Δεξώμεθα καὶ τὸν λόγον τοῦ προφήτου Ἰωὴλ, καὶ ἐπιτελέσωμεν, ὡς προστάττει καὶ προσκαλεῖται κλαίειν ἐπὶ τοὺς ἐν ἀπωλείᾳ λέγων· Ἐξελθέτω νυμφίος ἐκ τοῦ κοιτῶνος αὐτοῦ, καὶ νύμφη ἐκ τοῦ παστοῦ αὐτῆς. Κλαύσονται οἱ ἱερεῖς οἱ λειτουργοῦντες θυσιαστηρίῳ, καὶ ἐροῦσι· Φεῖσαι, Κύριε, τοῦ λαοῦ σου, καὶ μὴ δῷς τὴν κληρονομίαν σου εἰς ὄνειδος τοῦ κατάρξαι αὐτῶν ἔθνη, μήποτε εἴπωσιν ἐν τοῖς ἔθνεσι· Ποῦ ἐστιν ὁ Θεὸς αὐτῶν; Τάχα δέ πως καὶ ἡμῖν λεχθείη τὸ, Καὶ ἐζήλωσε Κύριος τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ ἐφείσατο τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Καὶ ἐν τοῖς Θρήνοις πάλιν κεῖται· Τείχη Σιὼν καταγαγέτωσαν ὡσεὶ χειμάῤῥους δάκρυα ἡμέρας καὶ νυκτός. Μὴ ἆρα τείχεσιν ἢ λίθοις λέγει, ἢ πάντως τοῖς οὖσιν ἁγίοις τείχεσι τῆς Ἐκκλησίας; Ἰδοὺ γὰρ ἐπὶ πάντας αὐτοὺς πεπλήρωται καταγαγόντας ὡσεὶ χειμάῤῥους δάκρυα πανταχοῦ.
Μετάφραση
Ας δεχτούμε και τον λόγο του προφήτη Ιωήλ, και ας τον κάνουμε πράξη, όπως προστάζει και μας καλεί να κλαίμε για όσους βρίσκονται στην απώλεια, λέγοντας: Ας εξέλθει ο νυμφίος από τον κοιτώνα του, και η νύμφη από τον παστό της. Ας κλάψουν οι ιερείς που λειτουργούν στο θυσιαστήριο, και ας πουν: Λυπήσου, Κύριε, τον λαό σου, και μην παραδώσεις την κληρονομιά σου σε ονειδισμό, ώστε να τους εξουσιάσουν τα έθνη, για να μην πουν ανάμεσα στα έθνη: Πού είναι ο Θεός τους; Ίσως μάλιστα λεχθεί και για εμάς το: Και έδειξε ζήλο ο Κύριος για τον λαό του, και σπλαχνίστηκε τον λαό του. Και στους Θρήνους πάλι αναγράφεται: Τα τείχη της Σιών ας κατεβάσουν δάκρυα σαν χείμαρρο, ημέρα και νύχτα. Μήπως άραγε απευθύνεται σε τείχη ή σε λίθους, ή εξάπαντος σε εκείνους που αποτελούν τα άγια τείχη της Εκκλησίας; Διότι, ιδού, σε όλους αυτούς έχει εκπληρωθεί, καθώς έχυσαν παντού δάκρυα σαν χείμαρρους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες