Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 9:33

Γιατί, λοιπόν, μακαρίζεις τους ειρηνοποιούς, λέγοντας ότι θα ονομαστούν υιοί Θεού; Εσύ, συνεπώς, που διδάσκεις τους άλλους να ειρηνοποιούν, τι λες για τον εαυτό σου: «Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη, αλλά μάχαιρα»; Εξαιτίας των αμαρτιών μας ο Κύριος έγινε εχθρός μας· είχαμε ανάγκη από μεσίτη, ο οποίος αφενός θα διέλυε τη μεταξύ μας έχθρα και αφετέρου θα εγκαθίδρυε τη γλυκιά ειρήνη. Και ο πατέρας μας Ιώβ ευχόταν για τον μεσίτη, λέγοντας: «Μακάρι να υπήρχε ο μεσίτης και κριτής μας»· και ενώ Εσύ ήρθες να μεσιτεύσεις και να διαλύσεις την έχθρα, λες τα αντίθετα: «Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη, αλλά μάχαιρα»; Και από ποιον, λοιπόν, θα περιμένουμε την ελπίδα της ειρήνης; Αλλά ναι, ήρθα να βάλω φωτιά στη γη, σε αυτήν που πατιέται από τα δικά σας πόδια. Επειδή ακριβώς ο διάβολος έσπειρε μέσα στις καρδιές των ανθρώπων αγκάθια και τριβόλια αμαρτιών, ήρθα να βάλω φωτιά στη γη, για να καταναλώσει τα αγκάθια. Γι' αυτό ήρθα να βάλω φωτιά στη γη, και θέλω, αν έχει ήδη ανάψει, να καθαρίσω τη δική μου γη. Πρέπει να καταναλώσω ολοκληρωτικά με τη φωτιά τα πικρά και βλαβερά βλαστάρια του διαβόλου, ώστε σε καθαρή ψυχή να σπείρω τον ουράνιο σπόρο.

«Τι όφελος προκύπτει από αυτό, το να βγάλεις μια τέτοια απόφαση για μένα;» 9,32a 〈Διότι δεν είσαι άνθρωπος σαν εμένα, με τον οποίο θα μπορούσα να αντιδικήσω〉, λέει. Αυτό που λέει είναι το εξής: «Αν αυτός που τιμωρεί ήταν άνθρωπος, η τιμωρία δεν θα αποτελούσε οπωσδήποτε καταδίκη εκείνου που υποφέρει, αλλά θα μπορούσα να κριθώ μαζί του και να αποδείξω ότι αδικεί. Επειδή όμως είσαι Θεός, αυτό είναι αδύνατον να συμβεί, αλλά αρκεί να τιμωρηθώ και να δεχθώ την εσχάτη καταδίκη». 9,32b 〈Για να προσέλθουμε〉, λέει, 〈ομόθυμα σε κρίση.〉 9,33a 〈Μακάρι να υπήρχε ο μεσίτης μας〉 33b 〈και αυτός που θα ήλεγχε και θα έκρινε ανάμεσα και στους δυο μας.〉 33c 〈Δύο πράγματα έχω ανάγκη:〉 9,34a 〈ας απομακρύνει από εμένα τη ράβδο του〉 34b 〈και ο φόβος του ας μην με ταράζει.〉 9,35a 〈Και δεν θα τον φοβηθώ, αλλά θα μιλήσω.〉 35b 〈Διότι δεν έχω συναίσθηση μέσα μου για τίποτε άδικο.〉 10,1a 〈Έχω αποκάμει στην ψυχή μου,〉 1b 〈και στενάζοντας θα αφήσω ελεύθερο τον θυμό μου επάνω μου, και τα λόγια μου〉 1c 〈θα τα πω κυριευμένος από πικρία ψυχής.〉 Και όμως ο ίδιος έλεγε πρωτύτερα ότι δεν πρόκειται να του αποκριθεί ούτε σε έναν λόγο του από τους χίλιους. Πώς λοιπόν μιλάει εδώ; Με πικρία ψυχής, λέει, ώστε τα λόγια δεν είναι δικά του, αλλά της πικρίας του, όσο μπορεί να πει κανείς κρίνοντας από τους λογισμούς. Τι σημαίνει το «μακάρι να υπήρχε αυτός που θα έκρινε ανάμεσά μας»;

Βλέπεις πώς προσάπτουν αντίθετες κατηγορίες; 11,5a 〈Αλλά πώς θα μπορούσε ο Κύριος να μιλήσει σε εσένα;〉 5b 〈Και να ανοίξει τα χείλη του απέναντί σου;〉 11,6a 〈Έπειτα θα σου αναγγείλει τη δύναμη της σοφίας,〉 6b 〈ότι θα είναι διπλή σε σχέση με εσένα.〉 〈6c 〈Και τότε θα γνωρίσεις ότι σου συνέβησαν από τον Κύριο πράγματα άξια των αμαρτιών σου.〉〉 «Αλλά αν ήταν δυνατόν», λέει, «να σου απαντήσει ο Θεός, ότι είναι διπλάσιος σε σχέση με εσένα, τότε θα καταλάβαινες ότι δίκαια υποφέρεις.» Το ένα είναι εσφαλμένο, ενώ το άλλο έχει λεχθεί ορθά. Διότι το να πει ότι «αν ήταν δυνατόν ο Θεός να σου απαντήσει —επειδή βέβαια είναι πολύ ανώτερός σου και σοφός— θα σου έδειχνε ότι καλώς τα υποφέρεις αυτά», έχει λεχθεί ορθά, το «και τότε θα γνωρίσεις ότι σου συνέβησαν από τον Κύριο πράγματα άξια των αμαρτιών σου», όμως, δεν είναι πλέον ορθό. Επειδή, δηλαδή, εκείνος είπε: «Μακάρι να υπήρχε αυτός που θα ελέγξει και θα κρίνει ανάμεσα στους δυο μας», αυτός λέει το αντίθετο, ότι «αν υπήρχε, θα το έδειχνε». Αλλά ο Ιώβ δεν είπε αυτό, ότι δηλαδή «δεν υποφέρω δίκαια», αλλά ότι «αποθαρρύνομαι μπροστά στο μέλλον» και ότι «η φύση μου είναι ευτελής» και ότι «είμαι έργο των χεριών του». Αυτός όμως μιλάει έτσι σαν να είχε πει ο Ιώβ ότι «υποφέρω άδικα»· ενώ δεν είπε έτσι, παρά ότι «φοβάμαι μήπως αμαρτήσω». Έπειτα λέει: 11,7a 〈Μήπως θα ανακαλύψεις το ίχνος του Κυρίου〉 7b 〈ή μήπως έφτασες ως τα πέρατα των όσων εποίησε ο Παντοκράτωρ;〉 τουτέστιν: «Μήπως μπορείς να γνωρίσεις τη σοφία του και την οδό του;»

Διότι σε τι διαφέρει αυτό από το να γίνεται λίγο-λίγο; Τι ωφελεί αυτόν που έχει φύγει από τη ζωή το να κρίνεται κατ' ιδίαν, ή τι τον βλάπτει το να κρίνεται μαζί με όλους; «Εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου», δηλαδή, με τη φιλανθρωπία. Διότι, για να δηλώσει ακριβώς αυτό, πρόσθεσε: «Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου». Αυτό ζητάει και ο Ιώβ, αν και ήταν τόσο δίκαιος, αληθινός, θεοσεβής και απείχε από κάθε πονηρό πράγμα, λέγοντας: «Είθε να υπήρχε αυτός που θα έκρινε και θα ήλεγχε ανάμεσα στους δυο μας»· όταν όμως φανερώθηκε ο Θεός, είπε: «Θα βάλω το χέρι μου στο στόμα μου»· μολονότι ο Θεός τον προκαλούσε και του έλεγε: «Όχι, αλλά ζώσου τη μέση σου σαν άνδρας». Και στους Ιουδαίους το ονειδίζει αυτό, λέγοντας: «Τι σφάλμα βρήκαν οι πατέρες σας σε εμένα, ώστε οι άρχοντές σας να παρανομήσουν εναντίον μου;»

Ουδέν. Πες το, λέγει, και δεν ζητώ τίποτε πλέον· ομολόγησέ το, και μου αρκεί· πες το, και τα έχω λάβει όλα. «Μην εισέλθεις σε κρίση με τον δούλο σου». Αυτό, από το γεγονός ότι ο Θεός πρόκειται να δικάσει, έχει κατορθωθεί από πολλούς. Διότι οι μεν ευγνώμονες το γνωρίζουν αυτό και πριν από τούτο· οι δε αγνώμονες, από το να λέγουν συνεχώς οι προφήτες: «Κρίση έχει ο Κύριος προς τον λαό του, και με τον Ισραήλ θα διαλεχθεί»· και πάλι: «Ακούστε, φάραγγες και θεμέλια της γης»· και: «Άκουε, ουρανέ, και αφουγκράσου, γη». Επειδή, λοιπόν, λεγόταν συνεχώς ότι Αυτός δικάζει, τούτο κατορθωνόταν και στους αναίσθητους. Διότι έλεγαν και κάποιοι από τους Ιουδαίους: «Γιατί νηστεύσαμε, και δεν είδες;» και: «Καθένας που πράττει το πονηρό, είναι καλός ενώπιον του Κυρίου»· και: «Ανοικοδομούνται εκείνοι που διαπράττουν ανομήματα, και εμείς μακαρίζουμε τους αλλοτρίους»· και: «Δεν είναι ευθεία η οδός του Κυρίου». Και ο μακάριος Ιώβ, όταν έπεσε σε εκείνον τον πειρασμό, όχι βέβαια με την ίδια νοοτροπία όπως οι Ιουδαίοι, ούτε με παρόμοια, μη γένοιτο· έλεγε ωστόσο: «Μακάρι να υπήρχε ο μεσίτης, ο οποίος θα διέκρινε και θα ήλεγχε μεταξύ και των δυο μας».

«Μακάρι να υπήρχε ο μεσίτης μας, που να ελέγχει και να δικάζει ανάμεσα στους δυο μας.» «Γιατί οι ασεβείς ζουν, και γερνούν μέσα στον πλούτο; Οι απόγονοί τους είναι σύμφωνα με την επιθυμία της ψυχής τους, και τα παιδιά τους βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους. Οι οίκοι τους ευημερούν, και φόβος δεν υπάρχει πουθενά· μάστιγα από τον Κύριο δεν πέφτει πάνω τους. Παραμένουν σαν αιώνια πρόβατα, και τα παιδιά τους παίζουν, παίρνοντας το ψαλτήρι και την κιθάρα. Τελειώνουν τη ζωή τους μέσα σε αγαθά.» «Πόσες είναι οι ανομίες μου και οι αμαρτίες μου, δίδαξέ με. Γιατί κρύβεσαι από εμένα;» «Μέχρι πότε, Κύριε, θα κράζω και δεν θα εισακούεις; Θα φωνάζω προς εσένα αδικούμενος, και δεν θα σώσεις; Γιατί με έκανες να βλέπω κόπους; Εναντίον μου γίνεται η κρίση, και ο κριτής δωροδοκείται. Γι' αυτό έχει καταλυθεί ο νόμος, επειδή ο ασεβής καταδυναστεύει τον δίκαιο. Εξαιτίας αυτού η κρίση θα βγει διεστραμμένη.» «Αποκρίθηκε ο άγγελος του Κυρίου και είπε: Κύριε παντοκράτορα, μέχρι πότε δεν θα ελεήσεις την Ιερουσαλήμ και τις πόλεις του Ιούδα, τις οποίες παραβλέπεις; Αυτό είναι το εβδομηκοστό έτος.» «Δίκαιος είσαι, Κύριε, γι' αυτό θα απολογηθώ σε εσένα· όμως για κρίσεις θα σου μιλήσω· γιατί η οδός των ασεβών κατευοδώνεται; Γιατί ευημερούν όλοι όσοι αθετούν;» ΤΙΤΛΟΣ Εʹ. — Περί αυτών που δουλεύουν στον Θεό· και ότι πρέπει να τους τιμούμε, και να τους παρέχουμε τα αναγκαία για τις ανάγκες τους. «Είπε ο Σαούλ στον υπηρέτη του: Τι θα προσφέρουμε στον άνθρωπο του Θεού;»