Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 9:5

Κεφ. 9, στ. 5. Αυτός που παλαιώνει τα όρη και δεν το γνωρίζουν, αυτός που τα ανατρέπει με οργή. Όρη είναι οι προφήτες, ο Μωυσής και οι καθεξής. Και αυτό το φανερώνει η Γραφή: «Ύψωσα τα μάτια μου προς τα όρη, από όπου θα έλθει η βοήθειά μου». Εκείνος που αφοσιώνει τον νου του στους λόγους των προφητών, ύψωσε τα μάτια του προς τα όρη, βλέποντας ότι η βοήθειά του θα έλθει μέσα από τους λόγους που γίνονται κατανοητοί στους προφήτες, από τον Κύριο που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, ο οποίος γέμισε με μυστήρια την καθαρή καρδιά των προφητών.

Εφόσον λοιπόν η Καινή Διαθήκη δεν είχε έλθει, δεν ήταν παλαιοί οι προφήτες, διότι πουθενά πριν από αυτήν δεν γίνεται λόγος παρά μόνο για διαθήκη· ο Χριστός όμως είναι εκείνος που παλαιώνει τα όρη, δηλαδή τον Μωυσή και τους προφήτες. Και δεν γνωρίζουν. Ποιοι λοιπόν δεν γνωρίζουν; Εκείνοι προς τους οποίους έλεγε: Εάν πιστεύατε στον Μωυσή, θα πιστεύατε και σε εμένα· διότι περί εμού έγραψε εκείνος. Εάν γνώριζαν οι Ιουδαίοι ότι τα όρη παλαιώνονται, εγκαταλείποντάς τα, δηλαδή την παλαιότητα του γράμματος, θα είχαν μεταστραφεί και θα είχαν προσέλθει στην Καινή Διαθήκη· και θα λάτρευαν τον Θεό εν καινότητι Πνεύματος και όχι εν παλαιότητι γράμματος. Προσθέτει λοιπόν: δεν γνωρίζουν, επομένως, οι Ιουδαίοι ούτε εκείνον που τα παλαίωσε, ούτε τα πεπαλαιωμένα. Γι' αυτό «εκείνος που τα καταστρέφει», λέγει, «με οργή», (εννοεί) δηλαδή την κατά το γράμμα Ιερουσαλήμ ή τα του γράμματος.

«Εκείνος που φθείρει τα όρη και δεν το αντιλαμβάνονται, αυτός που τα ανατρέπει με την οργή του». Ή μάλλον, οι καρδιές μας έχουν βαρύνει από την κραιπάλη, τη μέθη και τις βιοτικές μέριμνες. Γι' αυτό δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τη δική μας τάξη. Διότι, αντί να αναλογιστεί ο καθένας μας και να πει στην ψυχή του: «Δεν βρίσκω σταθερότητα, αλλά παρασύρομαι από κάθε άνεμο· γιατί λοιπόν να ταράξω τις ψυχές των άλλων προς δική μου καταδίκη;». Και δεν θα έπρεπε μάλλον να συγκρατώ με νουθεσία και προτροπή ακόμη και όσους το επιχειρούν, ώστε να μην εκπέσω από την υιοθεσία;

Και πριν από αυτό, εισάγει τον Μελχισεδέκ, για τον οποίο λέει ότι υπήρξε «ιερέας του Θεού του Υψίστου», να ευλογεί τον Αβραάμ κάπως έτσι: «Ευλογημένος ο Αβραάμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη». Θα έβρισκε δε κανείς και τον Ενώχ και τον Νώε να έχουν δικαιωθεί και να έχουν ευαρεστήσει τον Θεό με τον ίδιο τρόπο όπως ο Αβραάμ. Αλλά και ο Ιώβ μαρτυρείται πριν από τα χρόνια του Μωυσή ως «άνθρωπος δίκαιος, αληθινός, άμεμπτος, θεοσεβής, ο οποίος απέχει από κάθε πονηρό πράγμα»· ο οποίος, αφού υπέστη τη δοκιμασία της ευσέβειάς του προς τον Θεό των όλων μέσω της μαζικής απώλειας των υπαρχόντων του, άφησε το μέγιστο υπόδειγμα ευσεβούς τρόπου ζωής και στους μεταγενεστέρους του, αναφωνώντας εκείνον τον φιλοσοφημένο λόγο: «Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω· ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος αφαίρεσε· όπως φάνηκε καλό στον Κύριο, έτσι και έγινε. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου». Και σεβόμενος τον Κύριο των πάντων, άρθρωνε αυτά τα λόγια, τα οποία στη συνέχεια ο ίδιος διασαφηνίζει λέγοντας: «Διότι είναι σοφός στη διάνοια, κραταιός και μέγας, αυτός που σείει την οικουμένη εκ θεμελίων, και οι στύλοι της σαλεύονται, αυτός που προστάζει τον ήλιο, και δεν ανατέλλει, και κατασφραγίζει τα άστρα, αυτός που μόνος του άπλωσε τον ουρανό».

