ὃ λέγει, τοιοῦτόν ἐστιν· ὅταν ἑαυτὸν ὁ θεὸς κινήσῃ καὶ ἐπεξελθεῖν βουληθῇ, οὐ δικαιοσύνη προΐσταται, οὐ φαυλότης ἀνθίσταται, οὐ δυναστεία, οὐδὲν ἄλλο. παραδέδονται γὰρ εἰς χεῖρας ἀσεβοῦς. πολλάκις οὕτω ποιεῖ· οὐχὶ τιμωρίᾳ, ἀλλὰ καὶ τῷ παραδιδόναι ἀσεβεῖ ποιεῖ καταγελάστους. 9,24b 〈πρόσωπα,〉 φησίν, 〈κριτῶν αὐτῆς συγκαλύπτει·〉 24c 〈εἰ δὲ μή, αὐτός ἐστιν.〉 9,25a 〈ὁ δὲ βίος μου ἐλαφρότερος δρομέως.〉 ὁρᾷς; συνεχῶς ἐπὶ τὸ ὀλιγοχρόνιον καταφεύγει. εἶτα καὶ παραβάλλει, πῶς ὀλιγοχρόνιος 〈ἡ ἀνθρωπίνη ζωὴ〉 ὡς μηδὲ φαίνεσθαι. ἐν γὰρ τῷ παντὶ αἰῶνι τοιαύτη ἐστίν· πρὶν ἢ φανῆναι ἠφανίσθη. 9,25b 〈ἀπέδρα,〉 φησίν, 〈καὶ οὐκ εἶδον.〉 9,26a 〈εἰ καὶ ἔστι ναυσὶν ἴχνος ὁδοῦ〉 26b 〈ἢ ἀετοῦ πετομένου ζητοῦντος βοράν;〉 9,27a 〈ἐάν τε γὰρ εἴπω, ἐπιλήσομαι λαλῶν.〉 τουτέστιν· «καὶ τὰ τῆς μνήμης μοι διόλωλεν, οὐδὲ ὅτι φθέγγομαι οἶδα· τοσαύτη ὀδύνη ἐστὶν ἐν ἐμοί. μεταξὺ λαλῶν ἐπιλανθάνομαι, τοσοῦτός ἐστιν ὁ χειμών, τοσοῦτος ὁ πειρασμός.» σὺ δέ μοι, ὅταν ἀκούσῃς τολμηρόν τι λέγοντος, τὴν ὑπερβολὴν ὅρα τοῦ χειμῶνος καὶ τοῦ ναυαγίου. εἶτα θαυμάζεις, εἰ παρὰ ψυχῆς ἀθυμούσης οὕτως ἐλέχθη τι φορτικόν, καὶ σαυτὸν ἐκείνῳ παρεξετάζεις;
Μετάφραση
Αυτό που λέει, έχει την εξής έννοια: όταν ο Θεός κινηθεί και θελήσει να επέμβει, ούτε η δικαιοσύνη προστατεύει, ούτε η φαυλότητα αντιστέκεται, ούτε η εξουσία, ούτε τίποτα άλλο. Διότι παραδίδονται στα χέρια του ασεβούς. Πολλές φορές ενεργεί κατ' αυτόν τον τρόπο: όχι άμεσα με τιμωρία, αλλά με το να τους παραδίδει στον ασεβή, τους καθιστά καταγέλαστους. 9,24b 〈Τα πρόσωπα,〉 λέει, 〈των κριτών της συγκαλύπτει·〉 24c 〈ειδάλλως, αυτός είναι.〉 9,25a 〈Ο δε βίος μου είναι ταχύτερος από δρομέα.〉 Βλέπεις; Συνεχώς καταφεύγει στη βραχύτητα του χρόνου. Έπειτα κάνει και σύγκριση, για το πόσο ολιγόχρονη είναι 〈η ανθρώπινη ζωή〉, ώστε ούτε καν να φαίνεται. Διότι μέσα σε ολόκληρο τον αιώνα τέτοια είναι: πριν καλά καλά φανεί, εξαφανίστηκε. 9,25b 〈Έφυγε,〉 λέει, 〈και δεν είδα.〉 9,26a 〈Άραγε υπάρχει στα πλοία ίχνος πορείας〉 26b 〈ή στον αετό που πετά αναζητώντας λεία;〉 9,27a 〈Διότι εάν πω, θα ξεχάσω αυτά που λέω.〉 Δηλαδή: «Ακόμη και η μνήμη μου έχει χαθεί, και δεν γνωρίζω ούτε τι λέω· τόση οδύνη υπάρχει μέσα μου. Την ώρα που μιλώ τα ξεχνώ, τόσο μεγάλη είναι η τρικυμία, τόσος ο πειρασμός». Εσύ, λοιπόν, όταν τον ακούς να λέει κάτι το τολμηρό, να κοιτάς την υπερβολή της τρικυμίας και του ναυαγίου. Έπειτα απορείς, αν από μια απελπισμένη ψυχή ειπώθηκε κάτι το βαρύ, και συγκρίνεις τον εαυτό σου με εκείνον;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες