Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 9:7

Διότι, αφού έτρεχε ακατάπαυστα από την αρχαιότητα, τότε για πρώτη φορά γεύτηκε την ανάπαυση. Παρατήρησε μαζί μου και τα άστρα, που εμποδίζονται να λάμπουν και να φαίνονται και σαν να βρίσκονται υπό σφραγίδα, εγκλείονται από το πρόσταγμα του Θεού. Διότι λέγει: «Αυτός που προστάζει τον ήλιο να μην ανατείλει, και δεν ανατέλλει, και βάζει σφραγίδα στα άστρα». «Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού», δηλαδή οι ουράνιοι φωστήρες που εκτελούν άφοβα το κέλευσμα και το πρόσταγμα του Θεού. «Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού», δηλαδή ο αόρατος και ασώματος ουρανός καθώς και αυτός ο ορατός ουρανός· ο μεν αναβοώντας τη δοξολογία της άνω Εκκλησίας: «Διότι, όταν δημιουργήθηκαν τα άστρα, με αίνεσαν όλοι οι άγγελοι του Θεού»· ο δε διηγούμενος τη δόξα του Θεού μέσα από τους φωστήρες, τα άστρα, τα σύννεφα και το ουράνιο τόξο γύρω από τα σύννεφα. Διότι έτσι έχει γραφτεί: «Δες το ουράνιο τόξο και ευλόγησε Αυτόν που το δημιούργησε». Δοξολογία για τα σύννεφα: «Αυτός που ανεβάζει τα σύννεφα από την άκρη της γης». Δοξολογία για τη σελήνη και τα άστρα: «Τη σελήνη και τα άστρα που Εσύ θεμελίωσες». Δοξολογία για τον ήλιο: «Ότι πρέπει να φτάνουμε πριν τον ήλιο για να Σε ευχαριστούμε και κατά την ανατολή του φωτός να Σε προσεγγίζουμε». Επειδή, λοιπόν, οι ουρανοί γίνονται για εμάς διδάσκαλοι της δοξολογίας του Θεού, «οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού». Ουρανοί είναι και οι Θείες Γραφές, ουρανοί και οι άγιοι, επειδή έχουν τον Θεό να κατοικεί μέσα τους, και ως άστρα έχουν τις αρετές. Και ως λογικούς ουρανούς, που διηγούνται τη δόξα του Θεού, υποδηλώνει τους αγγέλους του Θεού.

Στίχ. 7. Αυτός που προστάζει τον ήλιο και δεν ανατέλλει, και σφραγίζει τα άστρα. Και αυτό συνέβη στον Σταυρό. Σχετικά δε με το «σφραγίζει τα άστρα», παραδίδεται ότι κατά τις τρεις ώρες που εξέλιπε ο ήλιος, φάνηκαν αστέρια στον ουρανό σαν να ήταν νύχτα.

Προς εκείνους που ισχυρίζονται ότι οι σεισμοί προκαλούνται από αναθυμιάσεις της γης. Πείτε μας εσείς που μιλάτε από το δικό σας μυαλό και όχι από το στόμα του Κυρίου· αν σας πούμε αυτό που ειπώθηκε από τον Ψαλμωδό, δεν θα το πιστέψετε; Διότι λέει: Αυτός που επιβλέπει τη γη και την κάνει να τρέμει. Και επίσης: Συγκλόνισες τη γη και την τάραξες· θεράπευσε τα συντρίμματά της, διότι σαλεύτηκε. Παρομοίως ισχύει και για αυτό που έχει αναφερθεί στον δίκαιο Ιώβ· διότι το θείο λόγιο αναφέρει: Αυτός που σείει την υπ' ουρανόν από τα θεμέλιά της, και οι στύλοι της σαλεύονται· αυτός που διατάζει τον ήλιο και δεν ανατέλλει, και βάζει σφραγίδα στα άστρα· αυτός που μόνος του άπλωσε τον ουρανό και περπατά πάνω στη θάλασσα σαν σε στερεό έδαφος· που δημιούργησε την Πλειάδα και τον Έσπερο, τον Αρκτούρο και τα ταμεία του νότου· που κάνει έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία είναι αναρίθμητα. Και πάλι λέει: Αυτός που εκτείνει τον βορρά στο κενό, και κρεμάει τη γη πάνω στο τίποτα· που συγκρατεί δεσμευμένο το νερό στα σύννεφά του, και το σύννεφο δεν σχίζεται από κάτω του.

Ψ. Από τον Ιώβ. Ζ΄. Ο Ιώβ είναι εκείνος που αναφέρει για τον Κύριο, μεταξύ άλλων: «Αυτός που προστάζει τον ήλιο και δεν ανατέλλει, και σφραγίζει τα άστρα· που άπλωσε μόνος τον ουρανό, και περπατά πάνω στη θάλασσα σαν σε έδαφος· και πάλι, αυτός που μέλλει να υποτάξει το μέγα κήτος». Επειδή, λοιπόν, δεν συνάδει με την υψηλή αντίληψη περί του Θεού των όλων το να υποθέτουμε ότι Αυτός, που γεμίζει τα σύμπαντα, περπατά πάνω στη θάλασσα σαν να μπορούσε αυτή να χωρέσει το τόσο μεγάλο μέγεθός Του, απομένει να εννοήσουμε ότι αυτά αναφέρονται στον Λόγο· με τη δύναμη του οποίου ο Ιησούς του Ναυή, όντας τύπος Του, μίλησε στον ήλιο και αυτός στάθηκε πάνω από τη Γαβαών, αλλά και κατά τον καιρό του πάθους Του, ωσάν από κάποια θεία προσταγή, ο ήλιος σκοτείνιασε πάνω σε όλη τη γη.

Και πριν από αυτό, εισάγει τον Μελχισεδέκ, για τον οποίο λέει ότι υπήρξε «ιερέας του Θεού του Υψίστου», να ευλογεί τον Αβραάμ κάπως έτσι: «Ευλογημένος ο Αβραάμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη». Θα έβρισκε δε κανείς και τον Ενώχ και τον Νώε να έχουν δικαιωθεί και να έχουν ευαρεστήσει τον Θεό με τον ίδιο τρόπο όπως ο Αβραάμ. Αλλά και ο Ιώβ μαρτυρείται πριν από τα χρόνια του Μωυσή ως «άνθρωπος δίκαιος, αληθινός, άμεμπτος, θεοσεβής, ο οποίος απέχει από κάθε πονηρό πράγμα»· ο οποίος, αφού υπέστη τη δοκιμασία της ευσέβειάς του προς τον Θεό των όλων μέσω της μαζικής απώλειας των υπαρχόντων του, άφησε το μέγιστο υπόδειγμα ευσεβούς τρόπου ζωής και στους μεταγενεστέρους του, αναφωνώντας εκείνον τον φιλοσοφημένο λόγο: «Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω· ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος αφαίρεσε· όπως φάνηκε καλό στον Κύριο, έτσι και έγινε. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου». Και σεβόμενος τον Κύριο των πάντων, άρθρωνε αυτά τα λόγια, τα οποία στη συνέχεια ο ίδιος διασαφηνίζει λέγοντας: «Διότι είναι σοφός στη διάνοια, κραταιός και μέγας, αυτός που σείει την οικουμένη εκ θεμελίων, και οι στύλοι της σαλεύονται, αυτός που προστάζει τον ήλιο, και δεν ανατέλλει, και κατασφραγίζει τα άστρα, αυτός που μόνος του άπλωσε τον ουρανό».

Έτσι λοιπόν εμείς, τα έθνη, γνωρίσαμε και αποδεχθήκαμε, μέσω της σωτήριας και ευαγγελικής διδασκαλίας, τον προφήτη που είχε προαναγγελθεί και αποσταλεί από τον Πατέρα, εφόσον έγινε νομοθέτης για όλους τους ανθρώπους ως προς την ευσέβεια προς τον Θεό των όλων, εκπληρώνοντας ταυτόχρονα και μία άλλη προφητεία, δια της οποίας έχει ειπωθεί: «Όρισε, Κύριε, νομοθέτη σε αυτούς, ας γνωρίσουν τα έθνη ότι είναι άνθρωποι». Το δε έθνος των Ιουδαίων, επειδή δεν αποδέχθηκε αυτόν που είχε προφητευθεί, πλήρωσε τη δίκαιη τιμωρία σύμφωνα με τη θεία προφητεία που έλεγε: «Και όποιος άνθρωπος δεν ακούσει όλα όσα θα πει ο προφήτης στο όνομά μου, εγώ θα ζητήσω εκδίκηση από αυτόν». Ζητήθηκε λοιπόν εκδίκηση από τον λαό εκείνο για «κάθε αίμα» που χύθηκε «πάνω στη γη, από το αίμα του Άβελ» «έως το αίμα του Ζαχαρίου», και πάνω από όλα του ίδιου του Χριστού, του οποίου το αίμα αφού ζήτησαν να πέσει πάνω τους και πάνω στα ίδια τους τα παιδιά, υφίστανται μέχρι και σήμερα την τιμωρία για την ασέβεια που τόλμησαν. 〈Από τον Ιώβ〉. «Αυτός που προστάζει τον ήλιο και δεν ανατέλλει, και βάζει σφραγίδα στα άστρα, αυτός που μόνος του άπλωσε τον ουρανό, και περπατά πάνω στη θάλασσα σαν σε έδαφος.»

