: πριν καλά καλά φανεί, εξαφανίστηκε. 9,25b 〈Έφυγε,〉 λέει, 〈και δεν είδα.〉 9,26a 〈Άραγε υπάρχει στα πλοία ίχνος πορείας〉 26b 〈ή στον αετό που πετά αναζητώντας λεία;〉 9,27a 〈Διότι εάν πω, θα ξεχάσω αυτά που λέω.〉 Δηλαδή: «Ακόμη και η μνήμη μου έχει χαθεί, και δεν γνωρίζω ούτε τι λέω· τόση οδύνη υπάρχει μέσα μου. Την ώρα που μιλώ τα ξεχνώ, τόσο μεγάλη είναι η τρικυμία, τόσος ο πειρασμός». Εσύ, λοιπόν, όταν τον ακούς να λέει κάτι το τολμηρό, να κοιτάς την υπερβολή της τρικυμίας και του ναυαγίου. Έπειτα απορείς, αν από μια απελπισμένη ψυχή ειπώθηκε κάτι το βαρύ, και συγκρίνεις τον εαυτό σου με εκείνον;

Πρώτη απάντηση του Ιώβ προς τον Βαλδάδ: ότι, Στην αλήθεια γνωρίζω ότι έτσι είναι· διότι πώς είναι δυνατόν να αναδειχθεί δίκαιος ένας [θνητός] ενώπιον του Κυρίου; Περί του: Εκείνος που μόνος του άπλωσε τον ουρανό και βαδίζει πάνω στη θάλασσα σαν σε έδαφος, που δημιούργησε την Πλειάδα και τον Έσπερο. Ποιος θα αντισταθεί στην κρίση του Θεού; Διότι, ακόμη και αν είμαι δίκαιος, το στόμα μου θα ασεβήσει· και αν είμαι άμεμπτος, θα αποδειχθώ διεστραμμένος. Περί του: Ο βίος μου είναι ταχύτερος από δρομέα. Μήπως υπάρχει ίχνος της πορείας των πλοίων, ή του αετού που πετά αναζητώντας λεία; Θυμήσου ότι με έπλασες από πηλό, και στο χώμα πάλι με επιστρέφεις. Ή μήπως δεν με άμελξες σαν γάλα; και τα εξής. Θα ήμουν σαν να μην υπήρξα ποτέ. Γιατί δεν οδηγήθηκα από την κοιλιά [της μητέρας μου] στο μνήμα; ότι [sic].

Βλέπουμε πολλούς ανθρώπους, μετά τις ευεργεσίες που δέχτηκαν, συμπεριφερόμενοι σαν δούλοι, να περιφρονούν εκείνους που τους ευεργέτησαν και να ανασηκώνουν τα φρύδια με αλαζονεία απέναντί τους. Η αχαριστία μου φαίνεται φοβερό πράγμα· φοβερό και πάνδεινο. ΤΙΤΛΟΣ Λʹ. — Περί αδύνατων πραγμάτων. «Μήπως βλασταίνει ο πάπυρος χωρίς νερό; Ή θα ψηλώσει το βούρλο χωρίς υγρασία, ενώ βρίσκεται ακόμη στη ρίζα του;» «Υπάρχει άραγε ίχνος της πορείας των πλοίων, ή του αετού που πετάει, αναζητώντας τροφή;» «Ποιος συγκέντρωσε τους ανέμους στον κόρφο του; Ποιος τύλιξε όλα τα νερά σε ιμάτιο; Ποιος κράτησε όλα τα άκρα της γης; Τρία πράγματα μου είναι αδύνατο να κατανοήσω, και το τέταρτο δεν το γνωρίζω: τα ίχνη του αετού που πετάει, τον δρόμο του φιδιού πάνω στον βράχο, τις πορείες του πλοίου που διασχίζει τη θάλασσα και τον δρόμο του ανθρώπου στη νεότητά του.» «Θα πορευθούν ποτέ δύο μαζί στο ίδιο μέρος, εάν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους; Θα βγει το λιοντάρι από το δάσος του, αν δεν έχει θήραμα; Θα βγάλει ποτέ το μικρό λιοντάρι τη φωνή του από τη φωλιά του, εάν δεν αρπάξει κάτι; Θα πέσει το πουλί στη γη χωρίς κυνηγό πουλιών; Θα κλείσει η παγίδα στη γη χωρίς να πιάσει κάτι; Θα ηχήσει σάλπιγγα σε μια πόλη, και ο λαός δεν θα τρομάξει; Και θα υπάρξει συμφορά στην πόλη, την οποία δεν προκάλεσε ο Κύριος;» «Μήπως θα δοξαστεί το τσεκούρι χωρίς εκείνον που το χρησιμοποιεί για να κόβει, ώστε να κόβει από μόνο του; Ή θα υψωθεί το πριόνι χωρίς εκείνον που το κινεί;» «