Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 9:6

στ. 6. Αυτός που σείει την υπ' ουρανόν εκ θεμελίων. Ο Χριστός είναι αυτός που έσεισε την υπ' ουρανόν· πολλοί σεισμοί γίνονται κατά τόπους· δηλαδή έγινε ένας σεισμός εδώ, αλλά εκείνοι που βρίσκονταν στη γειτονική πόλη δεν τον αντιλήφθηκαν. Στην περίπτωση του Χριστού, όμως, δεν συνέβη τοπικά, γι' αυτό λέγεται «αυτός που σείει την υπ' ουρανόν εκ θεμελίων»· το δε «οι δε στύλοι της σαλεύονται», σημαίνει ότι οι απόστολοι, κατά τον καιρό του Πάθους, κλονίστηκαν: «Όλοι εσείς», λέει, «θα σκανδαλιστείτε εξαιτίας μου αυτή τη νύχτα».

Προς εκείνους που ισχυρίζονται ότι οι σεισμοί προκαλούνται από αναθυμιάσεις της γης. Πείτε μας εσείς που μιλάτε από το δικό σας μυαλό και όχι από το στόμα του Κυρίου· αν σας πούμε αυτό που ειπώθηκε από τον Ψαλμωδό, δεν θα το πιστέψετε; Διότι λέει: Αυτός που επιβλέπει τη γη και την κάνει να τρέμει. Και επίσης: Συγκλόνισες τη γη και την τάραξες· θεράπευσε τα συντρίμματά της, διότι σαλεύτηκε. Παρομοίως ισχύει και για αυτό που έχει αναφερθεί στον δίκαιο Ιώβ· διότι το θείο λόγιο αναφέρει: Αυτός που σείει την υπ' ουρανόν από τα θεμέλιά της, και οι στύλοι της σαλεύονται· αυτός που διατάζει τον ήλιο και δεν ανατέλλει, και βάζει σφραγίδα στα άστρα· αυτός που μόνος του άπλωσε τον ουρανό και περπατά πάνω στη θάλασσα σαν σε στερεό έδαφος· που δημιούργησε την Πλειάδα και τον Έσπερο, τον Αρκτούρο και τα ταμεία του νότου· που κάνει έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία είναι αναρίθμητα. Και πάλι λέει: Αυτός που εκτείνει τον βορρά στο κενό, και κρεμάει τη γη πάνω στο τίποτα· που συγκρατεί δεσμευμένο το νερό στα σύννεφά του, και το σύννεφο δεν σχίζεται από κάτω του.

Και πριν από αυτό, εισάγει τον Μελχισεδέκ, για τον οποίο λέει ότι υπήρξε «ιερέας του Θεού του Υψίστου», να ευλογεί τον Αβραάμ κάπως έτσι: «Ευλογημένος ο Αβραάμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη». Θα έβρισκε δε κανείς και τον Ενώχ και τον Νώε να έχουν δικαιωθεί και να έχουν ευαρεστήσει τον Θεό με τον ίδιο τρόπο όπως ο Αβραάμ. Αλλά και ο Ιώβ μαρτυρείται πριν από τα χρόνια του Μωυσή ως «άνθρωπος δίκαιος, αληθινός, άμεμπτος, θεοσεβής, ο οποίος απέχει από κάθε πονηρό πράγμα»· ο οποίος, αφού υπέστη τη δοκιμασία της ευσέβειάς του προς τον Θεό των όλων μέσω της μαζικής απώλειας των υπαρχόντων του, άφησε το μέγιστο υπόδειγμα ευσεβούς τρόπου ζωής και στους μεταγενεστέρους του, αναφωνώντας εκείνον τον φιλοσοφημένο λόγο: «Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω· ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος αφαίρεσε· όπως φάνηκε καλό στον Κύριο, έτσι και έγινε. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου». Και σεβόμενος τον Κύριο των πάντων, άρθρωνε αυτά τα λόγια, τα οποία στη συνέχεια ο ίδιος διασαφηνίζει λέγοντας: «Διότι είναι σοφός στη διάνοια, κραταιός και μέγας, αυτός που σείει την οικουμένη εκ θεμελίων, και οι στύλοι της σαλεύονται, αυτός που προστάζει τον ήλιο, και δεν ανατέλλει, και κατασφραγίζει τα άστρα, αυτός που μόνος του άπλωσε τον ουρανό».