Θέλεις να εξετάσουμε τον ίδιο τον Παύλο; Άκουσέ τον να λέει: «αλλά ελεήθηκα, επειδή ενήργησα από άγνοια, ευρισκόμενος σε απιστία». Έπειτα, μετά από αυτό, μετά την κλήση του, μαρτύρησε πόσης σπουδής και πρόνοιας απολαμβάνει. Μάλλον όμως, γιατί τα λέμε αυτά; Διότι δεν είναι δυνατόν να ειπωθούν. Στη συνέχεια, για να μην επεκταθεί λεπτομερώς σε όσα ειπώθηκαν, το επιβεβαιώνει γενικά και λέει: «Ποιος, έχοντας γίνει σκληρός απέναντί Του, άντεξε;» Τόσο ισχυρός είναι. Έπειτα επιβεβαιώνει τον λόγο μέσα από την πείρα: «Μεγάλος είναι ο Θεός», λέει, «ένα τίποτα είναι ο άνθρωπος». Και πρόσεξε πόσο υψηλά ομιλεί: «Αυτός που παλαιώνει», λέει, «τα όρη, και δεν το καταλαβαίνουν». «Παλαιώνει τα όρη ανεπαίσθητα», λέει, όπως ακριβώς έλεγε και ο Δαβίδ: «Αυτός που αγγίζει τα όρη και βγάζουν καπνό». Εδώ κάνει λόγο για τη δύναμή Του, ότι μπορεί τα πάντα, για την τιμωρητική Του δύναμη. Επιβεβαίωσε γι' Αυτόν τη δικαιοσύνη, μαρτυρεί γι' Αυτόν και τη δύναμη: «Αυτός που τα καταστρέφει», λέει, «με οργή, αυτός που σείει την υφήλιο συθέμελα, και οι στύλοι της σαλεύονται. Αυτός που λέει», λέει, «στον ήλιο να μην ανατείλει, και δεν ανατέλλει, και σφραγίζει τα άστρα». Βλέπεις πόση δύναμη και πρόνοια μαρτυρεί γι' Αυτόν; Όχι με την έννοια ότι ο ήλιος ακούει, αλλά φανερώνοντας το μεγαλείο της εξουσίας Του, δηλαδή ότι το ίδιο πράττει και στα άστρα.

Όλα τα κακά προέρχονται διά της γλώσσης. ΣΤΟΙΧΕΙΟ Δ΄. ΤΙΤΛΟΣ Α΄. — Περί της δυνάμεως του Θεού. «Ο Κύριος ο Θεός σου είναι μέσα σου, Θεός μέγας και κραταιός.» «Θα επικαλεστώ τον Κύριο, τον Δεσπότη των πάντων, αυτόν που επιτελεί έργα μεγάλα και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, τα οποία δεν έχουν αριθμό.» «Εάν Εκείνος γκρεμίσει, ποιος θα οικοδομήσει; Εάν κλείσει την πόρτα σε άνθρωπο, ποιος θα την ανοίξει;» «Γνωρίζω ότι τα πάντα δύνασαι· και τίποτα δεν σου είναι αδύνατο.» «Αυτόν που ανυψώνει τους ταπεινούς, και εγείρει τους απολωλότες.» «Αυτός που παλαιώνει τα όρη, και δεν το καταλαβαίνουν· αυτός που τα ανατρέπει με την οργή του· αυτός που σείει την υπ' ουρανόν, και οι στύλοι της σαλεύονται. Αυτός που προστάζει τον ήλιο να μην ανατείλει, και δεν ανατέλλει, και θέτει σφραγίδα στα άστρα.»