Θέλεις να εξετάσουμε τον ίδιο τον Παύλο; Άκουσέ τον να λέει: «αλλά ελεήθηκα, επειδή ενήργησα από άγνοια, ευρισκόμενος σε απιστία». Έπειτα, μετά από αυτό, μετά την κλήση του, μαρτύρησε πόσης σπουδής και πρόνοιας απολαμβάνει. Μάλλον όμως, γιατί τα λέμε αυτά; Διότι δεν είναι δυνατόν να ειπωθούν. Στη συνέχεια, για να μην επεκταθεί λεπτομερώς σε όσα ειπώθηκαν, το επιβεβαιώνει γενικά και λέει: «Ποιος, έχοντας γίνει σκληρός απέναντί Του, άντεξε;» Τόσο ισχυρός είναι. Έπειτα επιβεβαιώνει τον λόγο μέσα από την πείρα: «Μεγάλος είναι ο Θεός», λέει, «ένα τίποτα είναι ο άνθρωπος». Και πρόσεξε πόσο υψηλά ομιλεί: «Αυτός που παλαιώνει», λέει, «τα όρη, και δεν το καταλαβαίνουν». «Παλαιώνει τα όρη ανεπαίσθητα», λέει, όπως ακριβώς έλεγε και ο Δαβίδ: «Αυτός που αγγίζει τα όρη και βγάζουν καπνό». Εδώ κάνει λόγο για τη δύναμή Του, ότι μπορεί τα πάντα, για την τιμωρητική Του δύναμη. Επιβεβαίωσε γι' Αυτόν τη δικαιοσύνη, μαρτυρεί γι' Αυτόν και τη δύναμη: «Αυτός που τα καταστρέφει», λέει, «με οργή, αυτός που σείει την υφήλιο συθέμελα, και οι στύλοι της σαλεύονται. Αυτός που λέει», λέει, «στον ήλιο να μην ανατείλει, και δεν ανατέλλει, και σφραγίζει τα άστρα». Βλέπεις πόση δύναμη και πρόνοια μαρτυρεί γι' Αυτόν; Όχι με την έννοια ότι ο ήλιος ακούει, αλλά φανερώνοντας το μεγαλείο της εξουσίας Του, δηλαδή ότι το ίδιο πράττει και στα άστρα.

Όλα τα κακά προέρχονται διά της γλώσσης. ΣΤΟΙΧΕΙΟ Δ΄. ΤΙΤΛΟΣ Α΄. — Περί της δυνάμεως του Θεού. «Ο Κύριος ο Θεός σου είναι μέσα σου, Θεός μέγας και κραταιός.» «Θα επικαλεστώ τον Κύριο, τον Δεσπότη των πάντων, αυτόν που επιτελεί έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία δεν έχουν αριθμό.» «Εάν Εκείνος γκρεμίσει, ποιος θα οικοδομήσει; Εάν κλείσει την πόρτα σε άνθρωπο, ποιος θα την ανοίξει;» «Γνωρίζω ότι τα πάντα δύνασαι· και τίποτα δεν σου είναι αδύνατο.» «Αυτόν που ανυψώνει τους ταπεινούς, και εγείρει τους απολωλότες.» «Αυτός που παλαιώνει τα όρη, και δεν το καταλαβαίνουν· αυτός που τα ανατρέπει με την οργή του· αυτός που σείει την υπ' ουρανόν, και οι στύλοι της σαλεύονται. Αυτός που προστάζει τον ήλιο να μην ανατείλει, και δεν ανατέλλει, και θέτει σφραγίδα στα άστρα.»