Θέλεις να εξετάσουμε τον ίδιο τον Παύλο; Άκουσέ τον να λέει: «αλλά ελεήθηκα, επειδή ενήργησα από άγνοια, ευρισκόμενος σε απιστία». Έπειτα, μετά από αυτό, μετά την κλήση του, μαρτύρησε πόσης σπουδής και πρόνοιας απολαμβάνει. Μάλλον όμως, γιατί τα λέμε αυτά; Διότι δεν είναι δυνατόν να ειπωθούν. Στη συνέχεια, για να μην επεκταθεί λεπτομερώς σε όσα ειπώθηκαν, το επιβεβαιώνει γενικά και λέει: «Ποιος, έχοντας γίνει σκληρός απέναντί Του, άντεξε;» Τόσο ισχυρός είναι. Έπειτα επιβεβαιώνει τον λόγο μέσα από την πείρα: «Μεγάλος είναι ο Θεός», λέει, «ένα τίποτα είναι ο άνθρωπος». Και πρόσεξε πόσο υψηλά ομιλεί: «Αυτός που παλαιώνει», λέει, «τα όρη, και δεν το καταλαβαίνουν». «Παλαιώνει τα όρη ανεπαίσθητα», λέει, όπως ακριβώς έλεγε και ο Δαβίδ: «Αυτός που αγγίζει τα όρη και βγάζουν καπνό». Εδώ κάνει λόγο για τη δύναμή Του, ότι μπορεί τα πάντα, για την τιμωρητική Του δύναμη. Επιβεβαίωσε γι' Αυτόν τη δικαιοσύνη, μαρτυρεί γι' Αυτόν και τη δύναμη: «Αυτός που τα καταστρέφει», λέει, «με οργή, αυτός που σείει την υφήλιο συθέμελα, και οι στύλοι της σαλεύονται. Αυτός που λέει», λέει, «στον ήλιο να μην ανατείλει, και δεν ανατέλλει, και σφραγίζει τα άστρα». Βλέπεις πόση δύναμη και πρόνοια μαρτυρεί γι' Αυτόν; Όχι με την έννοια ότι ο ήλιος ακούει, αλλά φανερώνοντας το μεγαλείο της εξουσίας Του, δηλαδή ότι το ίδιο πράττει και στα άστρα.

Τον Θεό, πες μου, περιεργάζεσαι, τον άναρχο, τον αναλλοίωτο, τον ασώματο, τον άφθαρτο, τον πανταχού παρόντα, που τα πάντα υπερβαίνει και βρίσκεται ανώτερα από ολόκληρη την κτίση; Άκουσε τι θεολογούν οι προφήτες για αυτόν και φοβήσου: «Αυτός που επιβλέπει τη γη και την κάνει να τρέμει». Έριξε μόνο το βλέμμα του και συντάραξε μια τόσο μεγάλη και απέραντη γη. «Αυτός που αγγίζει τα όρη, και βγάζουν καπνό... αυτός που σείει από τα θεμέλια ό,τι βρίσκεται κάτω από τον ουρανό, και οι στύλοι του σαλεύονται· αυτός που απειλεί τη θάλασσα και την ξηραίνει· αυτός που λέει στην άβυσσο: Θα ερημωθείς». «Η θάλασσα είδε και έφυγε· ο Ιορδάνης στράφηκε προς τα πίσω· τα όρη αναπήδησαν σαν κριάρια και οι λόφοι σαν τα αρνιά των προβάτων». Ολόκληρη η κτίση σαλεύεται, φοβάται, τρέμει· και μόνο αυτοί καταφρονούν, περιφρονούν και εξευτελίζουν τη δική τους σωτηρία· διότι δεν θα έλεγα τον Δεσπότη των πάντων.

Όλα τα κακά προέρχονται διά της γλώσσης. ΣΤΟΙΧΕΙΟ Δ΄. ΤΙΤΛΟΣ Α΄. — Περί της δυνάμεως του Θεού. «Ο Κύριος ο Θεός σου είναι μέσα σου, Θεός μέγας και κραταιός.» «Θα επικαλεστώ τον Κύριο, τον Δεσπότη των πάντων, αυτόν που επιτελεί έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία δεν έχουν αριθμό.» «Εάν Εκείνος γκρεμίσει, ποιος θα οικοδομήσει; Εάν κλείσει την πόρτα σε άνθρωπο, ποιος θα την ανοίξει;» «Γνωρίζω ότι τα πάντα δύνασαι· και τίποτα δεν σου είναι αδύνατο.» «Αυτόν που ανυψώνει τους ταπεινούς, και εγείρει τους απολωλότες.» «Αυτός που παλαιώνει τα όρη, και δεν το καταλαβαίνουν· αυτός που τα ανατρέπει με την οργή του· αυτός που σείει την υπ' ουρανόν, και οι στύλοι της σαλεύονται. Αυτός που προστάζει τον ήλιο να μην ανατείλει, και δεν ανατέλλει, και θέτει σφραγίδα στα άστρα.»